კერძო სკოლა "ლოგოსი"

ჩემს ბლოგზე საკმაოდ ხშირად ვწერდი ერთი კონკრეტული კერძო სკოლის და მისი შიდა სამზარეულოს შესახებ, თუმცა რადგან ამ სკოლის თანამშრომელი ვიყავი, ვერიდებოდი სკოლის დასახელებას მაგრამ რადგანაც დღეიდან ამ სკოლის თანამშრომელი აღარ ვარ, არანაირ მორალურ კანონს აღარ დავარღვევ (უპირველეს ყოვლისა საკუთარი თავისთვის) თუკი ამ სკოლას ღიად დავასახელებ.

ძალიან გაბრაზებული ვწერ ამ პოსტს თუმცა  შევეცდები რომ მაქსიმალურად ობიექტური ვიყო და ჩემი ბოლო პოსტი სამსახურიდან განთავისუფლებული, გაბრაზებული ქალის ვირტუალურ ბოღმის ნთხევას არ დაემსგავსოს.

მოკლედ მოვყვები გუშინდელ და დღევანდელ ამბებს. მოკლედ, როგორ "პროგრესული სკოლის" იმიჯს შეეფერება, სკოლაში დაინერგა პრაქტიკა, რომლის დროსაც, წლის ბოლოს, დირექტორი ინდივიდუალურ შეხვედრებს ატარებს თითოეულ მასწავლებელთან რომ შეაჯამონ გასული წელი.

წელს გადავწყვიტე ყველაფერი, რასაც ვფიქრობდი, გულახდილად გამეზიარებინა დირექტორისთვის და მოკლე შინაარსი გადამეცა იმ პოსტებისა, რომლებსაც, განაწყენებული, ამ ბლოგზე ვწერდი (მაპატიეთ ჩემი გულუბრყვილობა, თუკი მეგონა, რომ გულახდილობა, დღესდღეობით, სადმე კიდევ ფასდებოდა).  ჩემი  მოთხოვნა იყო დირექციის მეტი ჩართულობა სასწავლო პროცესში (რომელზეც, რა თქმა უნდა ხელები ისევ მე გადმომაწმინდეს, როგორც ეს საქართველოში მიღებულია) ,ასევე მომავალი მე-12 კლასებისთვის კიდევ 1 საათის დამატება, რადგან უზარმაზარი "მინიმალური კომპეტენციის"  მასალის ათვისება კვირაში 2 გაკვეთილის პირობებში რეალურად შეუძლებელია და ამ ორი წლის განმავლობაში იძულებული ვიყავი კვირაში საშუალოდ 3 არაანაზღაურებადი გაკვეთილი მაინც ჩამეტარებინა მოსწავლეებისთვის ამ მასალის გადასაცემად (თანაც ვფიქრობდი, რომ ამით დირექციას პატივს ვცემდი და ადრე თუ გვიან დამიფასდებოდა. კვლავ მომიტევეთ ჩემი გულუბრყვილობა).

დღეს ხელმეორედ დამიბარეს ოღონდ როგორ: დამირეკეს რომ სკოლაში 1 საათში გამოვცხადებულიყავი დირექტორთან შეხვედრაზე. ჩემი სახლიდან სკოლამდე საშუალოდ 45 წუთის გზაა. მეც ყველაფერი დავყარე, რასაც ვაკეთებდი და უკანმოუხედავად გავვარდი სამსახურისკენ, სადაც ჩემი დირექტორისგან ფრიად გენიალური პასუხი მივიღე "-შენს მოთხოვნაზე დავფიქრდით, სხვადასხვა პედაგოგებსა და პროფესორებსაც გავესაუბრეთ, რომლებმაც დაგვიდასტურეს რომ ამ მასალის ათვისება 1 წელიწადში, კვირაში 2 გაკვეთილის პირობებში აბსოლუტურად შესაძლებელია, ამიტომ სამწუხაროდ მომავალ წელს შენთან მუშაობას აღარ გავაგრძელებთ".

სამსახურის დაკარგვას არ ვნანობ. მე ახალგაზრდა, ენერგიული და რაც დღესდღეობით ყველაზე მთავარია - სერტიფიცირებული მასწავლებელი ვარ და სხვა სკოლაში ჩემთვის სამუშაოს დაწყება არანაირ პრობლემას არ წარმოადგენს.გაბრაზებული ვარ საკუთარ რადგან ჩემს ინტუიციას არ ვენდე და სამი-ოთხი თვის წინ თავად არ დავწერე განცხადება წასვლაზე, რომ მივეცი საშუალება ვინმე კეთილ ადამიანს, აბუჩად ავეგდე და ასე დავემცირებინე. გაბრაზებული ვარ რადგან საბოლოოდ ასეთი გულუბრყვილო აღმოვჩნდი და ამდენი სისულელე ჩავიდინე (რაც ჩემს წინა პოსტებშია აღწერილი).

დარწმუნებული ვარ რომ სადღაც არის სამსახური, სპეციალურად ჩემთვის გამზადებული, სადაც პატიოსანი და წესიერი ადამიანები მუშაობენ, სადაც შრომას გიფასებენ, სადაც ხშირად გიღიმიან და სამსახურში მისვლა გსიამოვნებს.

სასიამოვნო სამუშაო გარემოს გისურვებთ ყველას!

შეხვედრები, თათბირები, "სტაF მითინგები" და სხვანი ანუ მენეჯმენტი ქართულად.

სანამ წერას დავიწყებდი დავგუგლე და ბევრ საინტერესო სტატიას გადავაწყდი, თუ როგორ უნდა კეთდებოდეს ეს, მაგალითად:

“7 Ways to an Effective Team Meeting”

ან: “How to Run an Effective Staff Meeting"

ან:   “Effective Meetings Produce Results – 12 Tips for Meeting Management”

გადავხედე ამ სტატიებს და შემშურდა იმ ადამიანების, რომლებიც ესწრებიან ისეთი პიროვნებების მოწყობილ "სტაF მითინგებს", რომლებსაც  წაკითხული აქვთ მსგავსი სტატიები. შემშურდა იმიტომაც, რომ მათი შრომა ყოველთვის უფრო ეფექტური იქნება,ვიდრე ჩემი.მათი სამუშაო მოტივაცია ყოველთვის უფრო მაღალი იქნება, ვიდრე ჩემი. მათი განწყობა საქმის მიმართ, გაცილებით უფრო  დადებითი იქნება, ვიდრე ჩემი, მიუხედავად იმისა, როგორც არ უნდა ვაიძულო საკუთარი თავი, რადგან ქართული ე.წ. "სტაF მიტინგების" მერე ყველაზე თვითმოტივირებულ და ამბიციურ " workaholic"-საც კი გაუჭირდება საკუთარი თავის ხელში აყვანა და სამუშაოს გაგრძელება. 

არ ვიცი ეს ყველგან ასე ხდება, თუ მხოლოდ იქ სადაც მე ვმუშაობ, თუ მხოლოდ სახელმწიფო დაწესებულებებში, მაგრამ ეს "თათბირები" სხვა არაფერია, თუ არა თანამშრომლებიც დამცირების, დაშინების და მიწასთან გასწორების არც თუ უშედეგო მცდელობები. ეს შეხვედრები საათზე ცოტა მეტ ხანს გრძელდება და მთელი ამ დროის განმავლობაში მიდის "არავინ კონკრეტულისკენ" მიმართული ლანძღვა, აბუჩად აგდება, ჭკუის სწავლება, სამსახურის დაკარგვით დამუქრება. დროდადრო აღნიშნავენ კიდევაც რომ "რათქმაუნდა ეს ყველას არ ეხება, მაგრამ" და ისევ ლანძღვა დამცირება დაშინების კორიანტელი მოდის, შენ კი, მთელი ამ საათნახევრის განმავლობაში, მუშტებშეკრული ზიხარ და ცდილობ საკუთარი თავი დაარწმუნო, რომ სწორედ შენ ხარ ის პიროვნება ვისაც ეს ყველაფერი არ ეხება მაგრამ ყოველ ახალ ბრალდებაზე პარალელებს ავლებ საკუთარ თავთან, საკუთარ სამუშაოსთან და გული გისკდება. თან ვერც ვერაფერს ამბობ, არც თავის გამართლების საშუალება გაქვს, რადგან მენეჯერი სასწრაფოდ გიპასუხებს რომ "შენ არაფერ შუაში ხარ და ეს კონკრეტულად არავის ეხება, ჩვენ ძალიან შორს ვართ იმისგან, რომ კონკრეტულ პიროვნებას თანამშრომლების თანდასწრებით შეურაცხყოფა მივაყენოთ, მაგრამ........".  ერთადერთი რაც შეგიძლია ეს არის, კბილი კბილს მაგრად დააჭირო ამ ერთი სათის განმავლობაში რომ რამე უკადრებელი არ აკადრო ვინმეს (ან თუ შუბლის ძარღვი გაქვს გაწყვეტილი გაკრეჭილმა თავი აქნიო უფროსის ამ ლანძღვაზე და ხანდახან "ასპროცენტიანი ბრძანდებით, მე მაგალითად ყოოველთვის........"-სტილის წინადადებებით წაეშველო და დარწმუნებული იყო რომ ეს უშედეგოდ არ ჩაივლის")

ასეთი ტიპის ფსიქოლოგიური ზეწოლის შემდეგ ყველაზე მონდომებული და დაინტერესებული ადამიანიც ვერ შეასრულებს სამუშაოს ეფექტურად და ეს გვეტყობა კიდეც ყველაფერში.

კერძო სკოლები და მზადება მოსწავლეთა საატესტატო გამოცდებისთვის.

1 კვირაში მოსწავლეთა საატესტატო გამოცდები იწყება. ეს ერთ-ერთი ყველაზე საპასუხისმგებლო მომენტია სკოლებისა და განსაკუთრებით კი კერძო სკოლებისათვის, რადგან სასწავლო პროცესის დაწყებისას ისინი საკმაოდ  გულუხვად არიგებენ პირობებს რომ "მათი ყველა მოსწავლე ჩააბარებს, საუკეთესო ქულებს აიღებს და საუკეთესო უნივერსიტეტში მოხვდება" . სწორედ ეს გამოცდები განსაზღვრავს კერძო სკოლების რეიტინგს შემდგომ სასწავლო წელს, კარგი რეიტინგი კი ბარაქიანი შემოსავალის გარანტიაა.

ერთია დაპირებები დაარიგო, მეორე კი ეს დაპირებები შეასრულო. როგორც წესი, კერძო სკოლები უარს არც-ერთ გადახდისუნარიან მსურველს ეუბნებიან, რაც პრობლემების გამომწვევი ფაქტორი ხდება, რადგან ამ სკოლებში მოსახვედრად მოსწავლის ცოდნის დონეს შედარებით ნაკლები ყურადღება ენიჭება (მთავარი მაინც გადახდისუნარიანი მშობელია). აქ კიდევ სხვა პირობების დარიგება ხდება, "ჩვენი სუპერპედაგოგთა ჯგუფი უპრობლემოდ მოახერხებს 1 წელიწადში, მოსწავლეების თავში, მაქსიმალური ეფექტურობით გადააწყოს ის ცოდნა, რაც საჭიროა გამოცდების ჩასაბარებლად".

ამ პირობის აღსასრულებლად სკოლის დირექცია უკვე "სუპერპედაგოგთა"  ჯგუფს ატარებს წნეხის ქვეშ.  რადგან კერძო სკოლებში ხელფასები შედარებით დიდია, ვიდრე საჯარო სკოლებში, კერძო სკოლის დირექტორები თავს უფლებას აძლევენ თვითნებურად მოუმატონ სამუშაო დღეები და საათები პედაგოგებს (რათქმაუნდა ანაზღაურების გაზრდის გარეშე), დაავალდებულონ ისინი ჩაატარონ ინდივიდუალური გაკვეთილები და იმუშაონ ოფიციალური დასვენების დღეებშიც კი.

ძალიან დიდი შესავალი კი გამომივიდა, ამიტომ უბრალოდ დღევანდელ ისტორიას მოვყვები. მეც ასეთ, დიდ ამბიციების მქონე სკოლაში ვმუშაობ. გამოცდების მოახლოებასთან დაკავშირებით, დირექციამ გადაწყვიტა დღევანდელი დღეც (9 მაისი) სამუშაო დღე ყოფილიყო მეთორმეტე კლასელთათვის. დირექტორმა პედაგოგები 9 საათზე დაგვიბარა. რადგან მე ამ დღეს მეთორმეტესთან ოფიციალური გაკვეთილები არ მქონდა, დირექტორის თანაშემწეს ვთხოვე ამ დღის ცხრილი გადმოეგზავნა რომ მცოდნოდა, რომელ საათზე მეწყება გაკვეთილები და რამდენ გაკვეთილს ვატარებ. ცხრილი ჩემთვის არ გადმოუციათ, მაგრამ 11 საათზე დამიბარეს. მეც, საშუალო არითმეტიკულად, 10 საათზე გამოვცხადდი და ჰოი საოცრებავ! სკოლის კარი დაკეტილი დამხვდა, ხოლო სკოლის მიდამოებში 5 პედაგოგი და 15-ამდე მოსწავლე ზანტად ჩასჩერებოდნენ მიწას. აღმოჩნდა რომ ამ დიდად სადღესასწაულო დღეს, დირექციის წარმომადგენლები არ გამოცხადნენ სკოლაში და სულ დაავიწყდათ რომ ღამით სკოლის კარები იკეტება, ხოლო გასაღები პედაგოგებს არ გააჩნიათ. პედაგოგები ტელეფონებს ეცნენ ამბის გასარკევად, საბოლოოდ ერთ "ბუფეტშიცას" დაუკავშირდნენ, რომელიც დილაადრიანად ლოგინიდან წამოაგდეს და მუხიანიდან ქალაქიც ცენტრამდე გამოიყვანეს გასაღების მოსატანად.

გაკვეთილები საათნახევრის შემდგომ დაიწყო, უფრო სწორად, რაც შეიძლება დაარქვა პროცესს, როდესაც ორსაათიანი ლოდინით გადაღლილი მოსწავლეები, თვალდახელშუა, მერხებზე იძინებენ და საყვედურსაც ვერ ეუბები ამის გამო.

გაკვეთილებზე მოსწავლეთა მობილიზაციაც ფრიად ემპირიულად მოხდა. რადგან ამ დღეს მხოლოდ საბუნებისმეტყველო საგნების გაკვეთილები იყო დანიშნული, ხოლო წინასწარი ცხრილი შედგენილი არ იყო, პედაგოგები სულ დერეფნებიდან იტაცებდნენ და "აგროვებდნენ" რაც შეიძლება მეტ მოსწავლეებს რომ გაკვეთილები სწრაფად ჩაეტარებინათ და გასცლოდნენ ამ "ცოდვის ბუდეს".

Turning a blind eye

კიდევ ერთხელ მინდა მაღალი ამბიციების მქონე სკოლებზე ვისაუბრო. კარგად რეკლამირებულ სკოლებზე, მარკეტინგულად გამართლებული ბუკლეტების მქონე სკოლებზე, სკოლებზე, რომლებზეც საშუალო სტატისტიკურ მშობლებს არ მიუწვდებათ ხელი მაგრამ მთელი ცხოვრება საკუთარ თავს დაადანაშაულებენ რომ ბავშვებს "ასეთ მაღალპროფესიონალურ" სკოლებში "ასეთ მაღალმორალურ პედაგოგებთან, ასეთი ბრწყინვალე განათლება" ვერ მისცეს.

ოჰ, როგორი ამბიციურები არიან ეს სკოლები. სპეციალური "პედაგოგთა ვორკშოპები" აქვთ, თანამედროვე სტილის თამაშებს აწყობენ "როგორი გვინდა რომ ჩვენი სკოლა იყოს". პედაგოგები ჯგუფებად იყოფიან და ფურცლებზე წერენ როგორი უნდა იყოს სკოლა.

"მოსწავლეებს უნდა მივცეთ ჰოლისტური განათლება"
"სკოლა უბრალოდ სასწავლო დაწესებულება კი არ უნდა იყოს, არამედ ადგილი, სადაც ბავშვებს სწორ პიროვნებებად აღვზრდით" ,
"ჩვენ არა მხოლოდ უნდა მოვამზადოთ მოსწავლეები გამოცდებისთვის, არამედ მივცეთ ცოდნა, რასაც ყოველდღიურ ცხოვრებაში გამოიყენებენ"
"პედკოლექტივი უნდა იყოს როგორც ერთი მთლიანი ორგანიზმი, რომელიც ერთ მიზანს ემსახურება, არ უნდა იყვნენ ე.წ. ცუდი და კარგი პოლიციელები, თუ რაიმე არასწორი ხდება, ყველა პედაგოგმა უნდა მისცეს მოსწავლეს შენიშვნა"
"ბავშვებს უნდა მივცეთ 21 საუკუნისთვის საჭირო უნარჩვევები"

ეს მოკლე ჩამონათვალია იმ პედაგოგიურად გამართლებული იდეების, რაც ამ ვორკშოპებზე შეიძლება მოისმინო. დიახ, ვორკშოპებზე და მხოლოდ ვორკშოპებზე (ან შეიძლება მასწავლებლის დირექციასთან პირისპირ საუბარში). ყოველდღიური რეალობა კი სულ სხვანაირია. ეს არის ნიღაბი, რომელსაც პედაგოგები 2 კვირაში ერთხელ, რამოდენიმე საათით მოირგებენ ხოლმე. არა მარტო პედაგოგები. ყველა დასაქმებული პიროვნება ირგებს ამ ნიღაბს, მორალურად სწორი პიროვნების ნიღაბს. რა ხდება სინამდვილეში ასეთ სკოლებში?

არაფერი განსხვავებული სხვა სკოლებისგან. სწავლების მეთოდები ისევ ისეთია როგორც სხვა ყველა სკოლებში ბოლო ათწლეულების განმავლობაში. პედაგოგები ისევ ისე უკრავენ ტაშს და და "ბრავო"-თი ეგებებიან დირექციის ყველა გამოსვლას და იდეას, ისევ ისე კვდებიან სიცილით დირექტორის უხეირო ხუმრობებზე, და ისევ თამაშობენ "კარგ და ცუდ პოლიციელს".

შარშან მქონდა შემთხვევა. წესით სკოლებში მოწევა აკრძალულია. ყოველთვის, როდესაც ვხედავდი მოსწავლე ეწეოდა, სიგარეტს ვაგდებინებდი და დირექციაში შემყავდა. პირველი სემესტრის ბოლოს უცებ მოსწავლეები აბუნტდნენ. "თქვენამდე 10 მასწავლებელი გამოდის, ხედავს რო ვეწევით და არაფერს გვეუბნება და თქვენ ჩაშვებით ცდილობთ ქულები დაიწეროთ დირექციასთანო". ეს ჩემი პირველი ე.წ. "reality check" იყო იმ ზღაპრული სამყაროდან, რომელიც ამ მაღალ-ამბიციურმა სკოლამ დასახა მუშაობის დაწყების დღიდან.

მეორე მსგავსი სიტუაცია უკვე წელს დამხვდა. აღმოჩნდა რომ 3-4 მოსწავლეს ექსკლუზიურად დართეს მოწევის უფლება სკოლის უკანა ეზოში (რათქმაუნდა მშობლების მოთხოვნით, რადგან მშობლები ჩვენი ფინანსური უზრუნველყოფის ძირითად წყაროს წარმოადგენენ, სისულელეა მათ მოთხოვნეს არ დაეთანხმო) და აღმოვჩნდი საკმაოდ რთული მორალური დილემის წინაშე:

როდესაც სკოლის უკანა ეზოში დგას 2 მოსწავლე და ეწევა. ერთს უფლება აქვს მოწევის, ხოლო მეორეს არა. როგორ მოვიქცე? ერთი დირექციას შევუყვანო და მეორემ წყნარად გააგრძელოს მოწევა? და იმ ვორკშოპებზე დასახელებულ "თანასწორობის პრინციპს" რაღა ვუყოთ მაშინ?

ამ კითხვით დირექციას რომ მივმართე ასეთი რამ მითხრეს:
-მოდი, შენ არაფერი არ უთხრა, ჩვენ გვითხარი და მერე ჩვენ გავარკვევთ.
აი აქ კი დავიბენი. რას ნიშნავს არაფერი არ უთხრა? მე რა, ჩუმი ენის მიმტანად ვიქცე? და ჩემი პირადი ღირებულებები და ჩემი მორალი? არა, ენის მიმტანად ვერ ვიქცევი, აბა რა ვქნა? არაფერი? ვითომც არ მინახია? და ჩემი პირადი შეხედულებები აღზრდის პრინციპებზე? პედაგოგიური ეთიკა?

მოკლედ რატომ ვწერ ახლა ამას. ეს სიტუაციაა რაშიც ვცხოვრობთ ყოველდღიურად. "მე ვიყო კარგად" პრინციპით, "არ მაწყობს-ვერ ვხედავ" პრინციპით. არა მარტო სკოლებში, ყველგან, ნებისმიერ დაწესებულებებში, სამთავრობო თუ არასამთავრობო. განათლების, სამედიცინო, IT თუ ნებისმიერ სხვა სფეროებში და ვერც ვადანაშაულებ ვინმეს. იმისთვის რო გადარჩე, იმისთვის რომ ოჯახი არჩინო საჭიროა დაიცვა ეს დაუწერელი კანონი რასაც "Turning a blind eye" ჰქვია.

"დინოზავრები ვერ შეეგუვნენ და გადაშენდნენო" მეუბნებიან ერთნი, "სადაც ხარ იქაური ქუდი დაიხურეო" - მეორენი და არ ვიცი როგორ მოვიქცე, რისი გაკეთება შეიძლება მოხერხდეს. დავიბენი.

ერთ სიმღერას დავდებ ეპილოგად:
This is a message to persons unknown
Persons in hiding. Persons unknown
Survival in silence
Isn't good enough no more
Keeping your mouth shut head in the sand
Terrorists and saboteurs
Each and every one of us
Hiding in shadows persons unknown
Hey there Mr. Average
You don't exist you never did
Hiding in shadows persons unknown
Habits of hiding
Soon will be the death of us
Dying in secret from poisons unknown.

საგანმანათლებლო სასკოლო ღონისძიებები - სწავლა თამაშით.

სიმაღლისდამიხედვით ჩამწკრივებული ბავშვები ნახევარწრეს ქმნიან. შემდგომ ამ ნახევარწრიდან სათითაოდ გამოდიან მოსწავლეები და ლექსებს ამბობენ. "ჰეი თქვენ არაგველებო" -გაჰყვირის ერთი მოსწავლე, "დაბადებულა თურმე ქართველი"- ბანს უწყობს მეორე. პატარა პროზაული ჩანართებიც გამოჩნდება აქა-იქ სადაც დიად წინაპართა უკვდავი სისხლით მორწყულ მუჭისოდენა მიწაზეა საუბარი. შემდგომ ნახევარწრე უკან დაიხევს, კედლებზე აეკვრებიან. ამ ნახევარწრიდან ორი ახალგაზრდა გადმოხტება და ერთ კაი დავლურს ჩამოუვლის. შემდეგ ერთი გიტარასაც დაამღერებენ გულიანად.

ეს ის სურათია, რაც დღეს სკოლაში მისულს დამხვდა, და რაც გუშინ სკოლაში მისულს დამხვდა, და რაც შარშანწინ სკოლაში მისულს დამხვდა, და რაშიც ხუთიოდე წლის წინ მეც მიმაღებინეს მონაწილეობა.

საგანმანათლებლო სასკოლო ღონისძიებებს უწოდებენ ამ სპექტაკლებს. "გრძნობით წაიკითხე, ლექსია თუ ამბავს ყვები? ხომ უნდა იგრძნო ლექსი?", "ხელები გაშალე", "წელში გაიმართე და თავი ასწიე", "დარბაზს შეხედე" - უკნიდან ისმის "კონცერტმაისტერის" შენიშვნები.

ოჰ, უყვართ ასეთი "კონცერტები" ქართველებს. მშობლებსაც დაიბარებენ. ტორტსაც კი იყიდიან ამ დღის აღსანიშნავად.

"ბავშვებში პატრიოტული სულის გაღვივება" და "ქართული თვითმყოფადობის ჩანერგვა"-ასე ხსნიან ამ სამარცხვინო ტაშფანდურას პედაგოგები და დირექცია.

-კარგია, ბავშვებიც ერთობიან, ახალსაც სწავლობენ, ქართული თვითშეგნება უყალიბდებათ და ჩვენც გავერთობით ბოლო-ბოლო. სწავლა სახალისო პროცესი უნდა იყოს. დღის ბოლოს პატარა ტკბილი სუფრაც გავშალოთ, კარგი იქნება.

-აბა რამდენი ხართ მარხვაზე? -წამოხტება ვინმე აქტივისტი პედაგოგი -ვინმე უტორტოდ არ დაგვრჩეს, სამარხვოც უნდა ვიყიდოთ.

გაიტანეთ ეგ თქვენი პატრიოტულ-მამულიშვილური სულისკვეთება სკოლებიდან, გაიტანეთ ეგ თქვენი რუსთაველი, თავის თამარიანად და გორგასლიანად სკოლებიდან, გაიტანეთ ეგ თქვენი პატარა კახი, გრიგოლ ხანძთელი, აბო ტფილელი თავის სამარხვო ტორტებიანად სკოლებიდან.

მოვუწოდებ ყველა ახალგაზრდას. სადმე, ქალაქგარეთ, დიდი კომუნა ავაშენოთ. ხინკლებით, სამარხვო ტორტებით, ღვინით, ჩურჩხელებით და "ქართული სტუმართმოყვარეობით" მოვამარაგოთ. რამოდენიმე გიტარა დავტოვოთ. სადმე კუთხეში "დამკვრელები" დავსხათ და იქნება რამენაირად ეს სკოლებში შეყუჟული ხალხი მაინც გავიტყუოთ რომ აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს, აღარასოდეს ჰქონდეთ შესაძლებლობა ტვინი გამოურეცხონ ჩვენს შვილებს თავიანთი ფსევდოპატრიოტული შეხედულებებით

I'm as MAD as HELL
and I'm NOT going to take this ANYMORE!"
THINGS have GOT to CHANGE my friends!!!!!! (c) Network

ცოტა რამ სოკოებივით მომრავლებულ კერძო სკოლების შიდა სამზარეულოზე. ნაწილი II

ბოლო პოსტის შემდეგ კიდევ ბევრი საინტერესო ისტორია გადამხდა თავს, რასაც აუცილებლად დავწერ შემდგომში სერიის სახით "How things are done in Georgia" მაგრამ დღეს მინდა ძველი პოსტი გავაგრძელო.

წინა პოსტში საკითხი დამატებითი საათების დანიშვნის შესახებ ღიად დარჩა, რაც რამოდენიმე დღეში ჩემი სკოლის მესვეურებმა ფრიად უხერხულ პოზიციაში მოაგვარეს კერძოდ: - შემოვიდნენ ჩემს გაკვეთილზე და ყველა მოსწავლის წინაშე დამინიშნეს დამატებითი სამუშაო დღე და დამატებითი საათები. მეც გავშრი, მოსწავლეებს უარი ვერ ვუთხარი, ხოლო დირექციას მოსწავლეების წინაშე ანაზღაურების გაზრდაზეც ვერ ვესაუბრე (რადგან იდეაში მე საათობრივი ანაზღაურება მაქვს, შესაბამისად დამატებით საათებზე დამატებითი ანაზღაურება მეკუთვნის).

იმ დღეს ჩემი სიამაყე ჩემს "მაღალ-ლიბერალურ" ღირებულებებთან ერთად გადავყლაპე და საქმის გამორკვევა მეორე დღისთვის გადავდე, თუმცა მივხვდი რომ საკმაოდ "ჩასვრილ" მდგომარეობაში აღმოვჩნდი. დამატებით საათებზე ანაზღაურების გაზრდა უკვე მხოლოდ ჩემი დირექციის "თავისუფალ ნებაზე" იყო დამოკიდებული და მე, როგორც პიროვნებას, როგორც დაქირავებულს, სიტყვა არ მეკუთვნოდა. დადებითი პასუხის შემთხვევაში შემეძლო მხოლოდ მადლობა გადამეხადა და კმაყოფილი ვყოფილიყავი ფაქტით, რომ ვმუშაობ ხალხთან, რომელიც პატივს მცემს როგორც პიროვნებას, როგორც თანამშრომელს. ხოლო უარყოფითი პასუხის შემთხვევაში თავიდან გადამეყლაპა, ერთხელ სიმწრით ჩაყლაპული სიამაყე თავის "მაღალ-ლიბერალურ" ღირებულებებთან ერთად, რადგან მჭირდება ეს სამსახური და მჭირდება ეს ხელფასი. სამწუხაროდ არ ვარ იმ მდგომარეობაში იქედნურად ჩავიცინო და განთავისუფლების შესახებ განცხადება ავუფრიალო თვალწინ და მენტორული ტონით ავუხსნა რატომ ვაკეთებ ამას. (და რა საკვირველია ეს ყველაფერი უკვე იცის დირექციამ, უკვე იცის რომ მე არ წავალ, ან თუ წავალ ჩემს პოზიციაზე როგორც მინიმუმ 150 მსურველი გამოჩნდება, რომ ჩემთვის ამგვარ მდგომარეობაში აზრის კითხვა ზედმეტია რადგან თავად ყველაზე მომგებიანი პოზიცია აქვთ დაკავებული და მე უბრალოდ პაიკი ვარ.)

მოკლედ ისტორიას არ დავასრულებ, ალბათ ყველასთვის გასაგებია დირექციის გადაწყვეტილება.
პ.ს. მე ისევ იმ სკოლაში ვმუშაობ.

ცოტა რამ სოკოებივით მომრავლებულ კერძო სკოლების შიდა სამზარეულოზე.

პოსტს მოკლე თავის გამართლებით დავიწყებ: რადგან სკოლის სახელს, რომელზეც დღეს ვისაუბრებ, არ ვასახელებ, მჯერა რომ არაფერი არაეთიკური ჩემს საქციელში არ არის და მსგავსი ინფორმაციის გავრცელება, რა ხდება კერძო სკოლების შიდა სამზარეულოში, აუცილებელია.

კერძო სკოლა, რომელზეც დღეს მე მინდა ვისაუბროდ ახლადგახსნილი სკოლაა,მოსწავლეებისთვის საკმაოდ სოლიდური გადასახადით და დიდი პრეტენზიებით. მე შარშან დავიწყე ამ სკოლაში მუშაობა საკმაოდ სიმბოლური საათების რაოდენობაზე, რათქმა უნდა დიდი დაპირებებით და მომავლის გეგმებით. პირველი პრობლემა რაც დადგა, რა თქმა უნდა, მე-12 კლასების მომზადება იყო საატესტაციო გამოცდებისთვის რადგან მსგავსი გამოცდები პირველად ტარდებოდა და ბავშვებს არანაირი თეორიული საფუძველი არ გააჩნდათ გასული წლების პროგრამებიდან. რადგან სკოლა ახალგახსნილი იყო და ფინანსურად ჯერ მყარად არ იდგა, რამოდენიმე მასწავლებელმა შევთავაზეთ დირექციას, მე-12 კლასებისთვის კვირაში დამატებითი 2 საათის უფასოდ ჩატარება და წელიწადიც საკმაოდ წარმატებულად დავხურეთ. მოსწავლეებმა საკმაოდ მაღალი ქულების აღება მოახერხეს საატესტაციო გამოცდებში. წლის ბოლოს, ინდივიდუალური გასაუბრებების საფუძველზე გავარკვიეთ, ვიმუშავებდით თუ არა მომოვალ წელს ამავე სკოლაში. ფრიად თვითკმაყოფილი შევედი გასაუბრებაზე, სადაც რამოდენიმე მსუბუქი საყვედური მივიღე რომ "საკმაოდ ჩართული არ ვიყავი სკოლის პედკოლექტივის მუშაობაში" (ამაზე ცალკე, მოგვიანებით დავწერ, რა იგულისხმება "პედკოლექტივის მუშაობაში ჩართულობად"), საბოლოოდ შედეგი იყო რომ ამ სკოლაში მომოვალ წელსაც გავაგრძელებდი მუშაობას. ცოტა გულდაწყვეტილი გამოვედი, თუმცა დარწმუნებული ვიყავი, ეს სტანდარტული საყვედური ყველა მასწავლებელს შეეხებოდა.

დაიწყო ახალი სასწავლო წელი, მოსწავლეების რაოდენობა 3-ჯერ გაიზარდა და აღმოჩნდა ასევე გაიზარდა ქიმიის მასწავლებლების რაოდენობაც, რამაც "სტატუს კვო" შემინარჩუნა და იგივე რაოდენობის საათებზე მიწევდა მუშაობა (მიუხედავად იმისა, რომ სკოლის მოთხოვნის შესაბამისად, მასწავლებელთა სასერტიფიკაციო გამოცდებზე გავედი და სერტიფიკატიც ავიღე). ყველაზე უცნაური, რაც ჩემთვის იყო, როდესაც საათების გადანაწილებას შევხედე, 2 უფასო საათი ისევ იჯდა ჩემს ცხრილში და ისევ უფასო იყო. ერთი კი დავაპირე მეთქვა "თქვე მამაცხონებულებო, შარშან მთელი წელი პატივი გეცით და ახლა ცხვირში უნდა მადინოთთქო?" მაგრამ ამის მაგივრად ათჯერ ღრმად ჩავისუნთქე-ამოვისუნთქე და ვუთხარი "თქვენი დიდი პატივისცემისდა მიუხედავად წელს უფასო საათებს ვეღარ ჩავატარებ მეთქი". თან 2 უფასო დამატებით საათებს ისედაც, საკუთარი სურვილით, ვატარებ გაკვეთილების შემდეგ, ოთხს უკვე ვეღარ გავუძლებდი.

ყველაზე საინტერესო ფაქტი რაც იყო, წელს მე-12 კლასებს დამატებითი საათები ისედაც ეკუთვნოდათ ქიმიაში, თან ანაზღაურებადი. მაგრამ როგორც მოგვიანებით გავიგე, ამ დამატებით საათებს ჩემს მოსწავლეებთან სხვა მასწავლებელი ატარებდა. ამაზე კი ჩამომივარდა ყბა, ვის გაუგია ერთდაიმავე მოსწავლეებს ერთდაიმავე საგანი ორმა განსხვავებულმა მასწავლებელმა ასწავლოს? მაგრამ ეტყობა ჩემი სკოლის მესვეურებს გაუგიათ,ამაზე დავას აზრი არ ქონდა.ერთ გაოცებულ კითხვაზე "ნიშნები როგორ დაიწერება" მიპასუხეს რომ მე დადამატებითი საათების მასწავლებელი ცალ-ცალკე დავწერდით ნიშნებს და ცალ-ცალკე შეჯამდებოდა.

მოკლედ სასწავლო სემესტრიდასრულდა. ჩემთან მოდის დამატებითი საათების მასწავლებელი და მეკითხება რა ნიშნებს ვუწერ ამა თუ იმ ბავშვს. ამაზე ცალკე ყბა ჩამომივარდა

-არვიცი რას ვუწერ,გადავხედავ მთელი წლის ნიშნებს და შევაჯამებ ჯერ არ შემიჯამებია.
ამაზე ეპიკური პასუხი მივიღე

-რომ შეაჯამებ მეც მითხარი და იგივე ნიშნებს დავწერ, პრობლემებს არ შეგიქმნი!

სახლში გაოცებული დავბრუნდი, ვერ მივხვდი რა მოხდა.შემდგომ როგორც კომპეტენტური პიროვნებისგან (მამაჩემისგან) გავიგე, თურმე ძვირფასმა კოლეგამ პატივი მცა. ჩემს გაოცებულ კითხვაზე:
-კი მაგრამ სემესტრი დამთავრდა და ახლა როგორ დაწერს ნიშნებს,მთელი წელი არ უნდა ეწერათქო? -მამაჩემმა მიპასუხა "-არ გასწორდების ძაღლის კუდიო". რა თქმაუნდა მამაჩემს არ დავეთანხმე და ამ კოლეგასთან შეხვედრას ცოტა ხანი გავურბოდი, სანამ არ გამომიჭირა,კუთხეში მიმიმწყვდია და მოსწვალეების ნიშნები გამომკითხა.სხვა გზა არ იყო,მეც ვუპასუხე და თვალი გავაყოლე,როგორ მიდიოდა კლასში დატოვებული, გადაშლილი ჟერნალისკენ, ნიშნების ჩასაყრელად.

ახლა საბოლოოდ მხიარული ისტორია. აღმოჩანდა რომ მე-12კლასელები სულ დაიბნენ სხვადასხვა მასწავლებლების გამო და კიდევ ითხოვენ დამატებით გაკვეთილებს.ამაზე რა თქმა უნდამე მომადგნენ.მე ორი კვირის წინ ჩავაწერინე საათები,როდესაც მცალია და ვთხოვე მოეხდინათ მოსწავლეების ორგანიზება რომ ამ საათებზე გაკვეთილებს დასწრებოდნენ. დღეს ისევ მომადგნენ. ჩემს კითხვაზე, მოახდინეს თუ არა მოსწავლეების ორგანიზება, უკმაყოფილოდ მიპასუხეს
-შენი მოსწავლეებია და გაარკვიე საბოლოოდ როდის უნდათ და დაუნიშნე.

მე ვერ ვხვდები, რომელ ეტაპზე მეხება ეს მე,ერთ რიგირთ მასწავლებელს,რომელიც სიმბოლურ საათებზე მუშაობს,გავარკვიო თითოეული მოსწავლის დღის განრიგი, საათების რაოდენობა და ამ მთელი მოპოვებული ინფორმაციის შესაბამისად დავნიშნო დამატებითი გაკვეთილი ისე,რომ ყველა მოსწავლე კმაყოფილი იყოს?

გადაცემა "სპიკერი"

არ ვიცი სწორად ვიქცევი თუ არა როდესაც ამას ვწერ მაგრამ ვხვდები რომ უნდა ითქვას. შეიძლება ბევრმა "hate speech"-ად ჩამითვალოს, თუმცა ეს ნაკლებად მადარდებს. განსაკუთრებით მადარდებს თუ წაიკითხავენ ის ახალგაზრდები, ვიზეც დღეს ვწერ და ძალიან ხომ არ ვატკენ მათ გულებს. არ ვიცი, შეიძლება მათთვის ჩემი ნათქვამი მტკივნეული იყო, შეიძლება ბევრ მათგანს გულთან ახლოს მიაქვს ის სიტყვები, რომლებიც ამ გადაცემაზე წარმოთქვეს და შეიძლება საკუთარი ახალგაზრდული ოპტიმიზმით თვლიან რომ მნიშვნელოვან საქმეს აკეთებენ და მე ჩემი კრიტიკით მათ იმედებს ვართმევ, მაგრამ იმედი მაქვს რომ ამ ადამიანებს უკვე კარგი განსჯის მანერა ჩამოუყალიბდათ და კონსტრუქციული კრიტიკის გამო გული არ აუცრუვდებათ მომავალზე.
მოკლედ მინდა გადაცემა "სპიკერზე" ვისაუბრო.

პრინციპში ბავშვების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, ძირითადად მინდა გადაცემას შევეხო, გადაცემის მიზნებს, რადგან ჩემი აზრით ნებისმიერ აქტივობას თავისი დანიშნულება უნდა ჰქონდეს და მე მივხვდი რომ ამ გადაცემის მიზნებს არაფერი საერთო არ ჰქონდა იმ პრობლემებთან, რაზეც ბავშვები ასე გულმხურვალედ საუბრობდნენ. უპატრონო და უნარშეზღუდული ბავშვების პრობლემა იყო განხილული ბოლო გადაცემაში. ამ გადაცემას ხალხი უნდა დაეფიქრებინა საკუთარ ქმედებებზე (თუ უმოქმედობაზე), საზოგადოებამდე მოეტანა ის პრობლემები რაც ნამდვილად დღევანდელ საქართველოში არის, თუმცა სულ სხვანაირად მოხდა და ეს ერთ-ერთი მიზეზია რის გამოც ასე ძალიან მძულს მასმედია. მაყურებლები გადაიქცნენ სპიკერი ბავშვების გულშემატკივრებად. მაყურებლებს ნაკლებად ადარდებდათ ის პრობლემები, რაზეც ბავშვები საუბრობდნენ, ძირითადად დაინტერესებული იყვნენ იმით, თუ როგორ საუბრობდნენ ეს ბავშვები ამ პრობლემებზე, რამდენად გამართულად მეტყველებენ, რამდენად გულახდილად, რამდენად აქვთ განვითარებული ორატორული ნიჭი.

პრინციპში გადაცემა ამაზეც იყო მიმართული, ჩამოეყალიბებინათ კარგი ორატორული ნიჭის მქონე ახალგაზრდები, რომლებიც შეძლებენ მაყურებელი გაართონ ცოტა ხნით, გამოვიდეს კარგი თოქშოუ, სადაც ძალიან მომგებიანი იქნება ამა თუ იმ დაწესებულების ან პროდუქტის რეკლამის ჩართვა და რაც მთავარია დატვირთული იქნება დღევანდელი პრობლემებით და ხალხი ყურების დროს ცოტა წირპლებს გადმოყრის, გულს მოიოხებს და გააგრძელებს ყოველდღიურ ცხოვრებას.

ერთი კითხვა ჩნდება: გვჭირდება კი დღეს ორატორები? სჭირდება თუ არა ოცდამეერთე საუკუნეს ორატორები? გვჭირდება თუ არა მოხდენილად მოსაუბრე ადამიანები რომელთა ლამაზად შეფუთული მიზანი "ყოველდღიური პრობლემების ადამიანებთან მიტანაა" თუმცა რეალურად საპირისპიროს, საზოგადოებაში არსებული დაძაბულობის გაფანტვას, გულის მოოხებას და საზოგადოების მშვიდ ძილს ემსახურება?

შეიძლება ე.წ. "განათლებისტები" შემომედაონ და მითხრან რომ ძალიან მნიშვნელოვანია ახალგაზრდებისთვის სწორი აზროვნების უნარის, აზრების ნათლად და რაც მნიშვნელოვანია ეფექტურად ჩამოყალიბების უნარის განვითარება მაგრამ ვერავინ დამარწმუნებს რომ ბავშვების იუმორით შეზავებული, საზოგადოებისთვის ადვილად მისაწვდომი,ყოველდღიური მაგალითების ჩართვით გაცოცხლებული, ღრმად ჩამაფიქრებელი, სხვადასხვა ავტორიტეტული პიროვნების ბრძნული გამონათქვამებით გამდიდრებული სიტყვები სწორედ ამ მიზანს ემსახურება.

ქართულმა მედიამ მრავალწლიანი მცდელობის შედეგად შეძლო შეექმნა გადაცემა, რომელიც საზოგადოებას საშუალებას აძლევს მშვიდ დინებაზე მიუშვას არსებული პრობლემები და საკუთარი თანამონაწილეობა პრობლემების გადასაწყვეტად, მარტივად, ტელევიზორის წინ წამოწოლილებმა, პოპკორნის ყუთით ხელში მიიღოს.

ბრავო!!