რჩევები, როგორ უნდა ავამაღლოთ კლასის წარმატებისა და წარჩინების პროცენტული მაჩვენებლები.

ეს არაჩვეულებრივი რჩევები ჩემი, როგორც მასწავლებლის, კრახით ჩავარდნის შემდგომ (წარმატება - 59%, წარჩინება 20%) მომცეს ჩემმა გამოცდილმა კოლეგებმა, რის შემდგომაც დაუყოვნებლივ დავტოვე ეს სკოლა. მოკლედ რომ ვთქვათ, ეს მოხდა პედსაბჭოზე, როდესაც ჩემი მონაცემები მოვიტანე და უნდა განგვეხილა. ერთმა კოლეგამ დახედა ჩემს მონაცემებს და უსიამოვნებები მიწინასწარმეტყველა. მე გამიკვირდა (რადგან ჩემი აზრით საკმაოდ რეალური მონაცემები იყო და საკმაოდ პროგრესული იმასთან შედარებით რა სიტუაციაც დამხვდა სკოლაში მუშაობის დაწყების დროს ჩემს საგანში, მაგრამ მოგვიანებით, პედსაბჭოს მიმდინარეობისას მივხვდი ჩემს შეცდომას. მასწავლებლების თითქმის 99%-მა აბსოლუტურად განსხვავებული ციფრები წარმოადგინა (წარმატება 100%, წარჩინება 60% ?!) ხოლო, იმ 1%-ს, რომლებმაც ასეთი დაბალი შედეგები აჩვენა რამოდენიმე თვის მუშაობის შემდეგ მივეკუთვნებოდით ახალგაზრდა, "გამოუცდელი" მასწავლებლები. ასეთი ციფრების მოსმენის შემდეგ გაოცებული მივუტრიალდი უფრო გამოცდილ კოლეგას და ვკითხე "საიდუმლო", რომლითაც შეიძლება ასეთ შედეგებს მიაღწიო. მოცემულ რჩევები, საკმაოდ უცნაურად ჯღერდა.
წარმატება და წარჩინება ძირითადად გამოითვლება გამოცდაზე მიღწეული შედეგებით. შედარებით პროგრესულ სკოლებში გამოცდაზე თავად საგნის მასწავლებლები არ არიან დაშვებულნი და ტარდება კომისიის მიერ, ასე რომ მიღებული ქულები რათქმაუნდა რეალობას ასახავს, მაგრამ რაც შეეხება ნაწერების შესწორება და ქულების დაწერა სრულიად საგნის მასწავლებლის კომპეტენციაშია. მასწავლებელს მიაქვს ნაწერები სახლში, აკეთებს შესწორებებს ტესტში (რაც საკმაოდ მარტივია, რადგან შემდგომ ეს ტესტები არ მოწმდება კომისიის მიერ, ასე რომ შეგიძლია გადაუხაზო ბავშვს შემოხაზული პასუხი და თავიდან შემოუხაზო, ან შეიძლება არც გააკეთო ეს და მხოლოდ დადებითი ქულა დაწერო არასწორ პასუხზე. ეს განსაკუთრებით ადვილია საბუნებისმეტყველო საგნებში მაგ: ქიმია, ფიზიკა, ბიოლოგია, რადგან ტესტის გადამოწმებისას ამ საგნების მასწავლებლების მონაწილეობაა საჭირო, ხოლო სკოლებში ამ საგნების საათების სიმცირის გამო მხოლოდ ერთი ან მაქსიმუმ 2 მასწავლებელია, რომელთანაც მოლაპარაკება ადვილია.)
მოკლედ რომ ვთქვა პედსაბჭოზე ჩემი მონაცემები უპრობლემოდ მიიღეს მაგრამ გამოცდილი პედაგოგის ნაწინასწარმეტყველევი უსიამოვნებები თავიდან არ ამცდა, როდესაც დირექტორმა დიდი სიამაყით შემატყობინა რომ მისი მასწავლებლების 99%-ს მაღალი შედეგები აქვს და მსგავსი შედეგები ისეთ მოწესრიგებულ სკოლაში, როგორც ეს სკოლაა, არ უნდა ჩანდეს. (აქ დანარჩენ მაგიდაზე მუშტის ბრახუნს, გულზე ხელების ცემას და პატრიოტულ პათოსს გამოვტოვებ, რომელიც თავს დამატყდა).
აქ ჩემმა გამოუცდელობამ იმძლავრა, თავი ვეღარ შევიკავე და პირდაპირ განვასხადე რომ ჩემი მონაცემები აბსოლუტურად სწორია და ეჭვი მეპარება ასევე სწორი იყოს იმ სხვა მასწავლებლების მონაცემები, რადგან მე ყოველდღე შევდივარ მოსწავლეებთან და ვხედავ მათ დონეს სხვა ზუსტ და საბუნებისმეტყველო საგნებში და ეს ძალიან შორს დგას, არა მხოლოდ 100%, არამედ თუნდაც 50 % წარმატებასთან.
სულელი, გამოუცდელი პედაგოგი!!
ამის ხმამაღლა თქმით შეურაცხყოფილმა დირექციამ,იმის მაგივრად სწავლის დონის ამაღლებასა და მოსწავლეების დაინტერესების გაზრდის მეთოდებზე ესაუბრა, საგამოცდო მარათონი დანიშნა ჩემსა და სხვა საგნებს შორის.
ეს უნდა ყოფილიყო შეჯიბრება შეჯიბრება სახლში გადაკეთებული მიშნების წერაში!
აქ უნდა დაწერილიყო მსოფლიოში ყველაზე მეტი დაუმსახურებელი ნიშანი, რაც კი დაუწერია კორუმპირებულ მასწავლებლებს!
და ეს უნდა გაკეთებულიყო სამუშაო ადგილების შესანარჩუნებლად!
მასწავლებლები მზად იყვნენ მთელი მომავალი თაობისთვის წაერთმიათ განათლება, წაერთმიათ საკუთარი თავის იმედი, წაერთმიათ ცნობის წადილი, წაერთმიათ მომავალი და კარიერა, წართმიათ უკეთესი ცხოვრების შესაძლებლობა,იმ საკუთარი სამუშაო ადგილის შენარჩუნების გულისთვის, რომელზეც მუდამდღე წუწუნებენ დაბალი ანაზღაურების გამო!
ვაშა მეგობრებო, მე წამოვედი სკოლიდან!
გამოცდა მარათონი არ ჩატარებულა!
თუმცა ვინ იცის, ასეთი მარათონები ყოველდღე ტარდება სკოლებში.

სკოლის მასწავლებელთა ძირითადი ტიპაჟები

ისევ სკოლის შესახებ განვაგრძობ წერას. ბოლო ხანებში თითქმის მთელი ჩემი დრო სკოლას ეთმობა, ამიტომ გადავწყვიტე განვაგრძო წერა იმის შესახებ, თუ რა ხდება განათლების სისტემის ამ ყველაზე მნიშვნელოვან საფეხურზე. დღეს მოკლედ აღვწერ მასწავლებელთა ტიპაჟებს, მათ ძირითად ინტერესებს და მიდგომებს.

დავიწყოთ ქართულის მასწავლებლით. ქართული მასწავლებლების უმეტესობა-თავისუფალი, საკუთარ თავში დარწმუნებული ადამიანები არიან, რომლებიც თვლიან რომ მხოლოდ ისინი გადაარჩენენ ქართველი ერის თვითმყოფადობას, ამიტომაც თვლიან აქვთ უფლება, ყოველ წუთას ჩაგეჭრან საუბარში და გაგისწორონ ესა თუ ის გამონათქვამი. ამაყობენ იმით, რომ არ იციან მათემატიკა, უჭირთ პროცენტისა და პროცენტის შესაბამისი კოეფიციენტების დადგენა, ამ კოეფიციენტების საშუალებით საბოლოო ქულის გამოყვანა. განსაკუთრებით მას შემდეგ რაც განათლების სისტემა შეიცვალა და მოსწავლის შეფასება 4 კომპონენტიანი სისტემით ფასდება. თვლიან რომ ეს ყველაფერი არასაჭირო და ზედმეტია, და რომ ერის თვითმყოფადობა მაინც მათ ხელშია, ხოლო ეს სისტემა მათ ხელს უშლის ბავშვებში ქართული სულის ჩამოყალიბების საქმეში. მუდმივად შეცდომები მოსდით ჟურნალების შევსების დროს და მუდმივად უდანაშაულოდ გრძნობენ ამ შემთხვევებში თავს. მუდმივად გამოთქვამენ პროტესტს ამა თუ იმ საკითხის გარშემო და შემდგომ მუდმივად ეგუებიან.

უცხო ენის მასწავლებლები მუდმივად ცდილობენ გამოავლინონ საკუთარი უცხო ენის ცოდნა. ყოველთვის პირველი იღებენ სკოლაში შემოსულ ორიფლეიმის ჟურნალებს და თარგმნიან, თუ რომელი კრემი როგორი ტიპის კანისთვისაა და რომელს როგორი მოუხდება, ასევე პირველი იღებენ ამა თუ იმ სამკურნალო პრეპარატის და პარფიუმერული ნაწარმის ბოთლებს და კითხულობენ რა წერია მათზე, შემდგომ ხმამაღლა თარგმნიან. მუდმივად ახსენებენ ყველას-მოსწავლეებსაც, მშობლებსაც, დირექციასაც, რომ მათი საგანის გარეშე დღეს-დღეობით ვერც ერთი ბავშვი ვერ იპოვნის ცხოვრების გზას. ცდილობენ ქართული საუბრის დროსაც გაურიონ მცირეოდენი უცხო სიტყვები, რომ გასაგები იყოს ვისთან გვაქვს ურთიერთობა და მთელი გულით ცდილობენ დამალონ ქართული აქცენტი, რაც ხშირად საკმაოდ სასაცილოდ ჟღერს.

მათემატიკის მასწავლებლები მოწესრიგებული ხალხია, რომლებიც ცდილობენ ყველგან მუდმივად "წაიყვანონ პარადი". მოახდინონ მასალების სისტემატიზაცია ყველაზე სწორად და ყველაზე სწრაფად. არ უყვართ შენიშვნები. თვლიან რომ მათემატიკის ცოდნა-არ ცოდნით განისაზღვრება ადამიანის აზროვნების შესაძლებლობა, ამიტომ ცოტა ზემოდან უყურებენ ქართულის მასწავლებლებს და ხშირად ახსენებენ, თუ როგორ უჭირთ მათ ელემენტარული-პროცენტიდან კოეფიციენტის გამოყვანა და კოეფიციენტის შემდგომი გამოყენება.

ფიზიკა-ქიმია-ბიოლოგია დუნე მხალხია არიან. არ ცდილობენ გამოჩდნენ წინა ფონზე, ურჩევნიათ იშვიათად იყონ ყურადღების ცენტრში, შეძლებისდაგვარად გადააბარონ საკუთარი საქმიანობა სხვებს. ხშირად საკმაოდ ასაკოვანი მასწავლებლები არიან, რომლებსაც დაკარგული აქვთ ახალგაზრდობასთან ურთიერთობის ხალისი. მათი საქმიანობა ტრივიალურია. რაც ყველაზე სამწუხაროა - ცდილობენ თავი შორს დაიჭირონ სადემონსტრაციო ცდების ჩატარებისგან. მუდმივად წუწუნებენ რომ სკოლას შესაძლებლობა არ აქვს ლაბორატორია აღჭურვილობით უზრუნველყოს (თუმცა მე თავად დავრწმუნდი რომ ზოგ სკოლას საკმარისზე მეტი ძველი პრეპარატები აქვს მორჩენილი, რომელთაგან ზოგი მაინც გამოდგება სადემონსტრაციო ცდის ჩასატარებლად. ყოფილმა ქიმიის მასწავლებელმა გამოაცხადა რომ პრეპარატებიდან "არც ერთი არ ვარგა").

რაც მთავარია, მათი საერთო ინტერესის სფეროებში შედის, ვინ სად რა როდის რატომ, როგორ. ყოველთვის ინტერესით განიხილავენ გადაცემა "პროფილის" ყოველ გამოშვებას. ჩივიან რომ "ეს ყველაფერი თაობის გადაგვარების მიზნით ხდება", ასევე ძალიან უყვართ საუბარი სარწმუნოებაზე, მამაოზე. განიხილავენ ვინ, სად, რა, როდის, რატომ და მართალი იყო თუ არა ეს ეკლესიური თვალსაზრისით. უყვართ დაბადების დღეების აღნიშვნა, ტორტების მოტანა, ოთხშაბათობით და პარასკეობით სამარხო ტორტების ძიება. მოკლედ რომ ვთქვათ მათ უყვართ რელიგია და ტორტი.

ლაყბობის რელიგიურ ექსტრემიზმში გადასვლის შესახებ

დაიწყო სწავლა. პირველი კვირა-ყოველთვის არეული კვირაა სკოლებში.გაკვეთილების ცხრილი ჯერ არაა შედგენილი, მოსწავლეების ნაწილი დადიან, სახელმძღვანელოების ყიდვას არ ჩქარობენ. სასწავლო პროცესი არეულია, არეულობის შესამსუბუქებლად მოსწავლეებს ადრე უშვებენ სკოლიდან და შემდგომ იწყება ლაყბობის პერიოდი. ძირითადად ლაყბობა რატომღაც რელიგიურ-აპოკალიფსურ თემებზე მიდის. როგორიცაა-როდის იქნება სამყაროს დასასრული, რა მოხდება 2012 წელს, მსოფლიო აპოკალიფსური მდგომარეობიდან როგორ გამოძვრება საქართველო როგორ მართლმადიდებლური ქვეყანა და ა.შ. საუბარში ხშირად ჩართულია წარმოდგენები ბარაქა-უბარაქობის, ჰოროსკოპების, აღდგომის წინ ცეცხლის გადმოსვლის და რაც მთავარია სკოლის დროულად კურთხევის შესახებ.
რატომღაც ჩემი რწმენის ამბავით ძალიან დაინტერესდა ჩემი სკოლა. მას შემდეგ რაც რელიგიური ფილმის საყურებლად წასვლაზე და მის მოსწავლეებთან წარსადგენად რეკომენდაციის მიცემის თაობაზე უარი ვთქვი ჩემი მცირედმორწმუნეობის გამო. იყო მრავალი შეკითხვები და დიალოგები რომელიც დაახლოებით ასე ჟღერდა:
- შენ ათეისტი ხარ ხომ?
- არა ათეისტი არ ვარ მაგრამ ეკლესიაში არ დავდივარ.
-უF მაშინ რა უჭირს კიდევ, მორწმუნე ყოფილხარ, ეკლესიაში ბევრი არ დადის, მერე რა. მე მაგალითად დღეში 3-ჯერ თუ არ ვილოცე ის ვერ მოვისვენებ. თუმცა მეორეს მხრივ ჰოროსკოპებისაც მჯერა, ყოველთვის ემთხვევა ხოლმე.
დღეს რატომღაც მსგავსი დიალოგი კვლავ განმეორდა. ერთ-ერთი მასწავლებელი გულზე სასოებით ხელდადებული ამბობდა რომ ძალიან ელოდება სკოლის კურთხევას. შემდეგ რატომღაც ისევ მე შემომაჩერდნენ და დამიწყეს მსგავსი გამოკითხვები: მორწმუნე ვარ თუ არა, დავდივარ თუ არა ეკლესიაში, რატომ არ მიკეთია ჯვარი, რატომ ვარ მონათლული და რატომ დავიწერე ჯვარი ჩემს მეუღლეზე(?!). შემდგომ ერთმა მასწავლებელმა დირექტორს გახედა და გამოაცხადა:
-ხომ გეუბნებოდი, თავიდანვე უნდა გვეკითხა მსაწავლებლებისთვის მართლმადიდებელი იყო თუ არა სანამ მივიღებდით.
გავშრი. დაზუსტებისთვის მინდა ვთქვა რომ ვარ ქიმიის მასწავლებელი. 1 წელიწადია ვმუშაობ ამ სკოლაში, სადაც არ არის ელემენტარული ლაბორატორიული აღჭურვილობა რომ თუნდაც რამოდენიმე ფერადი ცდა ვანახო მოსწავლეებს. არ არის არც ერთი კომპიუტერი, რომ პრეზენტაციის სახით მაინც წარმოვუდგინო მოსწავლეებს ამა თუ იმ ქიმიური რეაქციის სქემა. IX და X კლასებში საერთოდ არ არის დაფა, რომ მოსწავლეებს დავუწერო ზედ ქიმიური რეაქციები და თურმე მთავარი პრობლემა იმაში ყოფილა რომ მე "საკმარისად მართლმადიდებელი არ ვარ".

სიმღერა დედაზე

როგორც ყველა ქართველი ბავშვი, მეც დავდიოდი, უფრო სწორად მშობლები დამათრევდნენ მუსიკალურ სკოლაში, სადაც გავდიოდით ე.წ. "სპეციალობას" (ფორტეპიანოს), მუს. ისტორიას, სოლფეჯიოს. გვყავდა გუნდი. გუნდში იყო ერთი უცნაური მასწავლებელი, ქალბატონი თამრიკო, რომელსაც ყავდა 2 ტიპის ჯგუფი: "საკონცერტო" და "არასაკონცერტო" კეთილისმყოფელმა ხალხმა მირჩია, როდესაც ქალბატონ თამრიკოსთან მიხვალ ხმის გასასინჯად, სპეციალურად თავი მოიყრუმუნჯე და მაქსიმალურად მცდარი ნოტები აიღე თორემ საკონცერტო ჯგუფში თუ მოხვდი ტყავს გაგაძრობსო, მაგრამ პატივმოყვარეობამ არ მომცა ამის საშუალება და ქალბატონმა თამრიკომაც დააფასა ჩემი მონდომება, გამომიცხადა - უნიკალური და იშვიათი "ალტი" გაქვს და აუცილებლად უნდა საკონცერტო ჯგუფში ჩაგსვაო. მოვედით სახლში გახარებული მე და აღფრთოვანებული დედაჩემი. დედაჩემმა მამაჩემს ახარა - ჩვენს შვილს უნიკალური ალტი ჰქონიაო. მამაჩემმა სასწრაფოდ ენციკლოპედია გადაშალა რომ ენახა როგორი ტიპის ნიჭი ჰქონდა მიმადლებული მის შვილს. ალტი - ერთგვარი ტიპის სასულე საკრავი - თუ რაღაც ამდაგვარი ეწერა ენციკლოპედიაში. ჩემებმა გადაწყვიტეს დაე პროფესიონალები გაერკვნენ ჩვენი გოგონას ტალანტებშიო.
შემდეგ კვირას გახარებული მივდივარ ქალბატონ თამრიკოსთან გაკვეთილზე. ცოტა დამაგვიანდა, ვაღებ კარს, რეპეტიცია უკვე დაწყებულია. ქალბატონმა თამრიკომ გვერდულად გამომხედა, ისე რომ გუნდის დირიჟორობა არ შეუწყვეტია მეუბნება - მოძებნე ადგილი და დაჯექი. მე ცოტა შევყოყმანდი. ქალბატონმა თამრიკომ მიმითითა ცარიელ სკამზე და მეც დავჯექი. როდესაც სიმღერა ჩაათავეს გვერდზე მჯდომს ვკითხე რა ხმაში ვარ მეთქი. აღმოჩნდა რომ ქალბატონ თამრიკოს სულ დავიწყებია ჩემი უნიკალური "ალტის" შესახებ და პირველ ხმაში გავუშვივარ. მეც არაფერი ვთქვი, გადავწყვიტე რომ ესე იგი პირველი ხმაც ისეთი უნიკალური მაქვს, როგორც "ალტი".
დიდად კი მივქარე, ტყავი მართლაც გამაძვრეს და ჩემს "ალტს" გამოყენება ვერ ვუპოვე. ახლა მინდა კიდევ ერთი ისტორია მოვყვე გუნდთან დაკავშირებით. მოგვიტანეს ერთი ლათინური(?) სიმღერა. რომლის ტექსტიდან ერთი სიტყვაც არ გაგვეგებოდა. ქალბატონი თამრიკო მოითხოვდა "გრძნობით გვემღერა". ჩვენს შეკითხვაზე - რას ეხება ამ სიმღერის ტექსტი და "როგორი ტიპის გრძნობა ჩავდოთ შიგნით" ქალბატონი თამრიკო დაფიქრდა, მერე ამაყად ასწია თავი და გამოგვიცხადა - ეს არის სიმღერა დედაზე, ისე იმღერეთ რომ ყველამ დაინახოს როგორ გიყვართ თქვენი დედიკოები.
ამას წინად ისევ გამახსენდა ეს სიმღერა და მისი ტექსტი:

Quando corpus morietur,
fac, ut animae donetur
paradisi gloria. Amen.

When my body dies,
let my soul be granted
the glory of Paradise. Amen.

მოკლედ სიმღერა დედაზე:

სექსუალური განათლება სკოლაში

ბოლო ხანებია "მოდაში შემოვიდა" სკოლაში სექსუალურ თემატიკაზე საუბარი მოსწავლეებთან. ამას ბევრი მომხრე ყავს, ბევრი მოწინააღმდეგე. მე ვთვლი რომ სწორია ბავშვებმა მიიღონ სექსუალურ ცხოვრებაზე განათლება სკოლიდან და მშობლებიდან, და არა ეზოდან, მაგრამ მეორეს მხრივ ეს შეუძლებლადაც მეჩვენება. საუბარი მიდის იმაზე, თუ რა ასაკიდან უნდა დაიწყოს ბავშვთან საუბარი ამ თემებზე და ვინ უნდა ესაუბროს. ვთვლი რომ დღევანდელი სკოლის მასწავლებლების 90% ვერ შეძლებს ბავშვებთან ამ თემატიკაზე საუბარს (რადგან ძირითადი კონტინგენტი მასწავლებლებისა შეადგენს საშუალოდ 50 წელს გადაცილებულ ხალხს, რომლებიც აღიზარდნენ კომუნისტურ საქართველოში და აქვთ ყველა საჭირო კომპლექსი რათა გვერდი აუარონ თუნდაც ბიოლოგიის წიგნში მოცემულ ადამიანის სასქესო ორგანოების თემატიკას + თავადაც არა აქვთ საკმარისი განათლება რაც ამ საკითხების გაშუქებისთვის არის საჭირო).
მოკლედ ჩემს სკოლაში გაკეთდა მსგავსი რამ: თავიდან რომ აეცილებინათ მოსწავლეებთან პირადი კონტაქტი, გააკეთეს "კედლის გაზეთი" (საზიზღარი კომუნისტური გადმონაშთი, ჩემი აზრით) სადაც საუბარია ვენერიული დაავადებების გადაცემაზე ნარკომანიით და სექსუალური გზით. და ამ გაზეთის ბოლოში ზის დაახლოებით ასეთი ფრაზა: "ამიტომაც ნუ დაიწყებთ ნაადრევ სექსუალურ ცხოვრებას და ნარკოტიკის გამოყენებას, მაგრამ თუ მაინც შეცდი, გამოიყენე დამცავი საშუალებები და უხმარი ერთჯერადი შპრიცი"
ეს არის ერთ-ერთი მიზეზი, რატომაც არ მინდა რომ ჩემს შვილს ასეთმა არაკომპეტენტურმა ხალხმა აუხსნას მსგავსი საკითხები. ხალხმა, რომელიც ვერ ხვდება განსხვავებას სექსუალურ ცხოვრებასა და ნარკომანიას შორის და ორივეს ერთნაირ "ხიხიად" მიიჩნევს. თან ჩემს შვილს აქეზებს რომ "თუ მაინც შეცდა" (შეუმცდარი არავინაა), და ნარკოტიკის გამოყენება დაიწყო, იხმაროს "ერთჯერადი უხმარი შპრიცი".

ბუზების შემოტევა

ცხელა, ძალიან ცხელა.
დილით კარები შევაღე ნიავი შემოსულიყო და ნიავს 50 000 ბუზიც შემოყვა. დაძინება ვცადე მაგრამ მივხვდი ბუზების 80% ჩემს თმებში მოსწონდათ განაყოფიერება. წამოვხტი და ბუზისსაკლავი მოვიტანე. თავბრუსხვევამდე ვსდიე ბუზებს. 20 მათგანი მივასიკვდილე. მძორებს ერთად მოვუყარე თავი, ბუზის საკლავი გავიტანე და ცოცხის და აქანდაზის მოსატანად გავედი. რომ დავბრუნდი 10 ცალი ისევ დაფრინავდა. კვლავ მოვიტანე ბუზის საკლავი 5-7 ცალი მოვკალი და გავედი. რომ დავბრუნდი 3 ცალი ისევ დაფრინავდა (დაფრინავს), მაგრამ აღარ მქონდა თავი. შეგროვებული ბუზის მძორები ავკრიფე და გადავყარე. ცოტა დავისვენე, ზაზუნასთან მივედი მოსაფერებლად და გალიიდან 10 ცალი ბუზი ისევ აფრინდა. შეწუხებულ ზაზუნას უზარმაზარი სორო გაუთხრია ნახერხებში, ჩამძვრალა და თავზეც ნახერხი წაუყრია. ისევ მოვიტანე ბუზის საკლავი. რამოდენიმეჯერ ისე ვცადე გამოდევნება მაგრამ უშედეგოდ. ახლა ისევ მესმის ბზუილი, ვპოსტავ თან ხელებს ვიქნევ აქეთ-იქით. ძროხების მშურს უკვე, რა იქნებოდა მეც მქონოდა ერთი კუდი ბუზების მოსაგერიებლად. დედამთილის "სადედოფლოშიც" გაუღწევიათ "ჩემს ბუზებს" (რაც ძალიან მახარებს).
ცხელა, ძალიან ცხელა მაგრამ კარებს ვერ ვაღებ. გადარჩენილ ბუზებს ხმა გაუვრცელებიათ რომ ჩემს სახლში უფასო საკვები და სტუმართმოყვარე გარემოა და უკვე 50 ხარაბუზა 5 საათია ზის აივანზე, სარეცხის თოკებზე და თავიანთ რიგს ელოდებიან შემოსაფრენად.
მოკლედ ამ პოსტით მინდა ძალიან მწარედ შევაგინო ადამიანს, რომელსაც პირველად მოუვიდა აზრად კორპუსის ბინებში ნაგვის მილის ჩამონტაჟება.

ცელოფნის პარკები

ახლა არ მინდა ბანალურ თემაზე საუბრარი: - ცელოფნის პარკებს ქუჩაში ყრიან, გარემოს აბინძურებენ, პოლიეთილენის გადამუშავება 3459872097432569832456892 წელი არ ხდება, რას გავს ჩვენი პარკები და სკვერები, ჩვენი მდიდარი დედაბუნება, ეგ უკულტუროები, ჩამოთრეულები და ა.შ. (თითქოს მეტი პრობლემები არ გვქონდეს, თუნდაც ეკოლოგიის მხრივ)

რას ვერ ვხვდები იცი?
საიდან მოდის ქართველებში ასეთი მომჭირნეობის გრძნობა რომ მზად არიან 30 თეთრიანი ცელოფნის პარკი გარეცხონ ხელახლა სახმარად?