Things have got to change my friends

კიდევ ერთი მოზრდილი პოსტი მინდა გამოვაცხო დღეს, ოღონდ სანამ კითხვას დაიწყებთ, მინდა გაგაფრთხილოთ, თუ ამ ბლოგზე, მხიარულ სურათებით გაფორმებულ, სახალისო, ზომიერი სარკაზმით შეზავებულ ცხოვრებისეულ ისტორიებს ეძებთ რომ თქვენი მოწყენილი და უმაქნისი არსებობა რაიმეთი გაიხალისოთ, დრო "მოკლათ" ან "სოციალური ცხოვრების" ილუზია შეიქმნათ გთხოვთ ნუ წაიკითხავთ. მე არ მინდა რომ ჩემი პოსტები სახალიხო იყოს, მე არ მინდა რომ ჩემმა პოსტებმა ბედნიერი ღიმილი მოჰგვაროს ან სენტიმენტალური წირპლები გადმოყაროს ვინმეს თვალებიდან. ბედნიერი წირპლებისთვის, გულისამაჩუყებელი ისტორიების მოსასმენად "იმ ქალის" შოუს მიმართეთ, ასე ერთხმად რო აგინებთ და უყურებთ, უყურებთ და აგინებთ. სახალისო ისტორიებისთვის "შუა ქალაქში"-ს უყურეთ, ილუზიური სოციალური ცხოვრებისთვის ფეისბუკი, ტვიტერი არსებობს, ასეც ასეთი შემართებით აგროვებთ ათასობით "მეგობარს" და ერთი სული გაქვთ ვინმე, თუნდაც სრულიად უცნობები შემოუშვათ თქვენს პირად არეალში, გაუზიაროთ ყვეელა დაწყევლილი აზრი და იდეა, რაც კი ალაჰმა იცის საიდან მოგდით თავებში, ყველა გულახდილი ფოტოსესია, რაც კი მეგობარმა სიმთვრალეში გადაგიღოთ, ყველა ის უაზრო, იდიოტური ვიდეო რასაც კი იუტუბზე წააწყდებით, ყველა ის უაზრო გამონათქვამი ე.წ. "დიდი ადამიანების" რაც კი ინტერნეტში მოიპოვება და დააკავოთ თქვენი პატარა ტვინები კიდევ ათასი სისულელით, რაზეც ხელი მიგიწვდებათ:
იშოპინგოთ ამაზონზე
უყუროთ ჯეკესებს
უყუროთ "ავატარს" და მსგავს იდიოტურ, მსხვილმასშტაბიან, 3D, გმირულ-უჟასტიკ-ფანტასტიკა-ფენტეზი-sci-fi-უცხოპლანეტურ-პარანორმალურ ფილმებს
ფოტოშოფში გაიდიდოთ ძუძუები და მოიშოროთ პრიშიკები და მერე გაუთავებლად ტვირთოთ სოციალურ საიტებზე
ისაუბროთ პატრიარქზე
ისაუბროთ პრეზიდენტზე
ისაუბროთ "დაკარგულ ტერიტორიებზე". მომავლის გეგმებზე, რუსეთის და ამერიკის პოლიტიკაზე საქართველოს მიმართ
ჭამოთ სუპერ-ზომის შაურმა ან 50 ხინკალი
უამრავი საშუალებაა რომ თქვენი ტვინები მუდმივად დაკავებული იყოს არ ფიქრობდეს იმაზე რომ თქვენი ცხოვრება ნაგავია, თქვენი სამუშაოები ნაგავია, თქვენი ბანკები ნაგავია, თქვენი ოჯახები ნაგავია და თქვენ უუფლებო მონები ხართ, თქვენი არსებობა არაფერს არ ნიშნავს, არც არაფერი მოგიტანიათ, არც არაფერს წაიღებთ. რომც არ გაჩენილიყავით, ნებისმიერი სხვა შეასრულებდა თქვენს ფუნქციას, ნებისმიერი სხვა იცხოვრებდა ისეთივე არაფრისმომცემი ცხოვრებით, როგორითაც თქვენ ცხოვრობთ და ექნებოდა ისეთივე პატარა "ცხოვრებისეული მიღწევები" როგორიცაა: საუკეთესო "black friday deal", გახეული პრეზერვატივი და "ახალი სიცოცხლის შექმნის" ბედნიერება, უმნიშვნელო დაწინაურება სამსახურში და უფროსის ხელის მოთათუნება კისერზე (ასე რომ გიყვართ და ბედნიერები რომ გაიტრუნებით ხოლმე, ფირქობთ ნეტავ მომენტი არ დასრულდეს), ახალი მანქანა ABS-ით, კლიმატკონტროლით და სავარძლების გათბობით, ახალი დუშკაბინის დამონტაჟება რადიოთი და ტელეფონით, ტოტალიზატორში 57 ლარის მოგება, წინა კბილების რესტავრაცია, ახალი წირპლიანი მელოდრამის ყურება საყვარელ პიროვნებასთან ერთად.
დიახ ჩვენ ძალიან ბევრი გართობის საშუალება გვაქვს
დიახ ჩვენ ყოველდღიურად გვეუბნებიან რა უნდა გვიხაროდეს, საით უნდა მივიწევდეთ.
როგორ უნდა გამოვიყურებოდეთ
როგორი მანქანები უნდა გვყავდეს
როგორი ბინები გვქონდეს
როგორი მეგობრები
როგორი ცხოვრებისეული მიღწევები
რა ვჭამოთ
რა ჩავიცვათ
სად და როგორ გავერთოთ
როდის ვიგრძნოთ თავი "შემდგარ პიროვნებებად"
საკმარისია ეგ თქვენთვის?
ჩემთვის არ არის საკმარისი
იმედია არც თქვენთვის
So, I want you to get up now
I want all of you to get up out of your chairs.
I want you to get up right now and go to the window, open it, and stick your head out, and yell,
"I'm as MAD as hell, and I'm not going to take this ANYMORE!"
"I'm a human being. GOD DAMMIT, my life has VALUE." (c) Network

დაიწყო ეროვნული საწავლო ოლიმპიადები

დაიწყო "ეროვნული საწავლო ოლიმპიადები", ჯერ როგორი პედაგოგიურად გამართლებული სახელი ქვია, სიტყვები "ეროვნული" და "სასწავლო" მეტ დრამატიზმს აძლევს საქართველოში აბუჩად აგდებულ სიტყვა "ოლიმპიადას". მეც მრავალ ოლიმპიადაზე გავდიოდი სკოლაში სწავლის დროს და ამიტომაც მიმაჩნია სასაცილოა ვიხმაროთ სახელი "ოლიმპიადა" იმ პროცესის მიმართ, რასაც მოსწავლეები გადიან (არაფერი რო აღარ ვთქვათ "ეროვნულსა" და "სასწავლოზე"). მაგრამ ჩემი დრო დასრულდა, ახლა ყველაფერი სხვანაირად ხდება. თითოეულ სკოლაში მოდის დალუქული კონვერტი, რომელიც საზეიმოდ იხსენა ოლიმპიადის დაწყებისას, ყველა მოსწავლის თანდასწრებით.ადრე ოლიმპიადები თუ სასწავლო წლის დასასრულს ტარდებოდა, ახლა დასაწყისში ტარდება, როცა მოსწავლეებს ჯერ კიდევ არ გაუვლიათ შესაბამისი კლასის პროგრამა, ამიტომ ოლიმპიადის გამარჯვებულებიც წესით ისეთი გამორჩეული ნიჭის მქონე მოსწავლეები უნდა იყვნენ, რომლებსაც შეუძლიათ მთელი წლის პროგრამა 2 თვეში აითვისონ და არა მარტო პროგრამა, არამედ ამ პროგრამის ირგვლივ ათასგვარად ჩახვეულ-ჩახუჭუჭებული ამოცანების ამოხსნაც შეძლონ, რაც მათ არაორდინალურობას და ფენომენალურ ნიჭს კიდევ ერთხელ გაუსვამს ხაზს და ყველანაირ ეჭვს "ოლიმპიადების" არაკეთილსინდისიერად ჩატარების შესახებ მომენტალურად გაფანტავს. მართალი გითხრათ, ცოტა ვინერვიულე ამ ოლიმპიადებთან დაკავშირებით. მიუხედავად ჩემი დიდი მცდელობისა, სამწუხაროდ ჯერ არ მყოლია ისეთი მოსწავლეები, რომლებიც ასეთი ფენომენალური ნიჭით იქნებოდნენ დაჯილდოვებულნი, ამიტომაც საკუთარ სწავლების მეთოდებში შევიტანე ეჭვი.(სადმე ხომ უნდა იყოს მიზეზი? მოსწავლეებში აშკარად არაა,ოლიმპიადის მასალის შემდგენელში შეიძლება იყოს მაგრამ სხვაზე ხელების შეწმენდა არაკეთილსინდისიერი საქციელია ე.ი. ჩემში უნდა იყოს) ბევრი რომ აღარ გამიგრძელდეს, 10 წუთის წინ დამირეკა თანაკურსელმა, რომელიც "ასწავლე საქართველოსთვის" ,არანაკლებ პათეტიური სახელწოდების მქონე პროექტით მაღალმთიანი რეგიონების მოსწავლეებს ასწავლის ქიმიას. მეუბნება:
-წლევანდელი ოლიმპიადის საკითხები ვიშოვე მე-12 კლასებისთვის, რაღაც ამოცანებია იქ და მათ ამოხსნაში ვერ დამეხმარები?
მე ყბა ჩამომივარდა
-იშოვე?როგორ იშოვე?საკითხები ხომ დალუქული მოვიდა?
-ხო, მაგრამ პასუხებიც მოყვა რომ სკოლაშივე შევამოწმოთ ნაწერები და იმ პასუხებიდან ამოვწერე, ახლა ჩაგაწერინებ ამოცანებს, ამომიხსენი და საღამოს პასუხები მითხარი.
მაწერინებს ამოცანებს. უფრო სწორად ისეთი გაკვირვებული და გაბრაზებული ვიყავი არაფრის ჩაწერა და ამოხსნა არ მინდოდა, ამიტომ უბრალოდ ვუსმენდი, მაინტერესებდა. რამოდენიმე განმარტება მივეცი, თუ რა როგორ უნდა გაეკეთებინა და მეუბნება:
-აა, არა ეგენი არ მინდა, შენ პროსტა ამომიხსენი და პასუხი მითხარი კაი? საღამოს დაგირეკავ.
ჯერ ნუ აქ ოლიმპიადაზე საუბარს შევწყვეტ და "ასწავლე საქართველოსთვის" პროექტზე გადავალ, მაგრამ რაღა არის საჭირო აწი ამ პროექტზე რომ ითქვას?ნუ ერთი ის შეიძლება დაემატოს რომ მაღალმთიან რეგიონებში რომ გაეგზავნათ მასწავლებლები, რომლებიც თავიანთი საგნის აზრზე არიან, სტატისტიკურად რეგიონები ნიჭიერი ბავშვების რაოდენობით თბილისს აჯობებდნენ.
თუ ვერა?
პრონციპში არა მგონია იგივე იდეები თბილისში არ მოსვლოდათ თავში მასწავლებლებს და დარწმუნებული ვარ, ზოგიერთ მათგანი ამოცანების ამოხსნასაც კი შეძლებდა. ალბათ.

"პოპულარული პოხუიზმი"

"პოპულარული პოხუისტები" ადამიანების ახალი ჯიშია, არც ისე დიდი ხნის წინ ჩამოყალიბებული. არ ვიცი ვინ იყო პირველი "პოპულარული პოხუისტი", მაგრამ როგორც ჩანს საკმაოდ კარგი კარიერული მიღწევები ჰქონდა, რადგან ამდენი მიმდევარი გაიჩინა და სხვათაშორის ეს მეთოდიკა საკმაოდ კარგად ამართლებს. "პოპულარული პოხუისტები" ქმნიან მოძველებული ტრადიციების დამანგრეველი, მხიარული, ენამახვილი, საკუთარ თავში დარწმუნებული ადამიანის იმიჯს. მათ აქვთ პრეტენზია რომ აზროვნებენ ე.წ. "ყუთის გარეთ". წესით ასეთი ადამიანები საზოგადოებაში წარმატებით არ უნდა სარგებლობდნენ და საერთოდაც პოპულარობა და "პოხუიზმი" საკმაოდ შეუთავსებელი ცნებებია, თუმცა ამ ადამიანებს აქვთ "წარმატების" ერთი საიდუმლო.
როგორც ვთქვით მათ აქვთ პრეტენზია რომ ე.წ. "ყუთის გარეთ" აზროვნებენ, თუმცა მათ ამ წარმოსახვითი ყუთის გარშემომკრთალი ფანქრით მოხაზული აქვთ ოდნავ უფრო დიდი ყუთი. იგი მართალია ცოტათი უფრო დიდია ე.წ. "ტრადიციულ ყუთზე", თუმცა ამ ყუთის მოცულობა ზუსტად ტოლია ტრადიციულად მოაზროვნე ადამიანების მოთმინების ფიალის მოცულობისა, რაც კარგად იცავს "პოპულარულ პოხუისტის" კბილებს თანამოსაუბრის შეკრული მუშტისგან.როდესაც "პოპულარული პოხუისტი" ყველა თავის ავანგარდულ-"პოხუისტურ" აზრებს გადმოალაგებს მოსაუბრის წინაშე და გრძნობს რომ თანამოსაუბრის მოთმინების ფიალა თითქმის ბოლომდეა გაპიპინებული და რამოდენიმე წვეთის დამატებაც კი აფეთქებას გამოიწვევს, იგი მოულოდნელად ფართო, გადამდები ღიმილით შეაცქერდება მოსაუბრეს და სასიამოვნო კომპლიმენტით ან მხიარული ხუმრობით დააჯილდოვებს მას. მთელი დაძაბულობა მოულოდნელად ქრება და თანამოსაუბრე სასიამოვნო განწყობით ტოვებს "პოპულარულ პოხუისტს". ამიტომაც პოპულარულ პოხუისტებს მუდმივად ეჩქარებათ სადღაც. საჭიროა საუბრის სასიამოვნო ნოტაზე დასრულება და სიტუაციიდან გაცლა რომ უხერხული დუმილი არ ჩამოვარდეს და სიტუაცია თავიდან არ დაიძაბოს.
აბა სცადეთ "პოპულარულ პოხუისტს" დაუსვათ შეკითხვა რომელზე "პოხუისტური" პასუხიც საზოგადოების ტრადიციული აზროვნების ფიალაში ვეღარ ჩაეტევა და მათ მუშტებს მომენტალურად შეკრავს. (მაგალითად სექსუალური უმცირესობების უფლებებზე, რელიგიაზე და ა.შ.) "პოპულარული პოხუისტი", ადამიანი, რომელიც გამოირჩევა დოღრიალა საუბრის მანერით და ფართო ჟესტიკულაციით, უცებ ჩაჩუმდება ორაზროვანი ღიმილით გადახედავს საზოგადოებას, შეაფასებს მათი მოთმინების ფიალის მდგომარეობას და გააკეთებს პაუზას, რათა საზოგადოებამ თავადვე იმსჯელონ დასმულ პრობლემატიკაზე. თუ ასე არ მოხდა და მას მაინც მოსთხოვენ კითხვაზე პასუხის გაცემას, იგი კითხვაზე კითხვით უპასუხებს: "- და თქვენ როგორ ფიქრობთ?" ასეთ გამოცდას ვერც ერთი, თუნდაც გამორჩეული ინტელექტის მქონე, საზოგადოება ვეღარ გაუძლებს და ატყდება ყაყანი. ყველა მათგანი შეეცდება თავისი უტყუარი, ორიგინალური აზრის გამოთქმას და წამოვა ურთიერთგამომრიცხავი აზრების კორიანტელი. ყველასგან მივიწყებული "პოპულარული პოხუისტი" ახლა უკვე თითოეულ "პასუხით გამომსვლელ" პიროვნებას შესცქერის ფართო გადამდები ღიმილით და დაბალ ხმაზე წარმოთქმულ სასიამოვნო კომპლიმენტებსაც არ იშურებს მათთვის:"-გეთანხმებით", "-სწორად მსჯელობთ", "-მე სხვაგვარად ვფიქრობდი მაგრამ თქვენი არგუმენტები ძალიან დამარწმუნებელია". და ა.შ. დავის დასრულების შემდგომ თითოეული ადამიანი ტოვებს ოთახს სასიამოვნო განწყობით, რომ "პოპულარული პოხუისტი" სწორედ მის ლოგიკურ-ორიგინალურ აზრს ეთანხმება.
აბა მეტი რა არის პოპულარობა?

რეგისტრაცია მასწავლებელთა საატესტაციო გამოცდისთვის

მასწავლებელთა საატესტაციო გამოცდები გრძელდება. წელს გამოცდას უკვე ყველა საგნის მასწავლებელი ჩააბარებს, ოღონდ სანამ გამოცდამდე მივალთ კვლავ მასწავლებელთა რეგისტრაციაა საჭირო.
მასწავლებელთა რეგისტრაციის შესახებ ინფორმაცია მასწავლებელთა პროფესიული განვითარების ცენტრის საიტზე ( www.tpdc.ge ), 14 თებერვალს,"სიახლეებში" გამოქვეყნდა. ყველაზე გენიალური ის არის რომ ამ სიახლის გაგება მხოლოდ იმათ მოახერხეს, ვინც მისდა ბედად ზუსტად 14 თებერვალს გახსნა საიტი და პირდაპირ თვალში მოხვდა სიახლეებში გამოქვეყნებული განცხადება. სასაცილო ის არის რომ საიტზე ეს ინფორმაცია, მთავარ მენიუში მყოფ "სერტიფიცირების" განყოფილებაში არ გადაუტანიათ და როგორც იყო სიახლეებში, ისევე დარჩა, ხოლო "სერტიფიცირების" განყოფილება ცარიელია. იქ არ არის მოთავსებული არც შარშანდელი სერტიფიცირების მონაცემები, არც პროგრამები, არც ტესტების ნიმუშები, არც წლევანდელი სერტიფიცირების შესახებ ინფორმაცია. ეს ინფორმაცია, რომელიც ამჟამად მასწავლებლებს რეგისტრაციისთვის ესაჭიროებათ, მდებარეობს ზემოთმოცემული საიტის "სიახლეების" განყოფილების მეორე გვერდზე. ნელ-ნელა, როდესაც საიტზე სიახლეები დაემატება, ეს ინფორმაცია გადაიწევს მეორედან მე-15 გვერდამდე და რეგისტრაციის დამთავრებამდე (25 მარტამდე) ეს ინფორმაცია ზეპირსიტყვიერად გარდამავალ მითად იქცევა, ყველა სხვადასხვანაირად გაავრცელებს ამ ინფორმაციას, დაიწყება გაუგებრობები რესურსცენტრებში, დადგება უზარმაზარი ცოცხალი რიგები, არავის არ ეცოდინება რეალურად რა საბუთები უნდა მიიტანონ რეგისტრაციის გასავლელად, დაიწყება: "მე დილიდან აქ ვდგევარ ქალბატონო და ახლა გავედი საპირფარეშოში როგორ გეკადრებათ, პედაგოგი ქალბატონი ბრძანდებით" და "ვისაც ნოტარიალურად დამოწმებული უმაღლესი განათლების დამადასტურებელი დოკუმენტის ასლი არ გაქვთ ტყუილად ნუ დგახართ რიგში, მეც ხო ადამიანი ვარ კაცო, დილას მერეა 139843625987234659865 ადამიანი დავარეგისტრირე, აღარ შემიძლია დამეთხარა თვალები":-შეძახილები, რასაც მხარს აუბამენ ტრადიციული: "ეს რას გვიშვებიან, ასაკოვანი ხალხის ქუჩაში გაყრა უნდათ" და "პიდარასტები შემოგვიყარეს მასწავლებლებად"-ფრაზები.იქნება კარების გაჯახუნება-გამოჯახუნება, ბუზღუნი, წუწუნი და ა.შ ყველაფერი, რაც ტიპიურად ხდება ხოლმე საქართველოში რიგებში დგომის დროს.
სიტყვა გამიგრძელდა და ყველაზე მთავარი რისი თქმაც დღეს მინდოდა ეს არის: მოკლედ გადავწყვიტე 25 მარტამდე არ ველოდო და სწრაფადვე გავიარო რეგისტრაცია სანამ ცხოვრებით უკმაყოფილო მასწავლებლებს ცოცხალი რიგები არ შეუქმნიათ რესურსცენტრებთან. შარშან უკვე ვიყავი მასწავლებელთა პროფესიული უნარების გამოცდაზე, ჩვეულებრივად დავრეგისტრირდი წარვადგინე ყველა საბუთი, რომელსაც ითხოვდნენ, გამოცდაც ჩავაბარე და წელს უკვე ქიმიის გამოცდაზე დავაპირე გასვლა. "სასერტიფიკაციო გამოცდის რეგისტრაციის განაცხადში" ჩამოთვლილია კვლავ ის საბუთები, რომლებიც მე უკვე მივიტანე შარშან რეგისტრაციისას, მაგრამ დაბლა მიწერილიც აქვს შემდგომი ფრაზა:
"მესამე სვეტში, შესაბამისი საბუთის გასწვრივ დასვით (პწიჩკა) ნიშანი იმ შემთხვევაში, თუ გაქვთ ეს საბუთი წარმოდგენილი".
ხოდა მეც დავსვი "პწიჩკები", შევავსე განაცხადის ფორმა, ავიღე 1 ცალი სურათი და წავედი რესურს ცენტრში. მივედი ქალბატონთან, და ვეუბნები:-მე შარშან ვიყავი, ეს საბუთები ყველაფერი წარვადგინე და მონიშნულიც მაქვს განაცხადის ფორმაში.
-იცით, ეგ საბუთები თავიდან უნდა წარმოადგინოთ.
-კი მაგრამ აქ ხომ წერია, რომ თუ წარმოდგენილი მაქვს საბუთები უნდა აღვნიშნო და თავიდან მოტანა არ არის საჭირო?
ქალბატონმა ძალიან უკმაყოფილო სახით შემომხედა და მომახალა:
-ჯერ ერთი ეგ "პწიჩკით" მე უნდა აღვნიშნო (?!) და მეორეც მაინც უნდა მოიტანოთ ეგ ყველა საბუთები, არც კი მახსოვს სად დავდევი შარშანდლის მერე (???????)
ესე იგი, მე თავიდან უნდა გადავიღო ჩემი ბაკალავრიატის, მაგისტრატურის დიპლომების, პირადობის დამადასტურებელი ასლის, შრომის წიგნაკის ასლები, ეს ყველაფერი დავადასტურებინო ნოტარიუსს (რომელიც სხვათაშორის თანხა ღირს) და თავიდან წარვადგინო და ა.შ. საბოლოოდ გავიდე გამოცდაზე, და გამოცდები როდესაც მორჩება (ან რეგისტრაცია რომ დამთავრდება) ისევ ისე მიყრიან საბუთებს რომ კაციშვილს არ ეცოდინება სად დევს და საჭიროების შემთხვევაში ყველაფერზე ისევ თავიდან მომიწევს სირბილი. ერთი კითხვა მაქვს, თუ მაინც არ გჭირდებათ ეს საბუთები და ასე დაუდევრად ყრით სადღაც, ამ, ისედაც დაბნეულ მასწავლებლებს რაღას არბენინებთ და აკეთებინებთ ამ ყველაფერს თან რამოდენიმეჯერ?

მეტრომანი

არ ვიცი ეს ჩემი ბრალია, ტელევიზორს რომ არ ვუყურებ თუ სხვისი, მეტროსადგურებში რომ არ გამოაკრეს განცხადება და არ აგვიხსნეს ნორმალურად რომ ჟეტონები უქმდება და მეტრომანის აღება სავალდებულოა თორემ ხომ ავიღებდი იმ უფასო ბარათს, როცა არიგებდნენ მეტროებში. ვიფიქრე რად მინდა ბარათი, მეტროში ისედაც ათასში ერთხელ ჩავდივარ და ჟეტონებს ავიღებ მეთქი. მოკლედ დღეს ჩავდივარ მეტროში და ჟეტონები არ არის. გაუქმდაო გამოაცხადეს. ჯერ გამყიდველს ვემათხოვრე, სადმე 1 ცალი ჟეტონი შემორჩენილი ხომ არ გექნებათ, არ მაქვს მეტრომანის საყიდელი ფულითქო. (3 ლარი ჯიბეში რომ მდებოდა მეტროში კი არ ჩავიდოდი). ქალმა უარი მითხრა. მერე პირდაღებული რომ დამინახა შევეცოდე ეტყობა და მეუბნება: ვინმე გამვლელს ვისაც მეტრომანი აქვს სთხოვე გაგიყვანოს და ეგ 40 თეთრი იმას მიეციო.
ქართველ ქალებს რომ თანაგრძნობის უნარი 0-ზე აქვთ დასული დღეს საბოლოოდ დავასკვენი. თხოვნით რომ მივდიოდი რომელიმესთან ჩემი 40 თეთრით ხელში, ისე გარბოდნენ, თითქოს ციგანი მათხოვრის ბავშვი ვიყავი ტალახის გუნდით ხელში და კაბაზე ვეკიდებოდი. (აბა ერთი უცხოელი ვყოფილიყავი, მეტროს ფულსაც გადამიხდიდნენ, სუფრასაც გამიშლიდნენ, მერე თავიანთ უბედურებაზე მომიყვებოდნენ და მთხოვდნენ - იქნებ ჩვენს ნათესავს დაეხმარო, მიწვევა გამოუგზავნო, კარგი მშრომელი ბიჭია და საქართველოში იღუპებაო.)
მოკლედ ბოლოს ერთ მამაკაცს მივმართე იმავე თხოვნით
- მეტრომანი არ მაქვს მაგრამ 40 თეთრი მაქვს,ჟეტონები გაუქმებულა, თქვენ თუ გაქვთ გამიყვანეთ და ამ 40 თეთრს თქვენ მოგცემთ მეთქი. დამთანხმდა მაგრამ მოხდა რასაც ველოდი. ქართულმა გენმა გაიმარჯვა ლოგიკაზე ფულის გამორთმევაზე უარი მითხრა (დამპატიჟა რა...). აი ამ ჯერზე უკვე ნამდვილად ვიგრძენი თავი ციგანი მათხოვრის ბავშვად (გავიფიქრე, იქნებ ცოტა წამემღერა კიდევაც, 40 თეთრზე მეტს გამოვიმუშავებდი მეთქი).

პოსტს ვამთავრებ მრავალსართულიანი გინებით მეტროს მესვეურების მიმართ, რომლებიც გვიზღუდავენ არჩევანის თავისუფლებას მეტრომანსა და ჟეტონებს შორის და წინააღმდეგ შემთხვევაში თავს ციგნის მათხოვრად გვაგრძნობინებენ!!!!

განათლების რეფორმა თუ ბიზნესის ახალი ფორმა გამომცემლობებისა და სასკოლო სახელმძღვანელოების ავტორებისთვის?

ახალი სასწავლო წელი იწყება, რასაც როგორც ყოველთვის მოსდევს ახალი გაუგებრობები სასკოლო სახელმძღვანელოებთან დაკავშირებით, თუმცა ეს გაუგებრობები ჯერ კიდევ შარშან დაიწყო.
წლის დასაწყისში მასწავლებლები სახელმძღვანელოებს ირჩევენ სიიდან, რომელსაც ეროვნული სასწავლო გეგმებისა და შეფასების ცენტრი აქვეყნებს. როგორც წესი თითო საგანში 3-4 სახელმძღვანელოა მოცემული და მასწავლებელს შეუძლია მათგან ერთ-ერთი შეარჩიოს. ამგვარად მეც შევარჩიე შარშან ვარდიაშვილისა და ადამიას ქიმიის სახელმძღვანელოების კურსი (მეშვიდედან მეათე კლასების ჩათვლით),რომელიც მოცემული იყო ამ სიაში. სექტემბერში გამოვაცხადე კლასებში საჭირო სახელმძღვანელოები. როგორც ყოველთვის ხდება კლასების ნაწილმა მაშინვე შეიძინა სახელმძღვანელოები, ნაწილმა მომავლისთვის გადადო და აქ დაიწყო გაუგებრობები. აღმოჩნდა რომ მოულოდნელად ოქტომბრის თვეში IX კლასის ეს სახელმძღვანელო აღარ იშოვება, რასაც სხვადასხვა ჭორების მიხედვით აბრალებდნენ ავტორებს შორის უთანხმოებას. სახელმძღვანელოების კიდევ ერთი გულმოდგინე შერჩევის შემდგომ გადავწყვიტე რომ კლასის ნაწილს, რომელმაც სახელმძღვანელოს ყიდვა ვერ მოასწრო ეყიდათ ვარდიაშვილი სახელმძღვანელო, რადგან ჩემდა გასაკვირად ეს ორი წიგნი აბსოლიტურად ერთი და იმავე შინაარსის იყო, განსხვავება მხოლოდ თემების სათაურებში გვხვდებოდა (მაგ: თუ ვარდიაშვილისა და ადამიას სახელმძღვანელოში თემას ერქვა "კრისტალჰიდრატი", ვარდიაშვილის სახელმძღვანელოში ეს იყო "რა არის კრისტალჰიდრატი?", დანარჩენი, ტექსტები, ამოცანები, საკლასო სამუშაოები, სურათებიც კი აბსოლუტურად იდენტური იყო). ამან მაინც შემიქმნა პრობლემები, ყოველი გაკვეთილის ბოლოს დაფაზე ორივე წიგნიდან დავალებული თემის სათაურების,გვერდების,ამოცანების წერას საკმაოდ დიდი დრო მიჰქონდა.
კიდევ ერთი პრობლემა დადგა. 2009 წელს გამოსცეს ვარდიაშვილი ადამიას 10 კლასის სახელმძღვანელო, რომელიც აბსოლუტურად განსხვავდებოდა 2006 წელს გამოცემული ვარდიაშვილისა და ადამიას 10 კლასის სახელმძღვანელოსგან, თუმცა სასკოლო ბაზრობებზე კიდევ იყო შემორჩენილი 2006 წელს გამოცემული ეს წიგნი და მოსწავლეების ნაწილმა შეიძინა 2006 ხოლო ნაწილმა 2009 წელს გამოცემული სახელმძღვანელოები რამაც ასევე გაუგებრობები და პრობლემები შექმნა.
წელს სასკოლო სახელმძღვანელოების სიიდან ამოღებული ვარდიაშვილი ადამიას წიგნები, ამიტომ წავედი გამომცემლობა "ინტელექტში" რათა მენახა ვარდიაშვილის სახელმძღვანელოები უკვე მხოლოდ X, XI და XII კლასებისთვის.
გასულ წლებში XI-XII კლასებში ვიყენებდი ვარდიაშვილისა და ადამიას სახელმძღვანელოს. ეს იყო ერთი, საკმაოდ სქელტანიანი წიგნი, რომელშიც XI და XII კლასების მასალა ერთად იყო შეტანილი, გამოცემული იყო 2007 წელს და ღირდა დაახლოებით 10-12 ლარი.
გამომცემლობაში მითხრეს რომ ამ წიგნების ამოღების მიზეზი იყო ადამიას გარდაცვალება (თუმცა ჩემთვის გაუგებარია, ავტორის გარდაცვალება რატომ უნდა გახდეს მისი სახელმძღვანელოს სასკოლო პროგრამიდან ამოღების მიზეზი) და წელს გამოშვებულია ახალი წიგნები, სრულიად ახალი პროგრამით, რომელიც მორგებულია სკოლებში ქიმიის საგნის სწავლებაში შეტანილ ცვლილებებზე (კერძოდ ქიმია ისწავლება არა 7-10 კლასებში, არამედ 9-12 კლასებში და წარმოადგენს სავალდებულო საგანს), და რომ ძველი წიგნებით სწავლების გაგრძელება არ შეიძლება. გამომიტანეს ვარდიაშვილის სახელმძღვანელოები XI და XII კლასებისთვის. ეს უკვე აღარ არის ერთიანი სახელმძღვანელო, XI კლასის სახელმძღვანელო ღირს 12 ლარი, ხოლო XII-სი 10 ლარი + თავისი ახალი ტიპის სამუშაო რვეულებით, ტესტების რვეულით და ა.შ...
სამწუხაროდ ყველა წიგნზე ფული არ მეყო, ამიტომ ვიყიდე მხოლოდ X და XI კლასის წიგნები, ხოლო XII-დან ამოვწერე თემის სათაურები, რათა შემედარებინა ძველი სახელმძღვანელოსთვის.
მოვიტანე წიგნები სახლში დავუჯექი და არანაირი განსხვავებააბსოლუტურად

XI კლასის ვარდიაშვილისა და XI-XII კლასების ვარდიაშვილსა და ადამიას შორის
არანაირი განსხვავება. მარტო 3 პარაგრაფი არის გამარტივებული (თუ წინა სახელმძღვანელოში შეტანილი იყო ბირთვული რეაქციები, ახალში მათ მაგივრად არის 2006 წლის X კლასის ვარდიაშვილი ადამიას წიგნიდან ამოღებული რამოდენიმე პარაგრაფი შეტანილი, ისეთივე სიზუსტით, როგორც იმ წიგნში იყო.)
ასევე ახალი XII კლასის წიგნიდან ამოწერილი პარაგრაფები შევადარე ძველ სახელმძღვანელოს და კვლავ
არანაირი განსხვავება.


პ.ს. ერთადერთი განსხვავება ახალსა და ძველ სახელმძღვანელოებს შორის არის ის რომ თუ წინა სახელმძღვანელო 12 ლარი ჯდებოდა, ახლა იგივე წიგნის საყიდლად 22 ლარი დაგჭირდებათ. განსაკუთრებით ვფიქრობ იმ XII კლასელებზე, რომლებმაც შარშან იყიდეს ერთიანი სახელმძღვანელო,წელს კი კვლავ მოუწევთ იდენტური სახელმძღვანელოს ყიდვა. მაინტერესებს, როდესაც ახალ წიგნს იყიდიან და მიიტანენ სახლში, შეადარებენ იმას რაც ჰქონდათ უკვე? და თუ შეადარებენ რას იფიქრებენ ქართული განათლების სიტემაზე?

ამბავი სკოლის დირექტორის ხორციელ ვნებებზე და ახალგაზრდა პედაგოგზე (არც ისე მოკლე, გულის ამრევი ისტორია)

შევეცდები მაქსიმალურად მოკლედ მოვყვე ის ამაზრზენი ისტორია, რომელიც დღეს, დაახლოებით ნახევარი საათის წინ გადამხდა თავს. ბოლო თვეები ვმუშაობდი ერთ-ერთ კერძო სკოლაში, რომლის დირექტორი საკმაოდ ცნობილი პიროვნება, ერთ ერთი დიდი საჯარო სკოლის ყოფილი დირექტორია (დასახელებისგან თავს შევიკავებ). ამ სკოლაში დაახლოებით 4 თვე ვიმუშავე. ჩვეულებრივ მოვაწერე ხელი კონტრაქტს, გამეხსნა ბანკში ანგარიში, რომელზეც დამერიცხა მხოლოდ 1 თვის ხელფასი. დანარჩენი თვეების ხელფასის დარიცხვის შესახებ მრავალი შეუსრულებელი პირობის მოსმენის შემდგომ დავასკვენი რომ განუხორციელებელი იდეა იყო და ამაზე ფიქრსაც დავანებე თავი.
დაახლოებით 2 კვირის წინ დამირეკა დირექტორმა უცნაური წინადადებით, კერძოდ შევხვედროდით, გვესაუბრა სკოლის მომავალ განვითარებაზე და ამასთან ერთად ხელზე უნდა გადმოეცა დანარჩენი 3 თვის ხელფასი, რადგან მისივე თქმით თავიდან აერიდებინა ბანკის პროცენტები. შეხვედრა დიდხანს გავაჯანჯლე, რადგან კარგს არ მიგრძნობდა გული მაგრამ საბოლოოდ დავთანხმდი.
დირექტორმა დამიბარა ე.წ. "წითელქუდას" წინ. რადგან ჩვენი სკოლა სხვა შენობაში აპირებდა გადასვლას, დავასკვენი რომ სწორედ აქ იპოვეს საჭირო შენობა სკოლისთვის. როდესაც წითელქუდასთან მივედი და დირექტორს დავურეკე, მან მითხრა მივსულიყავი ამ წითელქუდას მოპირდაპირე კორპუსში, პირველი სადარბაზოს მეოთხე სართულზე. მაშინვე არ მესიამოვნა, მეუღლეს დავურეკე და ვთხოვე 15 წუთში დაერეკა რომ სწრაფად გამოვსულიყავი. ავედი. 1 ოთხანია ბინა იყო, ავეჯიდან მხოლოდ ერთი სამეული, ერთი მაგიდა და 2 სკამი იდგა. ეტყობოდა რომ აქ არავინ ცხოვრობდა, შეიძლება დროებით იყო ნაქირავები. დირექტორმა, როგორც ყოველთვის გააბა საუბარი თავის ფილოსოფიურ შეხედულებებზე სწავლების მიმართ, დროისთვის წინმსწრებ გეგმებზე და ა.შ. შემდგომ საფულიდან ამოიღო 60 ლარი და გადმომცა. მოულოდნელად მითხრა:
-მე ჩავალ, წვენს და ყავას ამოვიტან და რამე მივირთვათ!
კატეგორიული უარი განვუცხადე. მითხრა მაგიდაზე დადებული სკოლის რაღაც პროექტი წამეკითხა და გავარდა ოთახიდან, გასვლის დროს კარები გარედან გადაკეტა. აი აქ კი წამივიდა ფერი. მეუღლეს დავურეკე და მისამართი ვუთხარი სადაც ვიყავი, ვუთხარი როგორც კი ზარს გავუშვებდი პატრული გამოეძახებინა ამ მისამართზე. ჩანთა ამოვჩხრიკე, წვეტიანი ერთადერთი ავტოკალამი ვიპოვე და ყოველი შემთხვევისთვის ჯიბეში ჩავიდე. მაგიდის მეორე მხარეს გადმოვჯექი, ისე რომ შემოსასვლელი კარისთვის თვალყური მედევნებინა და დავიწყე ლოდინი. დაახლოებით 10 წუთში დირექტორიც ამოვიდა წვენით ხელში. დამისხა და შემომთავაზა. მის მოწოდებულ წვენს რა დამალევინებდა, უარი ვუთხარი. ამ დროს მოულოდნელად ხელები შემომხვია, თავზე კოცნა დამიწყო, ერთი ხელი პირზე ამაფარა, თან მეუბნება:
- დღეს რატომ არ შეიღებე თვალები, როგორ ლამაზად იღებავ ხოლმე თვალებს, რატომ არ შეიღებე თვალები ჩემთვის?
შოკში ჩავვარდი, ყველანაირად ვცდილობდი რომ მისი ხელებისგან თავი გამენთავისუფლებინა, მთელი ძალით ვექაჩებოდი, გვერდით ვიწეოდი, ხმის ამოღებას კი ვერ ვახერხებდი.
არ მახსოვს როგორ მომშორდა, არ მახსოვს რეები მელაპარაკა შემდგომ, არც ის მახსოვს რატომ შემტენა ის რაღაც სკოლის პროექტი, ან რა პროექტრია საერთოდ. ახლა წინ მიდევს, 1999-2000 წლების განათლების პროგრამა, შემუშავებული #45 გიმნაზიისთვის, რუსულ ენაზე. სავარაუდოდ რაღაც რუსული გიმნაზიაა, სავარაუდოდ დირექტორის თავის დასაცავი მასალაა, თითქოს მართლაც განათლების სისტემაზე ვსაუბრობდით.

კარგია რომ ავტოკალმის და პატრულის გამოყენება არ დამჭირდა.

დირექტორი ალბათ ფიქრობდა რომ 60 ლარი და ნაქირავები ბინა საკმარისია ჩემთვის და ძალის გამოყენება არ უცდია.