შევეცდები მაქსიმალურად მოკლედ მოვყვე ის ამაზრზენი ისტორია, რომელიც დღეს, დაახლოებით ნახევარი საათის წინ გადამხდა თავს. ბოლო თვეები ვმუშაობდი ერთ-ერთ კერძო სკოლაში, რომლის დირექტორი საკმაოდ ცნობილი პიროვნება, ერთ ერთი დიდი საჯარო სკოლის ყოფილი დირექტორია (დასახელებისგან თავს შევიკავებ). ამ სკოლაში დაახლოებით 4 თვე ვიმუშავე. ჩვეულებრივ მოვაწერე ხელი კონტრაქტს, გამეხსნა ბანკში ანგარიში, რომელზეც დამერიცხა მხოლოდ 1 თვის ხელფასი. დანარჩენი თვეების ხელფასის დარიცხვის შესახებ მრავალი შეუსრულებელი პირობის მოსმენის შემდგომ დავასკვენი რომ განუხორციელებელი იდეა იყო და ამაზე ფიქრსაც დავანებე თავი.
დაახლოებით 2 კვირის წინ დამირეკა დირექტორმა უცნაური წინადადებით, კერძოდ შევხვედროდით, გვესაუბრა სკოლის მომავალ განვითარებაზე და ამასთან ერთად ხელზე უნდა გადმოეცა დანარჩენი 3 თვის ხელფასი, რადგან მისივე თქმით თავიდან აერიდებინა ბანკის პროცენტები. შეხვედრა დიდხანს გავაჯანჯლე, რადგან კარგს არ მიგრძნობდა გული მაგრამ საბოლოოდ დავთანხმდი.
დირექტორმა დამიბარა ე.წ. "წითელქუდას" წინ. რადგან ჩვენი სკოლა სხვა შენობაში აპირებდა გადასვლას, დავასკვენი რომ სწორედ აქ იპოვეს საჭირო შენობა სკოლისთვის. როდესაც წითელქუდასთან მივედი და დირექტორს დავურეკე, მან მითხრა მივსულიყავი ამ წითელქუდას მოპირდაპირე კორპუსში, პირველი სადარბაზოს მეოთხე სართულზე. მაშინვე არ მესიამოვნა, მეუღლეს დავურეკე და ვთხოვე 15 წუთში დაერეკა რომ სწრაფად გამოვსულიყავი. ავედი. 1 ოთხანია ბინა იყო, ავეჯიდან მხოლოდ ერთი სამეული, ერთი მაგიდა და 2 სკამი იდგა. ეტყობოდა რომ აქ არავინ ცხოვრობდა, შეიძლება დროებით იყო ნაქირავები. დირექტორმა, როგორც ყოველთვის გააბა საუბარი თავის ფილოსოფიურ შეხედულებებზე სწავლების მიმართ, დროისთვის წინმსწრებ გეგმებზე და ა.შ. შემდგომ საფულიდან ამოიღო 60 ლარი და გადმომცა. მოულოდნელად მითხრა:
-მე ჩავალ, წვენს და ყავას ამოვიტან და რამე მივირთვათ!
კატეგორიული უარი განვუცხადე. მითხრა მაგიდაზე დადებული სკოლის რაღაც პროექტი წამეკითხა და გავარდა ოთახიდან, გასვლის დროს კარები გარედან გადაკეტა. აი აქ კი წამივიდა ფერი. მეუღლეს დავურეკე და მისამართი ვუთხარი სადაც ვიყავი, ვუთხარი როგორც კი ზარს გავუშვებდი პატრული გამოეძახებინა ამ მისამართზე. ჩანთა ამოვჩხრიკე, წვეტიანი ერთადერთი ავტოკალამი ვიპოვე და ყოველი შემთხვევისთვის ჯიბეში ჩავიდე. მაგიდის მეორე მხარეს გადმოვჯექი, ისე რომ შემოსასვლელი კარისთვის თვალყური მედევნებინა და დავიწყე ლოდინი. დაახლოებით 10 წუთში დირექტორიც ამოვიდა წვენით ხელში. დამისხა და შემომთავაზა. მის მოწოდებულ წვენს რა დამალევინებდა, უარი ვუთხარი. ამ დროს მოულოდნელად ხელები შემომხვია, თავზე კოცნა დამიწყო, ერთი ხელი პირზე ამაფარა, თან მეუბნება:
- დღეს რატომ არ შეიღებე თვალები, როგორ ლამაზად იღებავ ხოლმე თვალებს, რატომ არ შეიღებე თვალები ჩემთვის?
შოკში ჩავვარდი, ყველანაირად ვცდილობდი რომ მისი ხელებისგან თავი გამენთავისუფლებინა, მთელი ძალით ვექაჩებოდი, გვერდით ვიწეოდი, ხმის ამოღებას კი ვერ ვახერხებდი.
არ მახსოვს როგორ მომშორდა, არ მახსოვს რეები მელაპარაკა შემდგომ, არც ის მახსოვს რატომ შემტენა ის რაღაც სკოლის პროექტი, ან რა პროექტრია საერთოდ. ახლა წინ მიდევს, 1999-2000 წლების განათლების პროგრამა, შემუშავებული #45 გიმნაზიისთვის, რუსულ ენაზე. სავარაუდოდ რაღაც რუსული გიმნაზიაა, სავარაუდოდ დირექტორის თავის დასაცავი მასალაა, თითქოს მართლაც განათლების სისტემაზე ვსაუბრობდით.
კარგია რომ ავტოკალმის და პატრულის გამოყენება არ დამჭირდა.
დირექტორი ალბათ ფიქრობდა რომ 60 ლარი და ნაქირავები ბინა საკმარისია ჩემთვის და ძალის გამოყენება არ უცდია.
Thursday, July 22, 2010
Friday, July 16, 2010
ისევ მასწავლებელთა ტრენინგის შესახებ
მოკლედ გავარგრძელებ წინა პოსტს და მინდა დავამატო მასწავლებელთა ტრენინგზე მომხდარი ერთი ისტორია.
გამოცდისთვის სავალდებუო იყო რიგი სამართლებლივი აქტების ცოდნა, რასაც რასაკვრივრელია შევეხეთ ტრენინგზე. კერძოდ უნდა მოვყვე ისტორია რომელიც მოხდა "შრომის კოდექსის" გავლისას. რადგანაც გამოცდამდე მცირე დრო იყო დარჩენილი და თითოეულ მუხლის გასარჩევად ბევრი დრო არ რჩებოდა, ტრენერმა მასწავლებლები დაგვყო ჯგუფებად, გაგვინაწილა შრომის კოდექსის თავები, და აქედან მასწავლებლებს უნდა აერჩიათ ის მუხლები ან პუნქტები, რომლების შეცვლასაც ისურვებდნენ (ეს უნდა ყოფილიყო გარანტია იმისა რომ ყველა მუხლს და ყველა ქვეპუნქტს ყველა ყურადღებით ჩაიკითხავდა და კრიტიკულად შეაფასებდა.) ჩვენ ჯგუფს შეხვდა III და IV თავები. აღარ მოვყვები, თუ როგორი რთულია მასწავლებლებთან ერთად ჯგუფში მუშაობა (არც ერთ მასწავლებელს არა აქვს ჯგუფში მუშაობისთვის საჭირო უნარ ჩვევები და ეს ფაქტია. ყოველი ახალი დავალების მოცემისას ისინი ხმამაღლა იწყებენ იმ მასალის განხილვას, რომელიც ჯერ არ წაუკითხავთ და რაც მთავარია საკუთარი აზრების გამოთქმით არც სხვებს აცლიან წაკითხვას).
დებატების შემდგომ ერთმა მასწავლებელმა იპოვნა IV თავის მუხლი 20, "უქმე დღეები", ყველაზე პრობლემატური საკითხი ქართველებისთვის (რადგან უქმე დღეები არასოდეს არ არის საკმარისი). აქ მოცემულია რომ ოფიციალურ დასვენების დღეებად ითვლება "დიდი პარასკევი, დიდი შაბათი, უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტეს ბრწყინვალე აღდგომის დღე; მიცვალებულთა მოხსენიების დღე - აღდგომის მეორე დღე (რაც საკამათოა, არის თუ არა რეალურად მიცვალებულთა მოხსენიების დღე. საფლავზე ღვინის გადასხმა და წითელი კვერცხის გადაგორება სიტყვებით "მიუვა, მიუვა" საკმაოდ კომიკურად ჟღერს ჩემთვის). და აი აქ იპოვნეს პროტესტის გამოსახატი მასალა.
ჯერ ერთი: დიდი პარასკევი კი არა წითელი პარასკევი
მეორეც: დიდი ხუთშაბათი, დღე როდესაც ზეთის ცხება ყველაზე სასარგებლოა არ უნდა იყოს დასვენების დღედ გამოცხადებული? ერთმა განაცხადა რომ ქრისტე სწორედაც რომ ხუთშაბათს აცვეს ჯვარს და პარასკევს გარდაიცვალა, ამიტომ დიდი ხუთშაბათი უდაოდ დიდმნიშვნელოვანი ქრისტიანული დღეა და ყოველ მიზეზ გარეშე უნდა იყოს აღიარებული დასვენების დღეს, რადგან სულ ერთია, ამ დიდ დღეს მაინც არავინ არ მივა სკოლაში, "მე პირადად არც დავდივარ სკოლაში ამ დღეს, ეგღა მაკლია" -სიამაყით გამოაცხადა ერთმა ქალბატონმა. "სკოლაში კი დავდივარ, სკოლას როგორ გავაცდენ მაგრამ რატომ გვართმევენ შანსს ამ მადლმოსილ დღეს ვიცხოთ ზეთი? " -იკითხა მეორე უკმაყოფილო ქალბატონმა და დაიწყოოოო.....
პ.ს. ამ დროს ტრენინგს სიცილი აუტყდა (და აი აქ მიჰქარა). შემდგომ ერთ მართლმორწმუნე მასწავლებელს ნამდვილად შეეპარა ეჭვი ტრენერის მართლმორწმუნეობაში. უბრალოდ კი არ შეეპარა ეჭვი, დასკვნაც გამოიტანა, ტრენერი უეჭველად იეღოველია!!
პ.პ.ს. როდესაც ჩემი ჯგუფის პრეზენტატორი ჩვენი ჯგუფის ამ პროტესტს კითხულობდა,ჩემთვის ჩუმად ვიჯექი კუთხეში. "რას იზამ, ცხოვრებაა ასეთი" =)))
გამოცდისთვის სავალდებუო იყო რიგი სამართლებლივი აქტების ცოდნა, რასაც რასაკვრივრელია შევეხეთ ტრენინგზე. კერძოდ უნდა მოვყვე ისტორია რომელიც მოხდა "შრომის კოდექსის" გავლისას. რადგანაც გამოცდამდე მცირე დრო იყო დარჩენილი და თითოეულ მუხლის გასარჩევად ბევრი დრო არ რჩებოდა, ტრენერმა მასწავლებლები დაგვყო ჯგუფებად, გაგვინაწილა შრომის კოდექსის თავები, და აქედან მასწავლებლებს უნდა აერჩიათ ის მუხლები ან პუნქტები, რომლების შეცვლასაც ისურვებდნენ (ეს უნდა ყოფილიყო გარანტია იმისა რომ ყველა მუხლს და ყველა ქვეპუნქტს ყველა ყურადღებით ჩაიკითხავდა და კრიტიკულად შეაფასებდა.) ჩვენ ჯგუფს შეხვდა III და IV თავები. აღარ მოვყვები, თუ როგორი რთულია მასწავლებლებთან ერთად ჯგუფში მუშაობა (არც ერთ მასწავლებელს არა აქვს ჯგუფში მუშაობისთვის საჭირო უნარ ჩვევები და ეს ფაქტია. ყოველი ახალი დავალების მოცემისას ისინი ხმამაღლა იწყებენ იმ მასალის განხილვას, რომელიც ჯერ არ წაუკითხავთ და რაც მთავარია საკუთარი აზრების გამოთქმით არც სხვებს აცლიან წაკითხვას).
დებატების შემდგომ ერთმა მასწავლებელმა იპოვნა IV თავის მუხლი 20, "უქმე დღეები", ყველაზე პრობლემატური საკითხი ქართველებისთვის (რადგან უქმე დღეები არასოდეს არ არის საკმარისი). აქ მოცემულია რომ ოფიციალურ დასვენების დღეებად ითვლება "დიდი პარასკევი, დიდი შაბათი, უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტეს ბრწყინვალე აღდგომის დღე; მიცვალებულთა მოხსენიების დღე - აღდგომის მეორე დღე (რაც საკამათოა, არის თუ არა რეალურად მიცვალებულთა მოხსენიების დღე. საფლავზე ღვინის გადასხმა და წითელი კვერცხის გადაგორება სიტყვებით "მიუვა, მიუვა" საკმაოდ კომიკურად ჟღერს ჩემთვის). და აი აქ იპოვნეს პროტესტის გამოსახატი მასალა.
ჯერ ერთი: დიდი პარასკევი კი არა წითელი პარასკევი
მეორეც: დიდი ხუთშაბათი, დღე როდესაც ზეთის ცხება ყველაზე სასარგებლოა არ უნდა იყოს დასვენების დღედ გამოცხადებული? ერთმა განაცხადა რომ ქრისტე სწორედაც რომ ხუთშაბათს აცვეს ჯვარს და პარასკევს გარდაიცვალა, ამიტომ დიდი ხუთშაბათი უდაოდ დიდმნიშვნელოვანი ქრისტიანული დღეა და ყოველ მიზეზ გარეშე უნდა იყოს აღიარებული დასვენების დღეს, რადგან სულ ერთია, ამ დიდ დღეს მაინც არავინ არ მივა სკოლაში, "მე პირადად არც დავდივარ სკოლაში ამ დღეს, ეგღა მაკლია" -სიამაყით გამოაცხადა ერთმა ქალბატონმა. "სკოლაში კი დავდივარ, სკოლას როგორ გავაცდენ მაგრამ რატომ გვართმევენ შანსს ამ მადლმოსილ დღეს ვიცხოთ ზეთი? " -იკითხა მეორე უკმაყოფილო ქალბატონმა და დაიწყოოოო.....
პ.ს. ამ დროს ტრენინგს სიცილი აუტყდა (და აი აქ მიჰქარა). შემდგომ ერთ მართლმორწმუნე მასწავლებელს ნამდვილად შეეპარა ეჭვი ტრენერის მართლმორწმუნეობაში. უბრალოდ კი არ შეეპარა ეჭვი, დასკვნაც გამოიტანა, ტრენერი უეჭველად იეღოველია!!
პ.პ.ს. როდესაც ჩემი ჯგუფის პრეზენტატორი ჩვენი ჯგუფის ამ პროტესტს კითხულობდა,ჩემთვის ჩუმად ვიჯექი კუთხეში. "რას იზამ, ცხოვრებაა ასეთი" =)))
Monday, July 12, 2010
მასწავლებელთა ტრენინგები, მზადება სასერტიფიკაციო გამოცდებისთვის
მასწავლებელთა საატესტაციო გამოცდები მოახლოვდა. მასწავლებლებმა რა თქმა უნდა შემოიკრეს თავში ხელი.
თავიდან გამოცდაზე გასვლის ძირითადი მიზანი თუ იყო დაპირებული ხელფასების ზრდა, ახლა მიხვდნენ რომ ხელფასების ზრდის გარანტია გამოცდის წარმატებით ჩაბარებაა, რამაც დამატებითი პრობლემები შეუქმნა ისედაც პრობლემებით გადატვირთულ მასწავლებლებს.
ბევრმა მათგანმა გამოიყენა ვაუჩერი მაგრამ უკმაყოფილო დარჩნენ ტრენერებით, რადგან ფიქრობდნენ ტრენერების ფუნქცია არასებული ცოდნის თავისთავად მათ თავებში გადაწყობა იყო. ხოლო ამ ტრენინგების დამთავრების შემდგომ საკუთარი თავების გულმოდგინე მოსინჯვის შემდეგ მიხვდნენ, რომ იქ არაფერიც არ აწყვია, ამიტომ გაიკრეს ჯიბეზე ხელი და როგორ საქართველოში მიღებულია, ნაცნობის ბიძის დეიდაშვილის ნათლიის გარე მამიდაშვილების რჩევით მიადგნენ ტრენერს, რომელსაც ეხერხება ამ ცოდნის ეფექტურად გადაწყობა იქ, "სადაც ჯერ არს". (მათ შორის ვიყავი მეც.)
ყოველთვის მეგონა რომ ძლიერი ხმა მქონდა, ხშირად მეუბნებოდნენ კიდევაც - ზედმეტად ხმამაღლა ლაპარაკობო მაგრამ ტრენინგების განმავლობაში პირველად ვიგრძენი საკუთარი უსუსურება ამ საკითხში. როდესაც რამე საკითხზე საერთო მსჯელობა მიმდინარეობდა წყლიდან ამოგდებული თევზივით ვაფჩენდი პირს მაგრამ იქიდან ამოსული ხმის გაგონება შეუძლებელი იყო საერთო ხმაურის ფონზე.
ყველაზე მეტად გამაკვირვა გამოცდილი პედაგოგების რეაქციებმა იმ აზრის მოსმენისას, რომელსაც ისინი არ ეთანხმებოდნენ. ისინი იწყებდნენ საუბარს ხმადაბლა, ნელ-ნელა აუწევდნენ ხმის ტემბრს, ამავდროულად ნელ-ნელა წამოიმართებოდნენ სკამიდან და ყვრილის ფონზე უახლოვდებოდნენ კოლეგას, რომლის აზრსაც არ იზიარებდნენ. გაფართოებული თვალები, გახშირებული სუნთქვა, ხელები "საბრძოლო პოზიციაში" მიმანიშნებდა რომ დაპირისპირებული მხარეები სადაცაა სამკვდრო-სასიცოცხლოდ შეებმებოდნენ ერთმანეთს. ამასობაში გამოჩნდებოდნენ პედაგოგები, რომლებიც იზიარებდნენ დაპირისპირი მხარეების აზრს, ისინიც იწყებდნენ ხმის აწევას და ასეთსავე ნელ სვლას მოწინააღმდეგისკენ. ოთახის მეორე ბოლოში გამოჩნდებოდა ადამიანი, რომელიც ასევე ყვირილით გვამცნობდა რომ მას თავი სტკივდება საერთო ყვირილის ფონზე. სიტუაციის განმუხტვას იწვევდა ტრენერის სასტვენი. დაპირისპირებული მხარეები მოეგებოდნენ გონს და ისევ თავ-თავიანთ ადგილას სხდებოდნენ ბურტყუნით - ჩვენ რა პედაგოგები ვართ, რა უნდა ვასწავლოთ ბავშვებს, ერთმანეთის აზრის პატივისცემა ვერ გვისწავლია და თან დამცინავად გადახედავდნენ დაპირისპირებულ მხარეს, თითქოს ეუბნებოდნენ - მთელი ეს არეულობა თქვენი ბრალია, ჩვენ უბრალოდ ჩვენი აზრი გამოვთქვით.
ხშირად ისმოდა მოსაზრებები: "რწმენას გვართმევენ" , "პიდარასტები შემოგვიყარეს მასწავლებლებად" და ა.შ...რაც დიდად გასაკვირი არავისთვის იქნება მგონი.
ტრენინგზე საუბარს აუცილებლად გავაგრძელებ, ჯერ ჯერობით კი ვნახოთ რა მოხდება ხვალ.
ხვალ ნანატრი სერტიფიცირების გამოცდაა მასწავლებელთა პროფესიულ უნარებში.
წარმატებებს ვუსურვებ ყველას და უპირველეს ყოვლისა საკუთარ თავს.
თავიდან გამოცდაზე გასვლის ძირითადი მიზანი თუ იყო დაპირებული ხელფასების ზრდა, ახლა მიხვდნენ რომ ხელფასების ზრდის გარანტია გამოცდის წარმატებით ჩაბარებაა, რამაც დამატებითი პრობლემები შეუქმნა ისედაც პრობლემებით გადატვირთულ მასწავლებლებს.
ბევრმა მათგანმა გამოიყენა ვაუჩერი მაგრამ უკმაყოფილო დარჩნენ ტრენერებით, რადგან ფიქრობდნენ ტრენერების ფუნქცია არასებული ცოდნის თავისთავად მათ თავებში გადაწყობა იყო. ხოლო ამ ტრენინგების დამთავრების შემდგომ საკუთარი თავების გულმოდგინე მოსინჯვის შემდეგ მიხვდნენ, რომ იქ არაფერიც არ აწყვია, ამიტომ გაიკრეს ჯიბეზე ხელი და როგორ საქართველოში მიღებულია, ნაცნობის ბიძის დეიდაშვილის ნათლიის გარე მამიდაშვილების რჩევით მიადგნენ ტრენერს, რომელსაც ეხერხება ამ ცოდნის ეფექტურად გადაწყობა იქ, "სადაც ჯერ არს". (მათ შორის ვიყავი მეც.)
ყოველთვის მეგონა რომ ძლიერი ხმა მქონდა, ხშირად მეუბნებოდნენ კიდევაც - ზედმეტად ხმამაღლა ლაპარაკობო მაგრამ ტრენინგების განმავლობაში პირველად ვიგრძენი საკუთარი უსუსურება ამ საკითხში. როდესაც რამე საკითხზე საერთო მსჯელობა მიმდინარეობდა წყლიდან ამოგდებული თევზივით ვაფჩენდი პირს მაგრამ იქიდან ამოსული ხმის გაგონება შეუძლებელი იყო საერთო ხმაურის ფონზე.
ყველაზე მეტად გამაკვირვა გამოცდილი პედაგოგების რეაქციებმა იმ აზრის მოსმენისას, რომელსაც ისინი არ ეთანხმებოდნენ. ისინი იწყებდნენ საუბარს ხმადაბლა, ნელ-ნელა აუწევდნენ ხმის ტემბრს, ამავდროულად ნელ-ნელა წამოიმართებოდნენ სკამიდან და ყვრილის ფონზე უახლოვდებოდნენ კოლეგას, რომლის აზრსაც არ იზიარებდნენ. გაფართოებული თვალები, გახშირებული სუნთქვა, ხელები "საბრძოლო პოზიციაში" მიმანიშნებდა რომ დაპირისპირებული მხარეები სადაცაა სამკვდრო-სასიცოცხლოდ შეებმებოდნენ ერთმანეთს. ამასობაში გამოჩნდებოდნენ პედაგოგები, რომლებიც იზიარებდნენ დაპირისპირი მხარეების აზრს, ისინიც იწყებდნენ ხმის აწევას და ასეთსავე ნელ სვლას მოწინააღმდეგისკენ. ოთახის მეორე ბოლოში გამოჩნდებოდა ადამიანი, რომელიც ასევე ყვირილით გვამცნობდა რომ მას თავი სტკივდება საერთო ყვირილის ფონზე. სიტუაციის განმუხტვას იწვევდა ტრენერის სასტვენი. დაპირისპირებული მხარეები მოეგებოდნენ გონს და ისევ თავ-თავიანთ ადგილას სხდებოდნენ ბურტყუნით - ჩვენ რა პედაგოგები ვართ, რა უნდა ვასწავლოთ ბავშვებს, ერთმანეთის აზრის პატივისცემა ვერ გვისწავლია და თან დამცინავად გადახედავდნენ დაპირისპირებულ მხარეს, თითქოს ეუბნებოდნენ - მთელი ეს არეულობა თქვენი ბრალია, ჩვენ უბრალოდ ჩვენი აზრი გამოვთქვით.
ხშირად ისმოდა მოსაზრებები: "რწმენას გვართმევენ" , "პიდარასტები შემოგვიყარეს მასწავლებლებად" და ა.შ...რაც დიდად გასაკვირი არავისთვის იქნება მგონი.
ტრენინგზე საუბარს აუცილებლად გავაგრძელებ, ჯერ ჯერობით კი ვნახოთ რა მოხდება ხვალ.
ხვალ ნანატრი სერტიფიცირების გამოცდაა მასწავლებელთა პროფესიულ უნარებში.
წარმატებებს ვუსურვებ ყველას და უპირველეს ყოვლისა საკუთარ თავს.
Monday, June 7, 2010
რჩევები, როგორ უნდა ავამაღლოთ კლასის წარმატებისა და წარჩინების პროცენტული მაჩვენებლები.
ეს არაჩვეულებრივი რჩევები ჩემი, როგორც მასწავლებლის, კრახით ჩავარდნის შემდგომ (წარმატება - 59%, წარჩინება 20%) მომცეს ჩემმა გამოცდილმა კოლეგებმა, რის შემდგომაც დაუყოვნებლივ დავტოვე ეს სკოლა. მოკლედ რომ ვთქვათ, ეს მოხდა პედსაბჭოზე, როდესაც ჩემი მონაცემები მოვიტანე და უნდა განგვეხილა. ერთმა კოლეგამ დახედა ჩემს მონაცემებს და უსიამოვნებები მიწინასწარმეტყველა. მე გამიკვირდა (რადგან ჩემი აზრით საკმაოდ რეალური მონაცემები იყო და საკმაოდ პროგრესული იმასთან შედარებით რა სიტუაციაც დამხვდა სკოლაში მუშაობის დაწყების დროს ჩემს საგანში, მაგრამ მოგვიანებით, პედსაბჭოს მიმდინარეობისას მივხვდი ჩემს შეცდომას. მასწავლებლების თითქმის 99%-მა აბსოლუტურად განსხვავებული ციფრები წარმოადგინა (წარმატება 100%, წარჩინება 60% ?!) ხოლო, იმ 1%-ს, რომლებმაც ასეთი დაბალი შედეგები აჩვენა რამოდენიმე თვის მუშაობის შემდეგ მივეკუთვნებოდით ახალგაზრდა, "გამოუცდელი" მასწავლებლები. ასეთი ციფრების მოსმენის შემდეგ გაოცებული მივუტრიალდი უფრო გამოცდილ კოლეგას და ვკითხე "საიდუმლო", რომლითაც შეიძლება ასეთ შედეგებს მიაღწიო. მოცემულ რჩევები, საკმაოდ უცნაურად ჯღერდა.
წარმატება და წარჩინება ძირითადად გამოითვლება გამოცდაზე მიღწეული შედეგებით. შედარებით პროგრესულ სკოლებში გამოცდაზე თავად საგნის მასწავლებლები არ არიან დაშვებულნი და ტარდება კომისიის მიერ, ასე რომ მიღებული ქულები რათქმაუნდა რეალობას ასახავს, მაგრამ რაც შეეხება ნაწერების შესწორება და ქულების დაწერა სრულიად საგნის მასწავლებლის კომპეტენციაშია. მასწავლებელს მიაქვს ნაწერები სახლში, აკეთებს შესწორებებს ტესტში (რაც საკმაოდ მარტივია, რადგან შემდგომ ეს ტესტები არ მოწმდება კომისიის მიერ, ასე რომ შეგიძლია გადაუხაზო ბავშვს შემოხაზული პასუხი და თავიდან შემოუხაზო, ან შეიძლება არც გააკეთო ეს და მხოლოდ დადებითი ქულა დაწერო არასწორ პასუხზე. ეს განსაკუთრებით ადვილია საბუნებისმეტყველო საგნებში მაგ: ქიმია, ფიზიკა, ბიოლოგია, რადგან ტესტის გადამოწმებისას ამ საგნების მასწავლებლების მონაწილეობაა საჭირო, ხოლო სკოლებში ამ საგნების საათების სიმცირის გამო მხოლოდ ერთი ან მაქსიმუმ 2 მასწავლებელია, რომელთანაც მოლაპარაკება ადვილია.)
მოკლედ რომ ვთქვა პედსაბჭოზე ჩემი მონაცემები უპრობლემოდ მიიღეს მაგრამ გამოცდილი პედაგოგის ნაწინასწარმეტყველევი უსიამოვნებები თავიდან არ ამცდა, როდესაც დირექტორმა დიდი სიამაყით შემატყობინა რომ მისი მასწავლებლების 99%-ს მაღალი შედეგები აქვს და მსგავსი შედეგები ისეთ მოწესრიგებულ სკოლაში, როგორც ეს სკოლაა, არ უნდა ჩანდეს. (აქ დანარჩენ მაგიდაზე მუშტის ბრახუნს, გულზე ხელების ცემას და პატრიოტულ პათოსს გამოვტოვებ, რომელიც თავს დამატყდა).
აქ ჩემმა გამოუცდელობამ იმძლავრა, თავი ვეღარ შევიკავე და პირდაპირ განვასხადე რომ ჩემი მონაცემები აბსოლუტურად სწორია და ეჭვი მეპარება ასევე სწორი იყოს იმ სხვა მასწავლებლების მონაცემები, რადგან მე ყოველდღე შევდივარ მოსწავლეებთან და ვხედავ მათ დონეს სხვა ზუსტ და საბუნებისმეტყველო საგნებში და ეს ძალიან შორს დგას, არა მხოლოდ 100%, არამედ თუნდაც 50 % წარმატებასთან.
სულელი, გამოუცდელი პედაგოგი!!
ამის ხმამაღლა თქმით შეურაცხყოფილმა დირექციამ,იმის მაგივრად სწავლის დონის ამაღლებასა და მოსწავლეების დაინტერესების გაზრდის მეთოდებზე ესაუბრა, საგამოცდო მარათონი დანიშნა ჩემსა და სხვა საგნებს შორის.
ეს უნდა ყოფილიყო შეჯიბრება შეჯიბრება სახლში გადაკეთებული მიშნების წერაში!
აქ უნდა დაწერილიყო მსოფლიოში ყველაზე მეტი დაუმსახურებელი ნიშანი, რაც კი დაუწერია კორუმპირებულ მასწავლებლებს!
და ეს უნდა გაკეთებულიყო სამუშაო ადგილების შესანარჩუნებლად!
მასწავლებლები მზად იყვნენ მთელი მომავალი თაობისთვის წაერთმიათ განათლება, წაერთმიათ საკუთარი თავის იმედი, წაერთმიათ ცნობის წადილი, წაერთმიათ მომავალი და კარიერა, წართმიათ უკეთესი ცხოვრების შესაძლებლობა,იმ საკუთარი სამუშაო ადგილის შენარჩუნების გულისთვის, რომელზეც მუდამდღე წუწუნებენ დაბალი ანაზღაურების გამო!
ვაშა მეგობრებო, მე წამოვედი სკოლიდან!
გამოცდა მარათონი არ ჩატარებულა!
თუმცა ვინ იცის, ასეთი მარათონები ყოველდღე ტარდება სკოლებში.
წარმატება და წარჩინება ძირითადად გამოითვლება გამოცდაზე მიღწეული შედეგებით. შედარებით პროგრესულ სკოლებში გამოცდაზე თავად საგნის მასწავლებლები არ არიან დაშვებულნი და ტარდება კომისიის მიერ, ასე რომ მიღებული ქულები რათქმაუნდა რეალობას ასახავს, მაგრამ რაც შეეხება ნაწერების შესწორება და ქულების დაწერა სრულიად საგნის მასწავლებლის კომპეტენციაშია. მასწავლებელს მიაქვს ნაწერები სახლში, აკეთებს შესწორებებს ტესტში (რაც საკმაოდ მარტივია, რადგან შემდგომ ეს ტესტები არ მოწმდება კომისიის მიერ, ასე რომ შეგიძლია გადაუხაზო ბავშვს შემოხაზული პასუხი და თავიდან შემოუხაზო, ან შეიძლება არც გააკეთო ეს და მხოლოდ დადებითი ქულა დაწერო არასწორ პასუხზე. ეს განსაკუთრებით ადვილია საბუნებისმეტყველო საგნებში მაგ: ქიმია, ფიზიკა, ბიოლოგია, რადგან ტესტის გადამოწმებისას ამ საგნების მასწავლებლების მონაწილეობაა საჭირო, ხოლო სკოლებში ამ საგნების საათების სიმცირის გამო მხოლოდ ერთი ან მაქსიმუმ 2 მასწავლებელია, რომელთანაც მოლაპარაკება ადვილია.)
მოკლედ რომ ვთქვა პედსაბჭოზე ჩემი მონაცემები უპრობლემოდ მიიღეს მაგრამ გამოცდილი პედაგოგის ნაწინასწარმეტყველევი უსიამოვნებები თავიდან არ ამცდა, როდესაც დირექტორმა დიდი სიამაყით შემატყობინა რომ მისი მასწავლებლების 99%-ს მაღალი შედეგები აქვს და მსგავსი შედეგები ისეთ მოწესრიგებულ სკოლაში, როგორც ეს სკოლაა, არ უნდა ჩანდეს. (აქ დანარჩენ მაგიდაზე მუშტის ბრახუნს, გულზე ხელების ცემას და პატრიოტულ პათოსს გამოვტოვებ, რომელიც თავს დამატყდა).
აქ ჩემმა გამოუცდელობამ იმძლავრა, თავი ვეღარ შევიკავე და პირდაპირ განვასხადე რომ ჩემი მონაცემები აბსოლუტურად სწორია და ეჭვი მეპარება ასევე სწორი იყოს იმ სხვა მასწავლებლების მონაცემები, რადგან მე ყოველდღე შევდივარ მოსწავლეებთან და ვხედავ მათ დონეს სხვა ზუსტ და საბუნებისმეტყველო საგნებში და ეს ძალიან შორს დგას, არა მხოლოდ 100%, არამედ თუნდაც 50 % წარმატებასთან.
სულელი, გამოუცდელი პედაგოგი!!
ამის ხმამაღლა თქმით შეურაცხყოფილმა დირექციამ,იმის მაგივრად სწავლის დონის ამაღლებასა და მოსწავლეების დაინტერესების გაზრდის მეთოდებზე ესაუბრა, საგამოცდო მარათონი დანიშნა ჩემსა და სხვა საგნებს შორის.
ეს უნდა ყოფილიყო შეჯიბრება შეჯიბრება სახლში გადაკეთებული მიშნების წერაში!
აქ უნდა დაწერილიყო მსოფლიოში ყველაზე მეტი დაუმსახურებელი ნიშანი, რაც კი დაუწერია კორუმპირებულ მასწავლებლებს!
და ეს უნდა გაკეთებულიყო სამუშაო ადგილების შესანარჩუნებლად!
მასწავლებლები მზად იყვნენ მთელი მომავალი თაობისთვის წაერთმიათ განათლება, წაერთმიათ საკუთარი თავის იმედი, წაერთმიათ ცნობის წადილი, წაერთმიათ მომავალი და კარიერა, წართმიათ უკეთესი ცხოვრების შესაძლებლობა,იმ საკუთარი სამუშაო ადგილის შენარჩუნების გულისთვის, რომელზეც მუდამდღე წუწუნებენ დაბალი ანაზღაურების გამო!
ვაშა მეგობრებო, მე წამოვედი სკოლიდან!
გამოცდა მარათონი არ ჩატარებულა!
თუმცა ვინ იცის, ასეთი მარათონები ყოველდღე ტარდება სკოლებში.
Monday, October 12, 2009
სკოლის მასწავლებელთა ძირითადი ტიპაჟები
ისევ სკოლის შესახებ განვაგრძობ წერას. ბოლო ხანებში თითქმის მთელი ჩემი დრო სკოლას ეთმობა, ამიტომ გადავწყვიტე განვაგრძო წერა იმის შესახებ, თუ რა ხდება განათლების სისტემის ამ ყველაზე მნიშვნელოვან საფეხურზე. დღეს მოკლედ აღვწერ მასწავლებელთა ტიპაჟებს, მათ ძირითად ინტერესებს და მიდგომებს.
დავიწყოთ ქართულის მასწავლებლით. ქართული მასწავლებლების უმეტესობა-თავისუფალი, საკუთარ თავში დარწმუნებული ადამიანები არიან, რომლებიც თვლიან რომ მხოლოდ ისინი გადაარჩენენ ქართველი ერის თვითმყოფადობას, ამიტომაც თვლიან აქვთ უფლება, ყოველ წუთას ჩაგეჭრან საუბარში და გაგისწორონ ესა თუ ის გამონათქვამი. ამაყობენ იმით, რომ არ იციან მათემატიკა, უჭირთ პროცენტისა და პროცენტის შესაბამისი კოეფიციენტების დადგენა, ამ კოეფიციენტების საშუალებით საბოლოო ქულის გამოყვანა. განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც განათლების სისტემა შეიცვალა და მოსწავლის შეფასება 4 კომპონენტიანი სისტემით ფასდება. თვლიან რომ ეს ყველაფერი არასაჭირო და ზედმეტია, და რომ ერის თვითმყოფადობა მაინც მათ ხელშია, ხოლო ეს სისტემა მათ ხელს უშლის ბავშვებში ქართული სულის ჩამოყალიბების საქმეში. მუდმივად შეცდომები მოსდით ჟურნალების შევსების დროს და მუდმივად უდანაშაულოდ გრძნობენ ამ შემთხვევებში თავს. მუდმივად გამოთქვამენ პროტესტს ამა თუ იმ საკითხის გარშემო და შემდგომ მუდმივად ეგუებიან.
უცხო ენის მასწავლებლები მუდმივად ცდილობენ გამოავლინონ საკუთარი უცხო ენის ცოდნა. ყოველთვის პირველი იღებენ სკოლაში შემოსულ ორიფლეიმის ჟურნალებს და თარგმნიან, თუ რომელი კრემი როგორი ტიპის კანისთვისაა და რომელს როგორი მოუხდება, ასევე პირველი იღებენ ამა თუ იმ სამკურნალო პრეპარატის და პარფიუმერული ნაწარმის ბოთლებს და კითხულობენ რა წერია მათზე, შემდგომ ხმამაღლა თარგმნიან. მუდმივად ახსენებენ ყველას-მოსწავლეებსაც, მშობლებსაც, დირექციასაც, რომ მათი საგანის გარეშე დღეს-დღეობით ვერც ერთი ბავშვი ვერ იპოვნის ცხოვრების გზას. ცდილობენ ქართული საუბრის დროსაც გაურიონ მცირეოდენი უცხო სიტყვები, რომ გასაგები იყოს ვისთან გვაქვს ურთიერთობა და მთელი გულით ცდილობენ დამალონ ქართული აქცენტი, რაც ხშირად საკმაოდ სასაცილოდ ჟღერს.
მათემატიკის მასწავლებლები მოწესრიგებული ხალხია, რომლებიც ცდილობენ ყველგან მუდმივად "წაიყვანონ პარადი". მოახდინონ მასალების სისტემატიზაცია ყველაზე სწორად და ყველაზე სწრაფად. არ უყვართ შენიშვნები. თვლიან რომ მათემატიკის ცოდნა-არ ცოდნით განისაზღვრება ადამიანის აზროვნების შესაძლებლობა, ამიტომ ცოტა ზემოდან უყურებენ ქართულის მასწავლებლებს და ხშირად ახსენებენ, თუ როგორ უჭირთ მათ ელემენტარული-პროცენტიდან კოეფიციენტის გამოყვანა და კოეფიციენტის შემდგომი გამოყენება.
ფიზიკა-ქიმია-ბიოლოგია დუნე მხალხია არიან. არ ცდილობენ გამოჩდნენ წინა ფონზე, ურჩევნიათ იშვიათად იყონ ყურადღების ცენტრში, შეძლებისდაგვარად გადააბარონ საკუთარი საქმიანობა სხვებს. ხშირად საკმაოდ ასაკოვანი მასწავლებლები არიან, რომლებსაც დაკარგული აქვთ ახალგაზრდობასთან ურთიერთობის ხალისი. მათი საქმიანობა ტრივიალურია. რაც ყველაზე სამწუხაროა - ცდილობენ თავი შორს დაიჭირონ სადემონსტრაციო ცდების ჩატარებისგან. მუდმივად წუწუნებენ რომ სკოლას შესაძლებლობა არ აქვს ლაბორატორია აღჭურვილობით უზრუნველყოს (თუმცა მე თავად დავრწმუნდი რომ ზოგ სკოლას საკმარისზე მეტი ძველი პრეპარატები აქვს მორჩენილი, რომელთაგან ზოგი მაინც გამოდგება სადემონსტრაციო ცდის ჩასატარებლად. ყოფილმა ქიმიის მასწავლებელმა გამოაცხადა რომ პრეპარატებიდან "არც ერთი არ ვარგა").
რაც მთავარია, მათი საერთო ინტერესის სფეროებში შედის, ვინ სად რა როდის რატომ, როგორ. ყოველთვის ინტერესით განიხილავენ გადაცემა "პროფილის" ყოველ გამოშვებას. ჩივიან რომ "ეს ყველაფერი თაობის გადაგვარების მიზნით ხდება", ასევე ძალიან უყვართ საუბარი სარწმუნოებაზე, მამაოზე. განიხილავენ ვინ, სად, რა, როდის, რატომ და მართალი იყო თუ არა ეს ეკლესიური თვალსაზრისით. უყვართ დაბადების დღეების აღნიშვნა, ტორტების მოტანა, ოთხშაბათობით და პარასკეობით სამარხო ტორტების ძიება. მოკლედ რომ ვთქვათ მათ უყვართ რელიგია და ტორტი.
დავიწყოთ ქართულის მასწავლებლით. ქართული მასწავლებლების უმეტესობა-თავისუფალი, საკუთარ თავში დარწმუნებული ადამიანები არიან, რომლებიც თვლიან რომ მხოლოდ ისინი გადაარჩენენ ქართველი ერის თვითმყოფადობას, ამიტომაც თვლიან აქვთ უფლება, ყოველ წუთას ჩაგეჭრან საუბარში და გაგისწორონ ესა თუ ის გამონათქვამი. ამაყობენ იმით, რომ არ იციან მათემატიკა, უჭირთ პროცენტისა და პროცენტის შესაბამისი კოეფიციენტების დადგენა, ამ კოეფიციენტების საშუალებით საბოლოო ქულის გამოყვანა. განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც განათლების სისტემა შეიცვალა და მოსწავლის შეფასება 4 კომპონენტიანი სისტემით ფასდება. თვლიან რომ ეს ყველაფერი არასაჭირო და ზედმეტია, და რომ ერის თვითმყოფადობა მაინც მათ ხელშია, ხოლო ეს სისტემა მათ ხელს უშლის ბავშვებში ქართული სულის ჩამოყალიბების საქმეში. მუდმივად შეცდომები მოსდით ჟურნალების შევსების დროს და მუდმივად უდანაშაულოდ გრძნობენ ამ შემთხვევებში თავს. მუდმივად გამოთქვამენ პროტესტს ამა თუ იმ საკითხის გარშემო და შემდგომ მუდმივად ეგუებიან.
უცხო ენის მასწავლებლები მუდმივად ცდილობენ გამოავლინონ საკუთარი უცხო ენის ცოდნა. ყოველთვის პირველი იღებენ სკოლაში შემოსულ ორიფლეიმის ჟურნალებს და თარგმნიან, თუ რომელი კრემი როგორი ტიპის კანისთვისაა და რომელს როგორი მოუხდება, ასევე პირველი იღებენ ამა თუ იმ სამკურნალო პრეპარატის და პარფიუმერული ნაწარმის ბოთლებს და კითხულობენ რა წერია მათზე, შემდგომ ხმამაღლა თარგმნიან. მუდმივად ახსენებენ ყველას-მოსწავლეებსაც, მშობლებსაც, დირექციასაც, რომ მათი საგანის გარეშე დღეს-დღეობით ვერც ერთი ბავშვი ვერ იპოვნის ცხოვრების გზას. ცდილობენ ქართული საუბრის დროსაც გაურიონ მცირეოდენი უცხო სიტყვები, რომ გასაგები იყოს ვისთან გვაქვს ურთიერთობა და მთელი გულით ცდილობენ დამალონ ქართული აქცენტი, რაც ხშირად საკმაოდ სასაცილოდ ჟღერს.
მათემატიკის მასწავლებლები მოწესრიგებული ხალხია, რომლებიც ცდილობენ ყველგან მუდმივად "წაიყვანონ პარადი". მოახდინონ მასალების სისტემატიზაცია ყველაზე სწორად და ყველაზე სწრაფად. არ უყვართ შენიშვნები. თვლიან რომ მათემატიკის ცოდნა-არ ცოდნით განისაზღვრება ადამიანის აზროვნების შესაძლებლობა, ამიტომ ცოტა ზემოდან უყურებენ ქართულის მასწავლებლებს და ხშირად ახსენებენ, თუ როგორ უჭირთ მათ ელემენტარული-პროცენტიდან კოეფიციენტის გამოყვანა და კოეფიციენტის შემდგომი გამოყენება.
ფიზიკა-ქიმია-ბიოლოგია დუნე მხალხია არიან. არ ცდილობენ გამოჩდნენ წინა ფონზე, ურჩევნიათ იშვიათად იყონ ყურადღების ცენტრში, შეძლებისდაგვარად გადააბარონ საკუთარი საქმიანობა სხვებს. ხშირად საკმაოდ ასაკოვანი მასწავლებლები არიან, რომლებსაც დაკარგული აქვთ ახალგაზრდობასთან ურთიერთობის ხალისი. მათი საქმიანობა ტრივიალურია. რაც ყველაზე სამწუხაროა - ცდილობენ თავი შორს დაიჭირონ სადემონსტრაციო ცდების ჩატარებისგან. მუდმივად წუწუნებენ რომ სკოლას შესაძლებლობა არ აქვს ლაბორატორია აღჭურვილობით უზრუნველყოს (თუმცა მე თავად დავრწმუნდი რომ ზოგ სკოლას საკმარისზე მეტი ძველი პრეპარატები აქვს მორჩენილი, რომელთაგან ზოგი მაინც გამოდგება სადემონსტრაციო ცდის ჩასატარებლად. ყოფილმა ქიმიის მასწავლებელმა გამოაცხადა რომ პრეპარატებიდან "არც ერთი არ ვარგა").
რაც მთავარია, მათი საერთო ინტერესის სფეროებში შედის, ვინ სად რა როდის რატომ, როგორ. ყოველთვის ინტერესით განიხილავენ გადაცემა "პროფილის" ყოველ გამოშვებას. ჩივიან რომ "ეს ყველაფერი თაობის გადაგვარების მიზნით ხდება", ასევე ძალიან უყვართ საუბარი სარწმუნოებაზე, მამაოზე. განიხილავენ ვინ, სად, რა, როდის, რატომ და მართალი იყო თუ არა ეს ეკლესიური თვალსაზრისით. უყვართ დაბადების დღეების აღნიშვნა, ტორტების მოტანა, ოთხშაბათობით და პარასკეობით სამარხო ტორტების ძიება. მოკლედ რომ ვთქვათ მათ უყვართ რელიგია და ტორტი.
Tuesday, September 15, 2009
ლაყბობის რელიგიურ ექსტრემიზმში გადასვლის შესახებ
დაიწყო სწავლა. პირველი კვირა-ყოველთვის არეული კვირაა სკოლებში.გაკვეთილების ცხრილი ჯერ არაა შედგენილი, მოსწავლეების ნაწილი დადიან, სახელმძღვანელოების ყიდვას არ ჩქარობენ. სასწავლო პროცესი არეულია, არეულობის შესამსუბუქებლად მოსწავლეებს ადრე უშვებენ სკოლიდან და შემდგომ იწყება ლაყბობის პერიოდი. ძირითადად ლაყბობა რატომღაც რელიგიურ-აპოკალიფსურ თემებზე მიდის. როგორიცაა-როდის იქნება სამყაროს დასასრული, რა მოხდება 2012 წელს, მსოფლიო აპოკალიფსური მდგომარეობიდან როგორ გამოძვრება საქართველო როგორ მართლმადიდებლური ქვეყანა და ა.შ. საუბარში ხშირად ჩართულია წარმოდგენები ბარაქა-უბარაქობის, ჰოროსკოპების, აღდგომის წინ ცეცხლის გადმოსვლის და რაც მთავარია სკოლის დროულად კურთხევის შესახებ.
რატომღაც ჩემი რწმენის ამბავით ძალიან დაინტერესდა ჩემი სკოლა. მას შემდეგ რაც რელიგიური ფილმის საყურებლად წასვლაზე და მის მოსწავლეებთან წარსადგენად რეკომენდაციის მიცემის თაობაზე უარი ვთქვი ჩემი მცირედმორწმუნეობის გამო. იყო მრავალი შეკითხვები და დიალოგები რომელიც დაახლოებით ასე ჟღერდა:
- შენ ათეისტი ხარ ხომ?
- არა ათეისტი არ ვარ მაგრამ ეკლესიაში არ დავდივარ.
-უF მაშინ რა უჭირს კიდევ, მორწმუნე ყოფილხარ, ეკლესიაში ბევრი არ დადის, მერე რა. მე მაგალითად დღეში 3-ჯერ თუ არ ვილოცე ის ვერ მოვისვენებ. თუმცა მეორეს მხრივ ჰოროსკოპებისაც მჯერა, ყოველთვის ემთხვევა ხოლმე.
დღეს რატომღაც მსგავსი დიალოგი კვლავ განმეორდა. ერთ-ერთი მასწავლებელი გულზე სასოებით ხელდადებული ამბობდა რომ ძალიან ელოდება სკოლის კურთხევას. შემდეგ რატომღაც ისევ მე შემომაჩერდნენ და დამიწყეს მსგავსი გამოკითხვები: მორწმუნე ვარ თუ არა, დავდივარ თუ არა ეკლესიაში, რატომ არ მიკეთია ჯვარი, რატომ ვარ მონათლული და რატომ დავიწერე ჯვარი ჩემს მეუღლეზე(?!). შემდგომ ერთმა მასწავლებელმა დირექტორს გახედა და გამოაცხადა:
-ხომ გეუბნებოდი, თავიდანვე უნდა გვეკითხა მსაწავლებლებისთვის მართლმადიდებელი იყო თუ არა სანამ მივიღებდით.
გავშრი. დაზუსტებისთვის მინდა ვთქვა რომ ვარ ქიმიის მასწავლებელი. 1 წელიწადია ვმუშაობ ამ სკოლაში, სადაც არ არის ელემენტარული ლაბორატორიული აღჭურვილობა რომ თუნდაც რამოდენიმე ფერადი ცდა ვანახო მოსწავლეებს. არ არის არც ერთი კომპიუტერი, რომ პრეზენტაციის სახით მაინც წარმოვუდგინო მოსწავლეებს ამა თუ იმ ქიმიური რეაქციის სქემა. IX და X კლასებში საერთოდ არ არის დაფა, რომ მოსწავლეებს დავუწერო ზედ ქიმიური რეაქციები და თურმე მთავარი პრობლემა იმაში ყოფილა რომ მე "საკმარისად მართლმადიდებელი არ ვარ".
რატომღაც ჩემი რწმენის ამბავით ძალიან დაინტერესდა ჩემი სკოლა. მას შემდეგ რაც რელიგიური ფილმის საყურებლად წასვლაზე და მის მოსწავლეებთან წარსადგენად რეკომენდაციის მიცემის თაობაზე უარი ვთქვი ჩემი მცირედმორწმუნეობის გამო. იყო მრავალი შეკითხვები და დიალოგები რომელიც დაახლოებით ასე ჟღერდა:
- შენ ათეისტი ხარ ხომ?
- არა ათეისტი არ ვარ მაგრამ ეკლესიაში არ დავდივარ.
-უF მაშინ რა უჭირს კიდევ, მორწმუნე ყოფილხარ, ეკლესიაში ბევრი არ დადის, მერე რა. მე მაგალითად დღეში 3-ჯერ თუ არ ვილოცე ის ვერ მოვისვენებ. თუმცა მეორეს მხრივ ჰოროსკოპებისაც მჯერა, ყოველთვის ემთხვევა ხოლმე.
დღეს რატომღაც მსგავსი დიალოგი კვლავ განმეორდა. ერთ-ერთი მასწავლებელი გულზე სასოებით ხელდადებული ამბობდა რომ ძალიან ელოდება სკოლის კურთხევას. შემდეგ რატომღაც ისევ მე შემომაჩერდნენ და დამიწყეს მსგავსი გამოკითხვები: მორწმუნე ვარ თუ არა, დავდივარ თუ არა ეკლესიაში, რატომ არ მიკეთია ჯვარი, რატომ ვარ მონათლული და რატომ დავიწერე ჯვარი ჩემს მეუღლეზე(?!). შემდგომ ერთმა მასწავლებელმა დირექტორს გახედა და გამოაცხადა:
-ხომ გეუბნებოდი, თავიდანვე უნდა გვეკითხა მსაწავლებლებისთვის მართლმადიდებელი იყო თუ არა სანამ მივიღებდით.
გავშრი. დაზუსტებისთვის მინდა ვთქვა რომ ვარ ქიმიის მასწავლებელი. 1 წელიწადია ვმუშაობ ამ სკოლაში, სადაც არ არის ელემენტარული ლაბორატორიული აღჭურვილობა რომ თუნდაც რამოდენიმე ფერადი ცდა ვანახო მოსწავლეებს. არ არის არც ერთი კომპიუტერი, რომ პრეზენტაციის სახით მაინც წარმოვუდგინო მოსწავლეებს ამა თუ იმ ქიმიური რეაქციის სქემა. IX და X კლასებში საერთოდ არ არის დაფა, რომ მოსწავლეებს დავუწერო ზედ ქიმიური რეაქციები და თურმე მთავარი პრობლემა იმაში ყოფილა რომ მე "საკმარისად მართლმადიდებელი არ ვარ".
Monday, July 13, 2009
სიმღერა დედაზე
როგორც ყველა ქართველი ბავშვი, მეც დავდიოდი, უფრო სწორად მშობლები დამათრევდნენ მუსიკალურ სკოლაში, სადაც გავდიოდით ე.წ. "სპეციალობას" (ფორტეპიანოს), მუს. ისტორიას, სოლფეჯიოს. გვყავდა გუნდი. გუნდში იყო ერთი უცნაური მასწავლებელი, ქალბატონი თამრიკო, რომელსაც ყავდა 2 ტიპის ჯგუფი: "საკონცერტო" და "არასაკონცერტო" კეთილისმყოფელმა ხალხმა მირჩია, როდესაც ქალბატონ თამრიკოსთან მიხვალ ხმის გასასინჯად, სპეციალურად თავი მოიყრუმუნჯე და მაქსიმალურად მცდარი ნოტები აიღე თორემ საკონცერტო ჯგუფში თუ მოხვდი ტყავს გაგაძრობსო, მაგრამ პატივმოყვარეობამ არ მომცა ამის საშუალება და ქალბატონმა თამრიკომაც დააფასა ჩემი მონდომება, გამომიცხადა - უნიკალური და იშვიათი "ალტი" გაქვს და აუცილებლად უნდა საკონცერტო ჯგუფში ჩაგსვაო. მოვედით სახლში გახარებული მე და აღფრთოვანებული დედაჩემი. დედაჩემმა მამაჩემს ახარა - ჩვენს შვილს უნიკალური ალტი ჰქონიაო. მამაჩემმა სასწრაფოდ ენციკლოპედია გადაშალა რომ ენახა როგორი ტიპის ნიჭი ჰქონდა მიმადლებული მის შვილს. ალტი - ერთგვარი ტიპის სასულე საკრავი - თუ რაღაც ამდაგვარი ეწერა ენციკლოპედიაში. ჩემებმა გადაწყვიტეს დაე პროფესიონალები გაერკვნენ ჩვენი გოგონას ტალანტებშიო.
შემდეგ კვირას გახარებული მივდივარ ქალბატონ თამრიკოსთან გაკვეთილზე. ცოტა დამაგვიანდა, ვაღებ კარს, რეპეტიცია უკვე დაწყებულია. ქალბატონმა თამრიკომ გვერდულად გამომხედა, ისე რომ გუნდის დირიჟორობა არ შეუწყვეტია მეუბნება - მოძებნე ადგილი და დაჯექი. მე ცოტა შევყოყმანდი. ქალბატონმა თამრიკომ მიმითითა ცარიელ სკამზე და მეც დავჯექი. როდესაც სიმღერა ჩაათავეს გვერდზე მჯდომს ვკითხე რა ხმაში ვარ მეთქი. აღმოჩნდა რომ ქალბატონ თამრიკოს სულ დავიწყებია ჩემი უნიკალური "ალტის" შესახებ და პირველ ხმაში გავუშვივარ. მეც არაფერი ვთქვი, გადავწყვიტე რომ ესე იგი პირველი ხმაც ისეთი უნიკალური მაქვს, როგორც "ალტი".
დიდად კი მივქარე, ტყავი მართლაც გამაძვრეს და ჩემს "ალტს" გამოყენება ვერ ვუპოვე. ახლა მინდა კიდევ ერთი ისტორია მოვყვე გუნდთან დაკავშირებით. მოგვიტანეს ერთი ლათინური(?) სიმღერა. რომლის ტექსტიდან ერთი სიტყვაც არ გაგვეგებოდა. ქალბატონი თამრიკო მოითხოვდა "გრძნობით გვემღერა". ჩვენს შეკითხვაზე - რას ეხება ამ სიმღერის ტექსტი და "როგორი ტიპის გრძნობა ჩავდოთ შიგნით" ქალბატონი თამრიკო დაფიქრდა, მერე ამაყად ასწია თავი და გამოგვიცხადა - ეს არის სიმღერა დედაზე, ისე იმღერეთ რომ ყველამ დაინახოს როგორ გიყვართ თქვენი დედიკოები.
ამას წინად ისევ გამახსენდა ეს სიმღერა და მისი ტექსტი:
Quando corpus morietur,
fac, ut animae donetur
paradisi gloria. Amen.
When my body dies,
let my soul be granted
the glory of Paradise. Amen.
მოკლედ სიმღერა დედაზე:
შემდეგ კვირას გახარებული მივდივარ ქალბატონ თამრიკოსთან გაკვეთილზე. ცოტა დამაგვიანდა, ვაღებ კარს, რეპეტიცია უკვე დაწყებულია. ქალბატონმა თამრიკომ გვერდულად გამომხედა, ისე რომ გუნდის დირიჟორობა არ შეუწყვეტია მეუბნება - მოძებნე ადგილი და დაჯექი. მე ცოტა შევყოყმანდი. ქალბატონმა თამრიკომ მიმითითა ცარიელ სკამზე და მეც დავჯექი. როდესაც სიმღერა ჩაათავეს გვერდზე მჯდომს ვკითხე რა ხმაში ვარ მეთქი. აღმოჩნდა რომ ქალბატონ თამრიკოს სულ დავიწყებია ჩემი უნიკალური "ალტის" შესახებ და პირველ ხმაში გავუშვივარ. მეც არაფერი ვთქვი, გადავწყვიტე რომ ესე იგი პირველი ხმაც ისეთი უნიკალური მაქვს, როგორც "ალტი".
დიდად კი მივქარე, ტყავი მართლაც გამაძვრეს და ჩემს "ალტს" გამოყენება ვერ ვუპოვე. ახლა მინდა კიდევ ერთი ისტორია მოვყვე გუნდთან დაკავშირებით. მოგვიტანეს ერთი ლათინური(?) სიმღერა. რომლის ტექსტიდან ერთი სიტყვაც არ გაგვეგებოდა. ქალბატონი თამრიკო მოითხოვდა "გრძნობით გვემღერა". ჩვენს შეკითხვაზე - რას ეხება ამ სიმღერის ტექსტი და "როგორი ტიპის გრძნობა ჩავდოთ შიგნით" ქალბატონი თამრიკო დაფიქრდა, მერე ამაყად ასწია თავი და გამოგვიცხადა - ეს არის სიმღერა დედაზე, ისე იმღერეთ რომ ყველამ დაინახოს როგორ გიყვართ თქვენი დედიკოები.
ამას წინად ისევ გამახსენდა ეს სიმღერა და მისი ტექსტი:
Quando corpus morietur,
fac, ut animae donetur
paradisi gloria. Amen.
When my body dies,
let my soul be granted
the glory of Paradise. Amen.
მოკლედ სიმღერა დედაზე:
Subscribe to:
Posts (Atom)