ცოტა რამ სოკოებივით მომრავლებულ კერძო სკოლების შიდა სამზარეულოზე. ნაწილი II

ბოლო პოსტის შემდეგ კიდევ ბევრი საინტერესო ისტორია გადამხდა თავს, რასაც აუცილებლად დავწერ შემდგომში სერიის სახით "How things are done in Georgia" მაგრამ დღეს მინდა ძველი პოსტი გავაგრძელო.

წინა პოსტში საკითხი დამატებითი საათების დანიშვნის შესახებ ღიად დარჩა, რაც რამოდენიმე დღეში ჩემი სკოლის მესვეურებმა ფრიად უხერხულ პოზიციაში მოაგვარეს კერძოდ: - შემოვიდნენ ჩემს გაკვეთილზე და ყველა მოსწავლის წინაშე დამინიშნეს დამატებითი სამუშაო დღე და დამატებითი საათები. მეც გავშრი, მოსწავლეებს უარი ვერ ვუთხარი, ხოლო დირექციას მოსწავლეების წინაშე ანაზღაურების გაზრდაზეც ვერ ვესაუბრე (რადგან იდეაში მე საათობრივი ანაზღაურება მაქვს, შესაბამისად დამატებით საათებზე დამატებითი ანაზღაურება მეკუთვნის).

იმ დღეს ჩემი სიამაყე ჩემს "მაღალ-ლიბერალურ" ღირებულებებთან ერთად გადავყლაპე და საქმის გამორკვევა მეორე დღისთვის გადავდე, თუმცა მივხვდი რომ საკმაოდ "ჩასვრილ" მდგომარეობაში აღმოვჩნდი. დამატებით საათებზე ანაზღაურების გაზრდა უკვე მხოლოდ ჩემი დირექციის "თავისუფალ ნებაზე" იყო დამოკიდებული და მე, როგორც პიროვნებას, როგორც დაქირავებულს, სიტყვა არ მეკუთვნოდა. დადებითი პასუხის შემთხვევაში შემეძლო მხოლოდ მადლობა გადამეხადა და კმაყოფილი ვყოფილიყავი ფაქტით, რომ ვმუშაობ ხალხთან, რომელიც პატივს მცემს როგორც პიროვნებას, როგორც თანამშრომელს. ხოლო უარყოფითი პასუხის შემთხვევაში თავიდან გადამეყლაპა, ერთხელ სიმწრით ჩაყლაპული სიამაყე თავის "მაღალ-ლიბერალურ" ღირებულებებთან ერთად, რადგან მჭირდება ეს სამსახური და მჭირდება ეს ხელფასი. სამწუხაროდ არ ვარ იმ მდგომარეობაში იქედნურად ჩავიცინო და განთავისუფლების შესახებ განცხადება ავუფრიალო თვალწინ და მენტორული ტონით ავუხსნა რატომ ვაკეთებ ამას. (და რა საკვირველია ეს ყველაფერი უკვე იცის დირექციამ, უკვე იცის რომ მე არ წავალ, ან თუ წავალ ჩემს პოზიციაზე როგორც მინიმუმ 150 მსურველი გამოჩნდება, რომ ჩემთვის ამგვარ მდგომარეობაში აზრის კითხვა ზედმეტია რადგან თავად ყველაზე მომგებიანი პოზიცია აქვთ დაკავებული და მე უბრალოდ პაიკი ვარ.)

მოკლედ ისტორიას არ დავასრულებ, ალბათ ყველასთვის გასაგებია დირექციის გადაწყვეტილება.
პ.ს. მე ისევ იმ სკოლაში ვმუშაობ.

ვაკანსია "საქაერონავიგაციაში", "ვაკანსია" რუსთავი 2-ის ეთერში

საქართველოში ყველა დასაქმებულმა პიროვნებამ იცის რომ სამსახურის ძიება, სამსახურის შოვნასთან ერთად არ სრულდება და სამსახურის შოვნის პირველივე დღეს თუ არა, პირველივე კვირაში თავიდან იწყება ვაკანსიების დაძებნის და სივების დაგზავნის პროცესი. მეც დიდი გამონაკლისი არ ვარ და ყველა ახალგამოცხადებულ ვაკანსიაზე, რაც ვთვლი რომ ჩემი კომპეტენციის ფრაგლებს 30%-ით მაინც შეეფერება, ჩემს მკვლელ სივს და სამოტივაციო წერილს ვაგზავნი.

ერთ-ერთი ასეთი იყო ჯობს.გე-ზე საქაერონავიგაციის მიერ გამოცხადებული "სინოპტიკოსის ვაკანსია" სადაც ფიზიკოსებს და მათემატიკოსებს ეძებდნენ. რადგანაც ჩავთვალე რომ მეტეოროლოგია დაახლოებით იმავე სამეცნიერო მანძილითაა დაშორებული ფიზიკიდან, როგორც ქიმიიდან (და კონკრეტულად ფიზიკური ქიმიიდან) ჩემი გამანადგურებელი სივიც გავაგზავნე. დედლაინის დამთავრებიდან 1 კვირა არავინ შემხმიანებია და ჩემთვის წყნარად ვიყავი, დამავიწყდა კიდევაც ამ ვაკანსიის შესახებ. მოულოდნელად ორკვირანახევრის შემდეგ დამირეკეს. რადგან ამ დროისთვის ჩემი "კონკურენტთა დამაფრთხობელი" სივი უკვე 57 ადგილას მქონდა გაგზავნილი, ქალბატონს დაახლოებით 3-ჯერ გავამეორებინე ორგანიზაციის სახელი, საიდანაც მირეკავდნენ.

დამიბარეს პირველ ტესტირებაზე, რომელიც ინგლისურ ენაში უნდა ყოფილიყო და ტარდებოდა "ჰოლიდეი ინ"-ში. პირველი რამაც გამაკვირვა, ვიდეოკამერით მოსიარულე ახალგაზრდები იყვნენ, რომლებიც ჩვენს ყოველ ფეხის ნაბიჯს იღებდნენ. ტესტის დასრულების შემდგომ კი სათითაოდ ყველას ინტერვიუ ჩამოგვართვეს. ვიფიქრე რომ ეს მსხვილი კომპანიების ერთ-ერთი "თავისებურებაა" და სავარაუდოდ ეიჩარისთვის არის განკუთვნილი.

2 დღის შემდგომ ყველა აპლიკანტი მეორე ტესტზე დაგვიბარეს, რომელსაც "ფიზიკა-მათემატიკური" ტესტი უწოდეს, ცოტა კი გამიკვირდა, რადგან ყველა ვაკანსიების საძიებო საიტებე, ეს მეორე ტესტი გამოცხადებული იყო როგორც: "Psychological test (defining abstract, logical views and smartness);" ვიფიქრე რომ რამე IQ ტესტის მაგვარი იქნებოდა.

მეორე ტესტირებაზე ჩემდა გასაოცრად ტესტი ისევ ინგლისურ ენაზე იყო. ეს ცოტა გამიკვირდა - რა აზრი ქონდა ისევ ინგლისურ ტესტზე ყველა აპლიკანტის დაბარებას? ჯერ რომ პირველი ტესტი შეესწორებინათ და ვინც საშუალო ქულას გადალახავდა, მხოლოდ ისინი შეეწუხებინათ მეორედ მისვლაზე უფრო უპრიანი იქნებოდა, მაგრამ არ მივაქციე ყურადღება. აღმოჩნდა რომ მეორე ტესტი მართლაც ფიზიკა მათემატიკური იყო, ანუ დიფერენციალების და ინტეგრალების გამოთვლა, იდეალური გაზების განტოლებები, ოპტიკა და ა.შ.

მეორე ტესტის დაწყების წინ ისევ გვატრიალეს კამერის წინ.

დრო დიდი აღარ მქონდა, რადგან პირველი ტესტის დროს სამსახურიდან დავეთხოვე და მეორეჯერ ამას ვეღარ ვახერხებდი, შევეცადე მაქსიმალურად გამომეყენებინა დრო რაც მქონდა და გამოცდიდან განაწყენებული გამოვედი.

ერთი რაც ჩემთვის გაუგებარი იყო: რა კონკრეტული მიზანი ჰქონდა ამ ტესტს, თუკი ვაკანსიაზე დაბარებულ ხალხში ფიზიკა - მათემატიკოსების და თუნდაც ქიმიკოსების გარდა იმყოფებოდნენ ბუღალტრები, ფინანსისტები და ა.შ.

მეორე: რატომ არ დაიწერა ვაკანსიის საიტზე რომ ტესტი რეალურად ფიზიკა-მათემატიკური იქნებოდა?

მესამე: რა კონკრეტული უპირატესობები გაჩნია პიროვნებას, ვინც მსგავს ინფორმაციას, რაც მეორე ტესტში იყო მოთხოვნილი, გრძელვადიან მეხსიერებაში ინახავს? რადგან დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა რომ ნებისმიერ, საშუალოსტატისტიკურ პიროვნებას, რომელსაც ფიზიკის და უმაღლესი მათემატიკის 2-3-წლიანი კურსი გავლილი აქვს უმაღლეს სასწავლებელში, შეუძლია მსგავსი ინფორმაცია დღეების კი არა საათების განმავლობაში ამოათრიოს მეხსიერების იმ ბნელი ხვეულებიდან რასაც "აუ რამდენი წლის წინ იყოო, აუ ეს ხომ ვიცოდიი" ქვია

მეოთხე: რა უფლებით გაუშვეს ჩემი ინტერვიუ რუსთავი 2-ის ეთერში, რა უფლებით არ მითხრეს რომ თურმე ეს კონკურსი გადაცემა "ვაკანსიასთან" იყო პირდაპირ კავშირში?

პ.ს. ამ ამბებიდან 3-4-დღის შემდეგ მითხრეს ახლობლებმა "ტელევიზორში გნახეთო" და ყბა ჩამომივარდა. მე კაი, არ ვუყურებ ტელევიზიებს და არ ვიცოდი თუ ეს ყველაფერი "შოუს ნაწილი იყო" მაგრამ რუსთავი 2-ის ჟურნალისტები როდესაც თავიანთი კამერებით და ჟურნალისტებით დადიან, ნუთუ არ აქვთ ვალდებულება თვითიდენტიფიცირება მოახდინონ ხალხთან, ვისგანაც ინტერვიუს იღებენ და ზრდილობის გულისთვის მაინც იკითხონ, მომხრეა თუ არა ეს პიროვნება მისი ინტერვიუ თავიანთ სიუჟეტში გაუშვან?

ცოტა რამ სოკოებივით მომრავლებულ კერძო სკოლების შიდა სამზარეულოზე.

პოსტს მოკლე თავის გამართლებით დავიწყებ: რადგან სკოლის სახელს, რომელზეც დღეს ვისაუბრებ, არ ვასახელებ, მჯერა რომ არაფერი არაეთიკური ჩემს საქციელში არ არის და მსგავსი ინფორმაციის გავრცელება, რა ხდება კერძო სკოლების შიდა სამზარეულოში, აუცილებელია.

კერძო სკოლა, რომელზეც დღეს მე მინდა ვისაუბროდ ახლადგახსნილი სკოლაა,მოსწავლეებისთვის საკმაოდ სოლიდური გადასახადით და დიდი პრეტენზიებით. მე შარშან დავიწყე ამ სკოლაში მუშაობა საკმაოდ სიმბოლური საათების რაოდენობაზე, რათქმა უნდა დიდი დაპირებებით და მომავლის გეგმებით. პირველი პრობლემა რაც დადგა, რა თქმა უნდა, მე-12 კლასების მომზადება იყო საატესტაციო გამოცდებისთვის რადგან მსგავსი გამოცდები პირველად ტარდებოდა და ბავშვებს არანაირი თეორიული საფუძველი არ გააჩნდათ გასული წლების პროგრამებიდან. რადგან სკოლა ახალგახსნილი იყო და ფინანსურად ჯერ მყარად არ იდგა, რამოდენიმე მასწავლებელმა შევთავაზეთ დირექციას, მე-12 კლასებისთვის კვირაში დამატებითი 2 საათის უფასოდ ჩატარება და წელიწადიც საკმაოდ წარმატებულად დავხურეთ. მოსწავლეებმა საკმაოდ მაღალი ქულების აღება მოახერხეს საატესტაციო გამოცდებში. წლის ბოლოს, ინდივიდუალური გასაუბრებების საფუძველზე გავარკვიეთ, ვიმუშავებდით თუ არა მომოვალ წელს ამავე სკოლაში. ფრიად თვითკმაყოფილი შევედი გასაუბრებაზე, სადაც რამოდენიმე მსუბუქი საყვედური მივიღე რომ "საკმაოდ ჩართული არ ვიყავი სკოლის პედკოლექტივის მუშაობაში" (ამაზე ცალკე, მოგვიანებით დავწერ, რა იგულისხმება "პედკოლექტივის მუშაობაში ჩართულობად"), საბოლოოდ შედეგი იყო რომ ამ სკოლაში მომოვალ წელსაც გავაგრძელებდი მუშაობას. ცოტა გულდაწყვეტილი გამოვედი, თუმცა დარწმუნებული ვიყავი, ეს სტანდარტული საყვედური ყველა მასწავლებელს შეეხებოდა.

დაიწყო ახალი სასწავლო წელი, მოსწავლეების რაოდენობა 3-ჯერ გაიზარდა და აღმოჩნდა ასევე გაიზარდა ქიმიის მასწავლებლების რაოდენობაც, რამაც "სტატუს კვო" შემინარჩუნა და იგივე რაოდენობის საათებზე მიწევდა მუშაობა (მიუხედავად იმისა, რომ სკოლის მოთხოვნის შესაბამისად, მასწავლებელთა სასერტიფიკაციო გამოცდებზე გავედი და სერტიფიკატიც ავიღე). ყველაზე უცნაური, რაც ჩემთვის იყო, როდესაც საათების გადანაწილებას შევხედე, 2 უფასო საათი ისევ იჯდა ჩემს ცხრილში და ისევ უფასო იყო. ერთი კი დავაპირე მეთქვა "თქვე მამაცხონებულებო, შარშან მთელი წელი პატივი გეცით და ახლა ცხვირში უნდა მადინოთთქო?" მაგრამ ამის მაგივრად ათჯერ ღრმად ჩავისუნთქე-ამოვისუნთქე და ვუთხარი "თქვენი დიდი პატივისცემისდა მიუხედავად წელს უფასო საათებს ვეღარ ჩავატარებ მეთქი". თან 2 უფასო დამატებით საათებს ისედაც, საკუთარი სურვილით, ვატარებ გაკვეთილების შემდეგ, ოთხს უკვე ვეღარ გავუძლებდი.

ყველაზე საინტერესო ფაქტი რაც იყო, წელს მე-12 კლასებს დამატებითი საათები ისედაც ეკუთვნოდათ ქიმიაში, თან ანაზღაურებადი. მაგრამ როგორც მოგვიანებით გავიგე, ამ დამატებით საათებს ჩემს მოსწავლეებთან სხვა მასწავლებელი ატარებდა. ამაზე კი ჩამომივარდა ყბა, ვის გაუგია ერთდაიმავე მოსწავლეებს ერთდაიმავე საგანი ორმა განსხვავებულმა მასწავლებელმა ასწავლოს? მაგრამ ეტყობა ჩემი სკოლის მესვეურებს გაუგიათ,ამაზე დავას აზრი არ ქონდა.ერთ გაოცებულ კითხვაზე "ნიშნები როგორ დაიწერება" მიპასუხეს რომ მე დადამატებითი საათების მასწავლებელი ცალ-ცალკე დავწერდით ნიშნებს და ცალ-ცალკე შეჯამდებოდა.

მოკლედ სასწავლო სემესტრიდასრულდა. ჩემთან მოდის დამატებითი საათების მასწავლებელი და მეკითხება რა ნიშნებს ვუწერ ამა თუ იმ ბავშვს. ამაზე ცალკე ყბა ჩამომივარდა

-არვიცი რას ვუწერ,გადავხედავ მთელი წლის ნიშნებს და შევაჯამებ ჯერ არ შემიჯამებია.
ამაზე ეპიკური პასუხი მივიღე

-რომ შეაჯამებ მეც მითხარი და იგივე ნიშნებს დავწერ, პრობლემებს არ შეგიქმნი!

სახლში გაოცებული დავბრუნდი, ვერ მივხვდი რა მოხდა.შემდგომ როგორც კომპეტენტური პიროვნებისგან (მამაჩემისგან) გავიგე, თურმე ძვირფასმა კოლეგამ პატივი მცა. ჩემს გაოცებულ კითხვაზე:
-კი მაგრამ სემესტრი დამთავრდა და ახლა როგორ დაწერს ნიშნებს,მთელი წელი არ უნდა ეწერათქო? -მამაჩემმა მიპასუხა "-არ გასწორდების ძაღლის კუდიო". რა თქმაუნდა მამაჩემს არ დავეთანხმე და ამ კოლეგასთან შეხვედრას ცოტა ხანი გავურბოდი, სანამ არ გამომიჭირა,კუთხეში მიმიმწყვდია და მოსწვალეების ნიშნები გამომკითხა.სხვა გზა არ იყო,მეც ვუპასუხე და თვალი გავაყოლე,როგორ მიდიოდა კლასში დატოვებული, გადაშლილი ჟერნალისკენ, ნიშნების ჩასაყრელად.

ახლა საბოლოოდ მხიარული ისტორია. აღმოჩანდა რომ მე-12კლასელები სულ დაიბნენ სხვადასხვა მასწავლებლების გამო და კიდევ ითხოვენ დამატებით გაკვეთილებს.ამაზე რა თქმა უნდამე მომადგნენ.მე ორი კვირის წინ ჩავაწერინე საათები,როდესაც მცალია და ვთხოვე მოეხდინათ მოსწავლეების ორგანიზება რომ ამ საათებზე გაკვეთილებს დასწრებოდნენ. დღეს ისევ მომადგნენ. ჩემს კითხვაზე, მოახდინეს თუ არა მოსწავლეების ორგანიზება, უკმაყოფილოდ მიპასუხეს
-შენი მოსწავლეებია და გაარკვიე საბოლოოდ როდის უნდათ და დაუნიშნე.

მე ვერ ვხვდები, რომელ ეტაპზე მეხება ეს მე,ერთ რიგირთ მასწავლებელს,რომელიც სიმბოლურ საათებზე მუშაობს,გავარკვიო თითოეული მოსწავლის დღის განრიგი, საათების რაოდენობა და ამ მთელი მოპოვებული ინფორმაციის შესაბამისად დავნიშნო დამატებითი გაკვეთილი ისე,რომ ყველა მოსწავლე კმაყოფილი იყოს?

გადაცემა "სპიკერი"

არ ვიცი სწორად ვიქცევი თუ არა როდესაც ამას ვწერ მაგრამ ვხვდები რომ უნდა ითქვას. შეიძლება ბევრმა "hate speech"-ად ჩამითვალოს, თუმცა ეს ნაკლებად მადარდებს. განსაკუთრებით მადარდებს თუ წაიკითხავენ ის ახალგაზრდები, ვიზეც დღეს ვწერ და ძალიან ხომ არ ვატკენ მათ გულებს. არ ვიცი, შეიძლება მათთვის ჩემი ნათქვამი მტკივნეული იყო, შეიძლება ბევრ მათგანს გულთან ახლოს მიაქვს ის სიტყვები, რომლებიც ამ გადაცემაზე წარმოთქვეს და შეიძლება საკუთარი ახალგაზრდული ოპტიმიზმით თვლიან რომ მნიშვნელოვან საქმეს აკეთებენ და მე ჩემი კრიტიკით მათ იმედებს ვართმევ, მაგრამ იმედი მაქვს რომ ამ ადამიანებს უკვე კარგი განსჯის მანერა ჩამოუყალიბდათ და კონსტრუქციული კრიტიკის გამო გული არ აუცრუვდებათ მომავალზე.
მოკლედ მინდა გადაცემა "სპიკერზე" ვისაუბრო.

პრინციპში ბავშვების საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს, ძირითადად მინდა გადაცემას შევეხო, გადაცემის მიზნებს, რადგან ჩემი აზრით ნებისმიერ აქტივობას თავისი დანიშნულება უნდა ჰქონდეს და მე მივხვდი რომ ამ გადაცემის მიზნებს არაფერი საერთო არ ჰქონდა იმ პრობლემებთან, რაზეც ბავშვები ასე გულმხურვალედ საუბრობდნენ. უპატრონო და უნარშეზღუდული ბავშვების პრობლემა იყო განხილული ბოლო გადაცემაში. ამ გადაცემას ხალხი უნდა დაეფიქრებინა საკუთარ ქმედებებზე (თუ უმოქმედობაზე), საზოგადოებამდე მოეტანა ის პრობლემები რაც ნამდვილად დღევანდელ საქართველოში არის, თუმცა სულ სხვანაირად მოხდა და ეს ერთ-ერთი მიზეზია რის გამოც ასე ძალიან მძულს მასმედია. მაყურებლები გადაიქცნენ სპიკერი ბავშვების გულშემატკივრებად. მაყურებლებს ნაკლებად ადარდებდათ ის პრობლემები, რაზეც ბავშვები საუბრობდნენ, ძირითადად დაინტერესებული იყვნენ იმით, თუ როგორ საუბრობდნენ ეს ბავშვები ამ პრობლემებზე, რამდენად გამართულად მეტყველებენ, რამდენად გულახდილად, რამდენად აქვთ განვითარებული ორატორული ნიჭი.

პრინციპში გადაცემა ამაზეც იყო მიმართული, ჩამოეყალიბებინათ კარგი ორატორული ნიჭის მქონე ახალგაზრდები, რომლებიც შეძლებენ მაყურებელი გაართონ ცოტა ხნით, გამოვიდეს კარგი თოქშოუ, სადაც ძალიან მომგებიანი იქნება ამა თუ იმ დაწესებულების ან პროდუქტის რეკლამის ჩართვა და რაც მთავარია დატვირთული იქნება დღევანდელი პრობლემებით და ხალხი ყურების დროს ცოტა წირპლებს გადმოყრის, გულს მოიოხებს და გააგრძელებს ყოველდღიურ ცხოვრებას.

ერთი კითხვა ჩნდება: გვჭირდება კი დღეს ორატორები? სჭირდება თუ არა ოცდამეერთე საუკუნეს ორატორები? გვჭირდება თუ არა მოხდენილად მოსაუბრე ადამიანები რომელთა ლამაზად შეფუთული მიზანი "ყოველდღიური პრობლემების ადამიანებთან მიტანაა" თუმცა რეალურად საპირისპიროს, საზოგადოებაში არსებული დაძაბულობის გაფანტვას, გულის მოოხებას და საზოგადოების მშვიდ ძილს ემსახურება?

შეიძლება ე.წ. "განათლებისტები" შემომედაონ და მითხრან რომ ძალიან მნიშვნელოვანია ახალგაზრდებისთვის სწორი აზროვნების უნარის, აზრების ნათლად და რაც მნიშვნელოვანია ეფექტურად ჩამოყალიბების უნარის განვითარება მაგრამ ვერავინ დამარწმუნებს რომ ბავშვების იუმორით შეზავებული, საზოგადოებისთვის ადვილად მისაწვდომი,ყოველდღიური მაგალითების ჩართვით გაცოცხლებული, ღრმად ჩამაფიქრებელი, სხვადასხვა ავტორიტეტული პიროვნების ბრძნული გამონათქვამებით გამდიდრებული სიტყვები სწორედ ამ მიზანს ემსახურება.

ქართულმა მედიამ მრავალწლიანი მცდელობის შედეგად შეძლო შეექმნა გადაცემა, რომელიც საზოგადოებას საშუალებას აძლევს მშვიდ დინებაზე მიუშვას არსებული პრობლემები და საკუთარი თანამონაწილეობა პრობლემების გადასაწყვეტად, მარტივად, ტელევიზორის წინ წამოწოლილებმა, პოპკორნის ყუთით ხელში მიიღოს.

ბრავო!!

სერტიფიცირებულ პედაგოგთა ტრენინგები ვირტუალურ ლაბორატორიაში.

გუშინ წინ დამირეკეს მობილურზე. ქალბატონის სასიამოვნო ხმამ მამცნო რომ შაბათს, 12 საათზე, მინდელის 9 ნომერში ტრენინგია სერტიფიცირებული მასწავლებლებისთვის. ტრანსპორტში ვიყავი და ზუსტად ვერ გავიგე რა ტრენინგი იყო. დრო და მისამართი ჩავიწერე და ვიფიქრე რომ ინფორმაციას ინტერნეტში მოვიძიებდი ტრენინგის შესახებ. ქალბატონს ვთხოვე ინფორმაცია მაილზე გადმოეგზავნათ მაგრამ მიპასუხა რომ ყველა პედაგოგს ტელეფონით უნდა დაკავშირებოდა და მაილის წერის დრო არ ჰქონდა.

დღენახევარი ვიქექებოდი ინტერნეტში და ვერანაირ დაგეგმილ ტრენინგს ვერ წავაწყდი, ყველა საიტი გადავქექე სადაც სიტყვები: "განათლება", "პროფესიული განვითარება" , "ეროვნული გამოცდები", "ეროვნული სასწავლო გეგმა", "განათლების ხარისხი", "განათლების ინფრასტუქტურა", იყო ნახსენები მაგრამ შედეგი 0.

ვრეკავ განათლების სამინისტროში რომ გავიგო ზუსტად რა ტრენინგია, რას ემსახურება, რამდენი დრო სჭირდება.

მპასუხობენ რომ არაფერი მსგავსი არ იციან.

მაშინ ვთხოვ მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ეროვნული ცენტრის ტელეფონი მომცენ რომ იქნებ მათთან გავაკრვიო.

მპასუხობენ რომ ამ ორგანიზაციას სამზუხაროდ ჯერ-ჯერობით ტელეფონი არა აქვთ (??) და მირჩევენ ეროვნული სასწავლო გეგმების ცენტრში დავრეკო.

ვრეკავ "ეროვნული სასწავლო გეგმების ცენტრში".

მპასუხობენ რომ ტრენინგი ინდივიდუალურია და სავარაუდოდ 5 საათამდე გრძელდება. მეკითხებიან რომელ სკოლაში ვმუშაობ. ვპასუხობ რომ კერძო სკოლაში. ბოდიშს მიხდიან და მეუბნებიან რომ ეს ტრენინგი, რაც მათთან მიმდინარეობს კერძო სკოლებს ჯერ-ჯერობით არ ეხება და სხვა ტრენინგების შესახებ არანაირი ინფორმაცია არა აქვთ. ვერ მეუბნებიან ვის შეიძლება დავუკავშირდე.

ნახევარსაათიანი ძებნის შემდეგ ვპოულობ შემოსულ ზარს ჩემს მობილურ ტელეფონში და ვრეკავ. აღმოჩნდა რომ ეს "გამოცდების ეროვნული ცენტრის" ტელეფონია. ვუყვები გუშინდელი ზარის შესახებ და ვეკითხები დაწვრილებით ინფორმაციას ტრენინგის შესახებ.

გოგონა გაოცებული მისვამს კითხვებს: - დარწმუნებული ხართ რომ ზარი ჩვენგან შემოვიდა? მე არანაირი ინფორმაცია მსგავსი ტრენინგის შესახებ არა მაქვს.

ვპასუხობ რომ აბსოლუტურად დარწმუნებული ვარ რომ ზარი მათგან იყო, რადგან შემომავალი ნომერი დაფიქსირებულია ჩემს მობილურ ტელეფონში. მაშინ მეუბნებიან შიდა ნომერს სადაც შემიძლია გადავრეკო და გავარკვიო ამ ინფორმაციის შესახებ.

ვრეკავ იმავე ნომერზე, ვკრიფავ შიდა ნომერს. ქალბატონს ვუსვამ შეკითხვებს ამ ტრენინგის შესახებ. ქალბატონი როგორც ეტყობა გვერდით მჯდომ სხვა ქალბატონს უსვამს იმავე შეკითხვებს და შემდეგ მპასუხობს. მეუბნებიან რომ ტრენინგს ვინმე :ბიოლოგების ჯგუფის ხელმძღვანელი ატარებს". ვეკითხევი რა მიზანი აქვს ტრენინგს და რა დადებით გავლენას მოახდენს ჩემს კარიერაზე ტრენინგის გავლა. ქალბატონი იბნევა. გვერდზე მჯდომი ქალბატონი უხეშად იძახის: - ვინ არის, რა შეკითხვებს სვამს, რაში აინტერესებს?

ვეკითხები რამდენ ხანს გაგრძელდება ტრენინგი. გვერდზე მჯდომი ქალბატონი უკვე გაბრაზებული ყვირის
-მომეცი ეგ ტელეფონი აქეთ. რა გაინტერესებთ ქალბატონო?
-იქნებ ზუსტად მითხრათ რა ტრენინგია, რას ემსახურება-ვეკითხები მე
-ვირტუალური ლაბორატორიის ტრენინგია, განახებენ პროგრამას, როგორ მუშაობს.
-რამდენ ხანს გაგრძელდება?
-მე რა ვიცი ქალბატონო რამდენ ხანს გაგრძელდება, მიბრძანდით და ნახავთ.
-იქნებ ზუსტად მითხრათ რა უპირატესობა ექნება ტრენინგის გავლას?
და საშინლად გამაღიზიანებელი, შეურაცხმყოფელი ტონით ქალბატონი მპასუხობს:
-რა შეკითხვებს მისვამთ, მე ხომ უკვე გითხარით რაც იქნება. დრო არ ვიცი რამდენ ხანს გაგრძელდება, ამიტომაც თავად უნდა მიბრძანდეთ და ნახოთ. (ქვეტექსტი - შენ თუ პროვოკატორი არ ხარ აქ რას რეკავ, მიდი და გაიგე რაც ხდება, ხომ ხედავ ჩვენ თვითონ არაფერი ვიცით).

I'm as MAD as HELL
and I'm NOT going to take this ANYMORE!"
THINGS have GOT to CHANGE my friends!!!!!!

Things have got to change my friends

კიდევ ერთი მოზრდილი პოსტი მინდა გამოვაცხო დღეს, ოღონდ სანამ კითხვას დაიწყებთ, მინდა გაგაფრთხილოთ, თუ ამ ბლოგზე, მხიარულ სურათებით გაფორმებულ, სახალისო, ზომიერი სარკაზმით შეზავებულ ცხოვრებისეულ ისტორიებს ეძებთ რომ თქვენი მოწყენილი და უმაქნისი არსებობა რაიმეთი გაიხალისოთ, დრო "მოკლათ" ან "სოციალური ცხოვრების" ილუზია შეიქმნათ გთხოვთ ნუ წაიკითხავთ. მე არ მინდა რომ ჩემი პოსტები სახალიხო იყოს, მე არ მინდა რომ ჩემმა პოსტებმა ბედნიერი ღიმილი მოჰგვაროს ან სენტიმენტალური წირპლები გადმოყაროს ვინმეს თვალებიდან. ბედნიერი წირპლებისთვის, გულისამაჩუყებელი ისტორიების მოსასმენად "იმ ქალის" შოუს მიმართეთ, ასე ერთხმად რო აგინებთ და უყურებთ, უყურებთ და აგინებთ. სახალისო ისტორიებისთვის "შუა ქალაქში"-ს უყურეთ, ილუზიური სოციალური ცხოვრებისთვის ფეისბუკი, ტვიტერი არსებობს, ასეც ასეთი შემართებით აგროვებთ ათასობით "მეგობარს" და ერთი სული გაქვთ ვინმე, თუნდაც სრულიად უცნობები შემოუშვათ თქვენს პირად არეალში, გაუზიაროთ ყვეელა დაწყევლილი აზრი და იდეა, რაც კი ალაჰმა იცის საიდან მოგდით თავებში, ყველა გულახდილი ფოტოსესია, რაც კი მეგობარმა სიმთვრალეში გადაგიღოთ, ყველა ის უაზრო, იდიოტური ვიდეო რასაც კი იუტუბზე წააწყდებით, ყველა ის უაზრო გამონათქვამი ე.წ. "დიდი ადამიანების" რაც კი ინტერნეტში მოიპოვება და დააკავოთ თქვენი პატარა ტვინები კიდევ ათასი სისულელით, რაზეც ხელი მიგიწვდებათ:
იშოპინგოთ ამაზონზე
უყუროთ ჯეკესებს
უყუროთ "ავატარს" და მსგავს იდიოტურ, მსხვილმასშტაბიან, 3D, გმირულ-უჟასტიკ-ფანტასტიკა-ფენტეზი-sci-fi-უცხოპლანეტურ-პარანორმალურ ფილმებს
ფოტოშოფში გაიდიდოთ ძუძუები და მოიშოროთ პრიშიკები და მერე გაუთავებლად ტვირთოთ სოციალურ საიტებზე
ისაუბროთ პატრიარქზე
ისაუბროთ პრეზიდენტზე
ისაუბროთ "დაკარგულ ტერიტორიებზე". მომავლის გეგმებზე, რუსეთის და ამერიკის პოლიტიკაზე საქართველოს მიმართ
ჭამოთ სუპერ-ზომის შაურმა ან 50 ხინკალი
უამრავი საშუალებაა რომ თქვენი ტვინები მუდმივად დაკავებული იყოს არ ფიქრობდეს იმაზე რომ თქვენი ცხოვრება ნაგავია, თქვენი სამუშაოები ნაგავია, თქვენი ბანკები ნაგავია, თქვენი ოჯახები ნაგავია და თქვენ უუფლებო მონები ხართ, თქვენი არსებობა არაფერს არ ნიშნავს, არც არაფერი მოგიტანიათ, არც არაფერს წაიღებთ. რომც არ გაჩენილიყავით, ნებისმიერი სხვა შეასრულებდა თქვენს ფუნქციას, ნებისმიერი სხვა იცხოვრებდა ისეთივე არაფრისმომცემი ცხოვრებით, როგორითაც თქვენ ცხოვრობთ და ექნებოდა ისეთივე პატარა "ცხოვრებისეული მიღწევები" როგორიცაა: საუკეთესო "black friday deal", გახეული პრეზერვატივი და "ახალი სიცოცხლის შექმნის" ბედნიერება, უმნიშვნელო დაწინაურება სამსახურში და უფროსის ხელის მოთათუნება კისერზე (ასე რომ გიყვართ და ბედნიერები რომ გაიტრუნებით ხოლმე, ფირქობთ ნეტავ მომენტი არ დასრულდეს), ახალი მანქანა ABS-ით, კლიმატკონტროლით და სავარძლების გათბობით, ახალი დუშკაბინის დამონტაჟება რადიოთი და ტელეფონით, ტოტალიზატორში 57 ლარის მოგება, წინა კბილების რესტავრაცია, ახალი წირპლიანი მელოდრამის ყურება საყვარელ პიროვნებასთან ერთად.
დიახ ჩვენ ძალიან ბევრი გართობის საშუალება გვაქვს
დიახ ჩვენ ყოველდღიურად გვეუბნებიან რა უნდა გვიხაროდეს, საით უნდა მივიწევდეთ.
როგორ უნდა გამოვიყურებოდეთ
როგორი მანქანები უნდა გვყავდეს
როგორი ბინები გვქონდეს
როგორი მეგობრები
როგორი ცხოვრებისეული მიღწევები
რა ვჭამოთ
რა ჩავიცვათ
სად და როგორ გავერთოთ
როდის ვიგრძნოთ თავი "შემდგარ პიროვნებებად"
საკმარისია ეგ თქვენთვის?
ჩემთვის არ არის საკმარისი
იმედია არც თქვენთვის
So, I want you to get up now
I want all of you to get up out of your chairs.
I want you to get up right now and go to the window, open it, and stick your head out, and yell,
"I'm as MAD as hell, and I'm not going to take this ANYMORE!"
"I'm a human being. GOD DAMMIT, my life has VALUE." (c) Network

დაიწყო ეროვნული საწავლო ოლიმპიადები

დაიწყო "ეროვნული საწავლო ოლიმპიადები", ჯერ როგორი პედაგოგიურად გამართლებული სახელი ქვია, სიტყვები "ეროვნული" და "სასწავლო" მეტ დრამატიზმს აძლევს საქართველოში აბუჩად აგდებულ სიტყვა "ოლიმპიადას". მეც მრავალ ოლიმპიადაზე გავდიოდი სკოლაში სწავლის დროს და ამიტომაც მიმაჩნია სასაცილოა ვიხმაროთ სახელი "ოლიმპიადა" იმ პროცესის მიმართ, რასაც მოსწავლეები გადიან (არაფერი რო აღარ ვთქვათ "ეროვნულსა" და "სასწავლოზე"). მაგრამ ჩემი დრო დასრულდა, ახლა ყველაფერი სხვანაირად ხდება. თითოეულ სკოლაში მოდის დალუქული კონვერტი, რომელიც საზეიმოდ იხსენა ოლიმპიადის დაწყებისას, ყველა მოსწავლის თანდასწრებით.ადრე ოლიმპიადები თუ სასწავლო წლის დასასრულს ტარდებოდა, ახლა დასაწყისში ტარდება, როცა მოსწავლეებს ჯერ კიდევ არ გაუვლიათ შესაბამისი კლასის პროგრამა, ამიტომ ოლიმპიადის გამარჯვებულებიც წესით ისეთი გამორჩეული ნიჭის მქონე მოსწავლეები უნდა იყვნენ, რომლებსაც შეუძლიათ მთელი წლის პროგრამა 2 თვეში აითვისონ და არა მარტო პროგრამა, არამედ ამ პროგრამის ირგვლივ ათასგვარად ჩახვეულ-ჩახუჭუჭებული ამოცანების ამოხსნაც შეძლონ, რაც მათ არაორდინალურობას და ფენომენალურ ნიჭს კიდევ ერთხელ გაუსვამს ხაზს და ყველანაირ ეჭვს "ოლიმპიადების" არაკეთილსინდისიერად ჩატარების შესახებ მომენტალურად გაფანტავს. მართალი გითხრათ, ცოტა ვინერვიულე ამ ოლიმპიადებთან დაკავშირებით. მიუხედავად ჩემი დიდი მცდელობისა, სამწუხაროდ ჯერ არ მყოლია ისეთი მოსწავლეები, რომლებიც ასეთი ფენომენალური ნიჭით იქნებოდნენ დაჯილდოვებულნი, ამიტომაც საკუთარ სწავლების მეთოდებში შევიტანე ეჭვი.(სადმე ხომ უნდა იყოს მიზეზი? მოსწავლეებში აშკარად არაა,ოლიმპიადის მასალის შემდგენელში შეიძლება იყოს მაგრამ სხვაზე ხელების შეწმენდა არაკეთილსინდისიერი საქციელია ე.ი. ჩემში უნდა იყოს) ბევრი რომ აღარ გამიგრძელდეს, 10 წუთის წინ დამირეკა თანაკურსელმა, რომელიც "ასწავლე საქართველოსთვის" ,არანაკლებ პათეტიური სახელწოდების მქონე პროექტით მაღალმთიანი რეგიონების მოსწავლეებს ასწავლის ქიმიას. მეუბნება:
-წლევანდელი ოლიმპიადის საკითხები ვიშოვე მე-12 კლასებისთვის, რაღაც ამოცანებია იქ და მათ ამოხსნაში ვერ დამეხმარები?
მე ყბა ჩამომივარდა
-იშოვე?როგორ იშოვე?საკითხები ხომ დალუქული მოვიდა?
-ხო, მაგრამ პასუხებიც მოყვა რომ სკოლაშივე შევამოწმოთ ნაწერები და იმ პასუხებიდან ამოვწერე, ახლა ჩაგაწერინებ ამოცანებს, ამომიხსენი და საღამოს პასუხები მითხარი.
მაწერინებს ამოცანებს. უფრო სწორად ისეთი გაკვირვებული და გაბრაზებული ვიყავი არაფრის ჩაწერა და ამოხსნა არ მინდოდა, ამიტომ უბრალოდ ვუსმენდი, მაინტერესებდა. რამოდენიმე განმარტება მივეცი, თუ რა როგორ უნდა გაეკეთებინა და მეუბნება:
-აა, არა ეგენი არ მინდა, შენ პროსტა ამომიხსენი და პასუხი მითხარი კაი? საღამოს დაგირეკავ.
ჯერ ნუ აქ ოლიმპიადაზე საუბარს შევწყვეტ და "ასწავლე საქართველოსთვის" პროექტზე გადავალ, მაგრამ რაღა არის საჭირო აწი ამ პროექტზე რომ ითქვას?ნუ ერთი ის შეიძლება დაემატოს რომ მაღალმთიან რეგიონებში რომ გაეგზავნათ მასწავლებლები, რომლებიც თავიანთი საგნის აზრზე არიან, სტატისტიკურად რეგიონები ნიჭიერი ბავშვების რაოდენობით თბილისს აჯობებდნენ.
თუ ვერა?
პრონციპში არა მგონია იგივე იდეები თბილისში არ მოსვლოდათ თავში მასწავლებლებს და დარწმუნებული ვარ, ზოგიერთ მათგანი ამოცანების ამოხსნასაც კი შეძლებდა. ალბათ.