ლაყბობის რელიგიურ ექსტრემიზმში გადასვლის შესახებ

დაიწყო სწავლა. პირველი კვირა-ყოველთვის არეული კვირაა სკოლებში.გაკვეთილების ცხრილი ჯერ არაა შედგენილი, მოსწავლეების ნაწილი დადიან, სახელმძღვანელოების ყიდვას არ ჩქარობენ. სასწავლო პროცესი არეულია, არეულობის შესამსუბუქებლად მოსწავლეებს ადრე უშვებენ სკოლიდან და შემდგომ იწყება ლაყბობის პერიოდი. ძირითადად ლაყბობა რატომღაც რელიგიურ-აპოკალიფსურ თემებზე მიდის. როგორიცაა-როდის იქნება სამყაროს დასასრული, რა მოხდება 2012 წელს, მსოფლიო აპოკალიფსური მდგომარეობიდან როგორ გამოძვრება საქართველო როგორ მართლმადიდებლური ქვეყანა და ა.შ. საუბარში ხშირად ჩართულია წარმოდგენები ბარაქა-უბარაქობის, ჰოროსკოპების, აღდგომის წინ ცეცხლის გადმოსვლის და რაც მთავარია სკოლის დროულად კურთხევის შესახებ.
რატომღაც ჩემი რწმენის ამბავით ძალიან დაინტერესდა ჩემი სკოლა. მას შემდეგ რაც რელიგიური ფილმის საყურებლად წასვლაზე და მის მოსწავლეებთან წარსადგენად რეკომენდაციის მიცემის თაობაზე უარი ვთქვი ჩემი მცირედმორწმუნეობის გამო. იყო მრავალი შეკითხვები და დიალოგები რომელიც დაახლოებით ასე ჟღერდა:
- შენ ათეისტი ხარ ხომ?
- არა ათეისტი არ ვარ მაგრამ ეკლესიაში არ დავდივარ.
-უF მაშინ რა უჭირს კიდევ, მორწმუნე ყოფილხარ, ეკლესიაში ბევრი არ დადის, მერე რა. მე მაგალითად დღეში 3-ჯერ თუ არ ვილოცე ის ვერ მოვისვენებ. თუმცა მეორეს მხრივ ჰოროსკოპებისაც მჯერა, ყოველთვის ემთხვევა ხოლმე.
დღეს რატომღაც მსგავსი დიალოგი კვლავ განმეორდა. ერთ-ერთი მასწავლებელი გულზე სასოებით ხელდადებული ამბობდა რომ ძალიან ელოდება სკოლის კურთხევას. შემდეგ რატომღაც ისევ მე შემომაჩერდნენ და დამიწყეს მსგავსი გამოკითხვები: მორწმუნე ვარ თუ არა, დავდივარ თუ არა ეკლესიაში, რატომ არ მიკეთია ჯვარი, რატომ ვარ მონათლული და რატომ დავიწერე ჯვარი ჩემს მეუღლეზე(?!). შემდგომ ერთმა მასწავლებელმა დირექტორს გახედა და გამოაცხადა:
-ხომ გეუბნებოდი, თავიდანვე უნდა გვეკითხა მსაწავლებლებისთვის მართლმადიდებელი იყო თუ არა სანამ მივიღებდით.
გავშრი. დაზუსტებისთვის მინდა ვთქვა რომ ვარ ქიმიის მასწავლებელი. 1 წელიწადია ვმუშაობ ამ სკოლაში, სადაც არ არის ელემენტარული ლაბორატორიული აღჭურვილობა რომ თუნდაც რამოდენიმე ფერადი ცდა ვანახო მოსწავლეებს. არ არის არც ერთი კომპიუტერი, რომ პრეზენტაციის სახით მაინც წარმოვუდგინო მოსწავლეებს ამა თუ იმ ქიმიური რეაქციის სქემა. IX და X კლასებში საერთოდ არ არის დაფა, რომ მოსწავლეებს დავუწერო ზედ ქიმიური რეაქციები და თურმე მთავარი პრობლემა იმაში ყოფილა რომ მე "საკმარისად მართლმადიდებელი არ ვარ".

სიმღერა დედაზე

როგორც ყველა ქართველი ბავშვი, მეც დავდიოდი, უფრო სწორად მშობლები დამათრევდნენ მუსიკალურ სკოლაში, სადაც გავდიოდით ე.წ. "სპეციალობას" (ფორტეპიანოს), მუს. ისტორიას, სოლფეჯიოს. გვყავდა გუნდი. გუნდში იყო ერთი უცნაური მასწავლებელი, ქალბატონი თამრიკო, რომელსაც ყავდა 2 ტიპის ჯგუფი: "საკონცერტო" და "არასაკონცერტო" კეთილისმყოფელმა ხალხმა მირჩია, როდესაც ქალბატონ თამრიკოსთან მიხვალ ხმის გასასინჯად, სპეციალურად თავი მოიყრუმუნჯე და მაქსიმალურად მცდარი ნოტები აიღე თორემ საკონცერტო ჯგუფში თუ მოხვდი ტყავს გაგაძრობსო, მაგრამ პატივმოყვარეობამ არ მომცა ამის საშუალება და ქალბატონმა თამრიკომაც დააფასა ჩემი მონდომება, გამომიცხადა - უნიკალური და იშვიათი "ალტი" გაქვს და აუცილებლად უნდა საკონცერტო ჯგუფში ჩაგსვაო. მოვედით სახლში გახარებული მე და აღფრთოვანებული დედაჩემი. დედაჩემმა მამაჩემს ახარა - ჩვენს შვილს უნიკალური ალტი ჰქონიაო. მამაჩემმა სასწრაფოდ ენციკლოპედია გადაშალა რომ ენახა როგორი ტიპის ნიჭი ჰქონდა მიმადლებული მის შვილს. ალტი - ერთგვარი ტიპის სასულე საკრავი - თუ რაღაც ამდაგვარი ეწერა ენციკლოპედიაში. ჩემებმა გადაწყვიტეს დაე პროფესიონალები გაერკვნენ ჩვენი გოგონას ტალანტებშიო.
შემდეგ კვირას გახარებული მივდივარ ქალბატონ თამრიკოსთან გაკვეთილზე. ცოტა დამაგვიანდა, ვაღებ კარს, რეპეტიცია უკვე დაწყებულია. ქალბატონმა თამრიკომ გვერდულად გამომხედა, ისე რომ გუნდის დირიჟორობა არ შეუწყვეტია მეუბნება - მოძებნე ადგილი და დაჯექი. მე ცოტა შევყოყმანდი. ქალბატონმა თამრიკომ მიმითითა ცარიელ სკამზე და მეც დავჯექი. როდესაც სიმღერა ჩაათავეს გვერდზე მჯდომს ვკითხე რა ხმაში ვარ მეთქი. აღმოჩნდა რომ ქალბატონ თამრიკოს სულ დავიწყებია ჩემი უნიკალური "ალტის" შესახებ და პირველ ხმაში გავუშვივარ. მეც არაფერი ვთქვი, გადავწყვიტე რომ ესე იგი პირველი ხმაც ისეთი უნიკალური მაქვს, როგორც "ალტი".
დიდად კი მივქარე, ტყავი მართლაც გამაძვრეს და ჩემს "ალტს" გამოყენება ვერ ვუპოვე. ახლა მინდა კიდევ ერთი ისტორია მოვყვე გუნდთან დაკავშირებით. მოგვიტანეს ერთი ლათინური(?) სიმღერა. რომლის ტექსტიდან ერთი სიტყვაც არ გაგვეგებოდა. ქალბატონი თამრიკო მოითხოვდა "გრძნობით გვემღერა". ჩვენს შეკითხვაზე - რას ეხება ამ სიმღერის ტექსტი და "როგორი ტიპის გრძნობა ჩავდოთ შიგნით" ქალბატონი თამრიკო დაფიქრდა, მერე ამაყად ასწია თავი და გამოგვიცხადა - ეს არის სიმღერა დედაზე, ისე იმღერეთ რომ ყველამ დაინახოს როგორ გიყვართ თქვენი დედიკოები.
ამას წინად ისევ გამახსენდა ეს სიმღერა და მისი ტექსტი:

Quando corpus morietur,
fac, ut animae donetur
paradisi gloria. Amen.

When my body dies,
let my soul be granted
the glory of Paradise. Amen.

მოკლედ სიმღერა დედაზე:

სექსუალური განათლება სკოლაში

ბოლო ხანებია "მოდაში შემოვიდა" სკოლაში სექსუალურ თემატიკაზე საუბარი მოსწავლეებთან. ამას ბევრი მომხრე ყავს, ბევრი მოწინააღმდეგე. მე ვთვლი რომ სწორია ბავშვებმა მიიღონ სექსუალურ ცხოვრებაზე განათლება სკოლიდან და მშობლებიდან, და არა ეზოდან, მაგრამ მეორეს მხრივ ეს შეუძლებლადაც მეჩვენება. საუბარი მიდის იმაზე, თუ რა ასაკიდან უნდა დაიწყოს ბავშვთან საუბარი ამ თემებზე და ვინ უნდა ესაუბროს. ვთვლი რომ დღევანდელი სკოლის მასწავლებლების 90% ვერ შეძლებს ბავშვებთან ამ თემატიკაზე საუბარს (რადგან ძირითადი კონტინგენტი მასწავლებლებისა შეადგენს საშუალოდ 50 წელს გადაცილებულ ხალხს, რომლებიც აღიზარდნენ კომუნისტურ საქართველოში და აქვთ ყველა საჭირო კომპლექსი რათა გვერდი აუარონ თუნდაც ბიოლოგიის წიგნში მოცემულ ადამიანის სასქესო ორგანოების თემატიკას + თავადაც არა აქვთ საკმარისი განათლება რაც ამ საკითხების გაშუქებისთვის არის საჭირო).
მოკლედ ჩემს სკოლაში გაკეთდა მსგავსი რამ: თავიდან რომ აეცილებინათ მოსწავლეებთან პირადი კონტაქტი, გააკეთეს "კედლის გაზეთი" (საზიზღარი კომუნისტური გადმონაშთი, ჩემი აზრით) სადაც საუბარია ვენერიული დაავადებების გადაცემაზე ნარკომანიით და სექსუალური გზით. და ამ გაზეთის ბოლოში ზის დაახლოებით ასეთი ფრაზა: "ამიტომაც ნუ დაიწყებთ ნაადრევ სექსუალურ ცხოვრებას და ნარკოტიკის გამოყენებას, მაგრამ თუ მაინც შეცდი, გამოიყენე დამცავი საშუალებები და უხმარი ერთჯერადი შპრიცი"
ეს არის ერთ-ერთი მიზეზი, რატომაც არ მინდა რომ ჩემს შვილს ასეთმა არაკომპეტენტურმა ხალხმა აუხსნას მსგავსი საკითხები. ხალხმა, რომელიც ვერ ხვდება განსხვავებას სექსუალურ ცხოვრებასა და ნარკომანიას შორის და ორივეს ერთნაირ "ხიხიად" მიიჩნევს. თან ჩემს შვილს აქეზებს რომ "თუ მაინც შეცდა" (შეუმცდარი არავინაა), და ნარკოტიკის გამოყენება დაიწყო, იხმაროს "ერთჯერადი უხმარი შპრიცი".

ბუზების შემოტევა

ცხელა, ძალიან ცხელა.
დილით კარები შევაღე ნიავი შემოსულიყო და ნიავს 50 000 ბუზიც შემოყვა. დაძინება ვცადე მაგრამ მივხვდი ბუზების 80% ჩემს თმებში მოსწონდათ განაყოფიერება. წამოვხტი და ბუზისსაკლავი მოვიტანე. თავბრუსხვევამდე ვსდიე ბუზებს. 20 მათგანი მივასიკვდილე. მძორებს ერთად მოვუყარე თავი, ბუზის საკლავი გავიტანე და ცოცხის და აქანდაზის მოსატანად გავედი. რომ დავბრუნდი 10 ცალი ისევ დაფრინავდა. კვლავ მოვიტანე ბუზის საკლავი 5-7 ცალი მოვკალი და გავედი. რომ დავბრუნდი 3 ცალი ისევ დაფრინავდა (დაფრინავს), მაგრამ აღარ მქონდა თავი. შეგროვებული ბუზის მძორები ავკრიფე და გადავყარე. ცოტა დავისვენე, ზაზუნასთან მივედი მოსაფერებლად და გალიიდან 10 ცალი ბუზი ისევ აფრინდა. შეწუხებულ ზაზუნას უზარმაზარი სორო გაუთხრია ნახერხებში, ჩამძვრალა და თავზეც ნახერხი წაუყრია. ისევ მოვიტანე ბუზის საკლავი. რამოდენიმეჯერ ისე ვცადე გამოდევნება მაგრამ უშედეგოდ. ახლა ისევ მესმის ბზუილი, ვპოსტავ თან ხელებს ვიქნევ აქეთ-იქით. ძროხების მშურს უკვე, რა იქნებოდა მეც მქონოდა ერთი კუდი ბუზების მოსაგერიებლად. დედამთილის "სადედოფლოშიც" გაუღწევიათ "ჩემს ბუზებს" (რაც ძალიან მახარებს).
ცხელა, ძალიან ცხელა მაგრამ კარებს ვერ ვაღებ. გადარჩენილ ბუზებს ხმა გაუვრცელებიათ რომ ჩემს სახლში უფასო საკვები და სტუმართმოყვარე გარემოა და უკვე 50 ხარაბუზა 5 საათია ზის აივანზე, სარეცხის თოკებზე და თავიანთ რიგს ელოდებიან შემოსაფრენად.
მოკლედ ამ პოსტით მინდა ძალიან მწარედ შევაგინო ადამიანს, რომელსაც პირველად მოუვიდა აზრად კორპუსის ბინებში ნაგვის მილის ჩამონტაჟება.

ცელოფნის პარკები

ახლა არ მინდა ბანალურ თემაზე საუბრარი: - ცელოფნის პარკებს ქუჩაში ყრიან, გარემოს აბინძურებენ, პოლიეთილენის გადამუშავება 3459872097432569832456892 წელი არ ხდება, რას გავს ჩვენი პარკები და სკვერები, ჩვენი მდიდარი დედაბუნება, ეგ უკულტუროები, ჩამოთრეულები და ა.შ. (თითქოს მეტი პრობლემები არ გვქონდეს, თუნდაც ეკოლოგიის მხრივ)

რას ვერ ვხვდები იცი?
საიდან მოდის ქართველებში ასეთი მომჭირნეობის გრძნობა რომ მზად არიან 30 თეთრიანი ცელოფნის პარკი გარეცხონ ხელახლა სახმარად?

Twitter

თვითერზე დავრეგისტრირდი. ჯერ იმაზე მომეშალა ნერვები, როდესაც მაილის პაროლი მომთხოვა. რატო უნდა მივცე?იქნებ რა ინფორმაცია მაქ მიღებული. მარა მივეცი - (თვითონ გაერკვეს და იმ 900 მიღებული შეტყობინებიდან და 53 სპამიდან აარჩიოს რაც დასჭირდება ჩემს შესახებ ინფორმაციის მოგროვებაში :ისინიგვითვალთვალებენსმაილი:). მერე ვერ მივხვდი სად უნდა დავპოსტო და როგორ. არადა ჩემს ქმარს თუ დავუჯერებთ უმარტივესი საიტია და საუკეთესოა ემოციების გაზიარებაში (ემოციების გაზიარება ჩემი მთავარი დევიზია ამიტომ უფრო მოვიწყინე). მოკლედ აქ დავწერ რის დაწერასაც იქ ვაპირებდი. მშია, ძალიან მშია. საშოვარზე გავედი სამზარეულოში. მაცივარში ვიპოვე კვერცხი (ალერგია მაქვს თან მაგას რა შეწვავს ახლა) შოკოლადის კარაქი (მძულს) და ერბო. ჰმ....ერბო და პური იჭმევა ნეტა?საყინულეში ისევ დევს ის მაშინდელი ნიკორას ვადაგასული კატლეტი. იმდენად მშია რომ მეზარება გაანგარიშება, რამდენი დღის იქნება ახლა. გუშინაც მშიოდა მაგრამ გუშინ ინტერნეტი არ იყო, ამიტომ მთელი დღე სარეცხების რეცხვას მივუძღვენი. სარეცხი მანქანა ჩავრთე 3-ჯერ, თითოჯერ 5-5 კილო სარეცხით, ანუ 15 კილო, პლუს ხელით გავრეცხე ერთი 2-3 კილო = 17-18 კილო. მეტსაც ვიტყვი, მთლიანად დავალაგე ლოგინებისქვეშა სივრცე (იმდენი მტვერი და ნაგავი გამოვიტანე ნაგვის ყუთში გადაყრა შემრცხვა, დედამთილს არ ენახა, ამიტომ პარკში ჩავყარე და კუთხეში მივდე. ხვალ ან ზეგ ვაპირებ გადაყრას).ამ საქმიანობამ შიმშილი დამავიწყა, შესვენებებზე gnu pain-ში ხატვაც გადავწყვიტე, ხატვა საერთოდ არ შემიძლია მაგრამ თავმოყვარეობა მეუბნება - არ ჩამორჩე ხალხს რომელიც მაუსს ფუნჯივით ხმარობენო. (ნახატი იხილეთ პოსტის ბოლოში). მოკლედ საბოლოოდ ძალიან კმაყოფილი დავრჩი მთელი ჩემი გუშინდელი შემოქმედებით მაგრამ დღეს უკვე ორი დღისა მშია. წავალ ახლა და კვერცხს შევიწვავ ერბოში. ჯანდაბას, 1-2 კვირა გაძლებს კიდევ ადამიანი "დედამიწის ხელა პრიშჩიკებით" სახესა და ყველგან.

Mood